Του Άρη Δημόπουλου
Καταλήξαμε μερικές μόλις μέρες μετά το μεγαλειώδες συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για την Μακεδονία, όποιος τυχόν αναφέρει -τουλάχιστον στα μεγάλα ΜΜΕ- την πρωτοφανή συγκέντρωση των Ελλήνων πατριωτών, να θεωρείται αυτόματα (στην καλύτερη) ως “υπερβολικός”.
Όλοι παραδέχονται πως τελικά οι συγκεντρωμένοι δεν ήταν βεβαίως 90.000 ή 100.000, όπως αναφέρει η επίσημη ανακοίνωση της αστυνομίας, αλλά κανείς δεν τολμάει καν να δηλώσει πως ξεπερνούσαν το μισό εκατομμύριο.
Η φωνή αυτών των ανθρώπων, των απλών Ελλήνων και Ελληνίδων κάθε ηλικίας, που κατέβηκαν στους δρόμους για την Μακεδονία μας, ήταν σαν να “σκεπάστηκε” από τις τρομερά επίμονες επιδιώξεις των…προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα.
Φτάσαμε στο σημείο ακόμη και από κορυφαίους Υπουργούς της κυβέρνησης (π.χ. Π.Πολάκης) να ακούμε τα πλέον υποτιμητικά σχόλια για πάνω από μισό εκατομμύριο Ελλήνων. Παρόμοιες ήταν οι αντιδράσεις συλλήβδην από όλο το “προοδευτικό τόξο” στην χώρα μας, ενώ οι πιο μετριοπαθείς αρκέστηκαν απλά στο συλλαλητήριο σαν γεγονός.
Ξέχασαν ωστόσο τις φωνές αυτών των Ελλήνων. Ξέχασαν ή προσπέρασαν τα μηνύματα ενός μεγαλειώδους συλλαλητηρίου που μετά από πολλά χρόνια δεν είχε κανένα κομματικό στίγμα:
Ακόμη μεγαλύτερες είναι οι ευθύνες του κεντροδεξιού-δεξιού πολιτικού τόξου, που με την “χλιαρή” του στάση αρνείται πεισματικά ακόμη και σήμερα να “αγκαλιάσει” τους Έλληνες πατριώτες που απέδειξαν πως δεν κάθονται πια στον καναπέ.
Την στιγμή αυτή, που όντως δεν χωράνε κομματικά παιχνίδια, οι Έλληνες πατριώτες φέρουν προ των ευθυνών τους ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα, ξεκαθαρίζοντας πως αυτή τη φορά δεν είναι η «τσέπη» αυτό που τους νοιάζει.
Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Πολύ μεγαλύτερο.
Το ερώτημα ωστόσο παραμένει, παραμονές του μεγάλου συλλαλητηρίου της Αθήνας: «Αυτούς τους Έλληνες, που είναι πολύ περισσότεροι από 500.000, θα τους ακούσει επιτέλους κανείς;»
