Είναι κοινή η παραδοχή. Η αναμενόμενη “αμερικανική στρατιωτική βοήθεια”, είναι η μοναδική αξιόπιστη πηγή απο την οποία η Ελλάδα,μπορεί να αναμένει να πιει νερό. Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ξεπεραστεί. Αν αυτό γίνει η λεγόμενη βοήθεια, θα μετατραπεί σ΄ ένα επωφελές για τις ΗΠΑ “ξεφόρτωμα” άχρηστου υλικού και οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θα μετατραπούν όπως γράψαμε σε “χωματερή όπλων”. Δεν νομίζουμε ότι κανείς το επιθυμεί…
Για να μην το ζήσουμε κι αυτό λοιπόν, θα πρέπει όσοι έχουν την ευθύνη των απόφασεων και των επιλογών να θυμούνται ορισμένα πράγματα:
•Η Ελλάδα δεν είναι αποικία. Έτσι θέλουμε να πιστεύουμε τουλάχιστον.
•Οι Αμερικανοί δεν δέχονται μόνο το yes αλλά και το no, ειδικά όταν έχεις επιχειρήματα αλλά και εναλλακτικές προτάσεις.
•Οι όποιες προμήθειες μεταχειρισμένου υλικού από τις ΗΠΑ δεν γίνονται για να κάνει οποιοσδήποτε δημόσιες σχέσεις με τις ΗΠΑ, αλλά για το καλό των ΕΔ και της χώρας. Ελπίζουμε τουλάχιστον.
Για να μιλήσουμε συγκεκριμένα θα αναφερθούμε σε δύο περιπτώσεις που αντιμετωπίστηκαν τελείως διαφορετικά από δύο Γενικά Επιτελεία.
Το ΓΕΣ διαχειρίζεται την υπόθεση των ελικοπτέρων Kiowa με τρόπο εξοργιστικό! Έχουμε αναφερθεί εκτενώς στο θέμα: προμήθεια 70 παροπλισμένων ελικοπτέρων, από τα οποία θα πετάξουν από 12 ως 30 και τα υπόλοιπα θα χρησιμοποιηθούν για ανταλλακτικά,γιατί πλέον δεν παράγονται ούτε τα ανταλλακτικά του ελικοπτέρου! Κόστος προμήθειας; 45 εκατομμύρια δολάρια. Είναι δυνατόν ακόμη και να κουβεντιάσει οποιοσδήποτε τέτοια πρόταση; Στο ΓΕΣ όχι μόνο τη συζητούν αλλά είναι κοντά στο να πείσουν και την πολιτική ηγεσία για την αγορά! Οι Αμερικανοί προφανώς τρίβουν τα χέρια τους επειδή βρήκαν πελάτη για να ξεφορτωθούν τα ελικόπτερα που πρέπει να καταστρέψουν!
Πηγές του ΓΕΣ αναφέρουν ότι ο ίδιος ο Αρχηγός αναλαμβάνει την ευθύνη της απόφασης! Είναι αυτονόητο πως την αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου και δεν χρειάζεται η επισήμανση…
Δεύτερη περίπτωση. Οι Αμερικανοί επικοινώνησαν με το ΓΕΑ και μας “πρόσφεραν” 14 μεταχειρισμένα C-130,μάλλον πιο καταπονημένα από τα δικά μας. Η απάντηση που δόθηκε ήταν η πρέπουσα: “Πουλάμε κι εμείς τα 15 δικά μας αν θέλετε και συζητάμε την προοπτική αγοράς C-130J”! Η σχετική συζήτηση έγινε αλλά μας λείπουν περίπου 80 εκατομμύρια για να ξεκινήσουμε με το πρώτο αεροσκάφος, το οποίο σε δυο χρόνια θα αποκτούσε και “αδελφάκι” και ο τελικός στόχος ήταν να αποκτηθούν τέσσερα έως πέντε C-130J που μαζί με τα C-27 θα ήταν ένας σύγχρονος και αξιόπιστος αεροπορικός στόλος μεταγωγικών αεροσκαφών. Ο εκσυγχρονισμός των F-16 “κατάπιε” αυτή την πρόταση,αλλά τουλάχιστον δεν “τσιμπήσαμε” στο αμερικανικό δόλωμα.
Αντιθέτως το ΓΕΣ παριστάνει -δεν είναι- τον χάνο στο αγκίστρι κάποιων Αμερικανών.
Συμπέρασμα: είμαστε δυστυχώς υποχρεωμένοι να “ψωνίσουμε” από τα “αμερικανικά πανέρια”. Ας το κάνουμε σοβαρά και προσεκτικά.
