Του Άρη Δημόπουλου
Τα πράγματα είναι απλά. Ακόμη και στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, ένα πολίτευμα το οποίο είναι απολύτως ελεγχόμενο από την παγκόσμια εξουσία, κατεβάζοντας και ανεβάζοντας όλα τα “αγαπητά της πρόσωπα”, ο ανθρώπινος παράγοντας παίζει κυρίαρχο ρόλο. Και είναι συνήθως απρόβλεπτος.
Χρόνια τώρα, η διαδικασία των εκλογών σε πολλές χώρες -ακόμη και στην Ελλάδα- έχει ξεπέσει σε τέτοιο βαθμό, όπου πλέον οι πολίτες μοιάζουν να είναι εντελώς αδιάφοροι όταν έρχεται η “κρίσιμη ώρα”. Η αποχή λαμβάνει σε πολλές των περιπτώσεων ποσοστά…αυτοδυναμίας και κανείς δεν κερδίζει την εμπιστοσύνη του κόσμου.
Τρανό -και σχετικά πρόσφατο παράδειγμα- οι γαλλικές εκλογές, όπου η μεγάλη αποχή-απαξίωση του γαλλικού λαού προς το πολιτικό σύστημα, έδωσε την κατά τα άλλα πανηγυρική νίκη (με 66%) στον Εμαουέλ Μακρόν. Σημειωτέον πως τα ποσοστά αυτού του…λαοπρόβλητου προέδρου, έχουν πάρει ήδη την κατηφόρα, 5 μόλις μήνες μετά τις εκλογές.
Ως εκ τούτου, δίνεται το πάτημα για τις παρακάτω δηλώσεις, ενός από τους πρωταγωνιστές του ελληνικού ζητήματος, του Γερούν Ντάισελμπλουμ:
“”Καταλήξαμε σε μια ισχυρή συμφωνία το καλοκαίρι του 2015, η οποία αφορά ένα τρίτο πρόγραμμα και αυτό τρέχει μέχρι τον Αύγουστο της επόμενης χρονιάς. Μεμονωμένες εκλογές, μεμονωμένες χώρες δεν μπορούν να αλλάξουν αυτό το πρόγραμμα. Είναι μια συμφωνία μεταξύ όλων των χωρών της ευρωζώνης. Ακόμα και αν αλλάξουν οι κυβερνήσεις, η συμφωνία επιτεύχθηκε και το πρόγραμμα έχει διάρκεια έως τον Αύγουστο της επόμενης χρονιάς”.
Ο συγκεκριμένος πολιτικός έχει προβεί ξανά και μάλιστα πρόσφατα σε δηλώσεις κατά της διαδικασίας των εκλογών, με τρανό παράδειγμα την χώρα μας, ωστόσο ελάχιστοι μπόρεσαν να αντιληφθούν το μήνυμά του.
Ζούμε τις τελευταίες στιγμές της έστω και αυτής της ψευδαίσθησης της δημοκρατίας; Η κατάργησή τους θα έρθει ως φυσικό επακόλουθο της συνολικής τους απαξίωσης από τον παγκόσμιο λαό, που αναλόγως θα αναζητά απεγνωσμένα κάποιον “οικουμενικό σωτήρα”.
Το έδαφος προετοιμάζεται. Πόσοι μπορούν έστω και τώρα να το αντιληφθούν;
el.gr
