Είμαι ευτυχής που ήμουν χθες στη μεγαλύτερη συγκέντρωση της μεταπολίτευσης.
Στην προεκλογική ομιλία του Α. Παπανδρέου το 1981, βρέθηκα εύκολα κάτω από
το μπαλκόνι του τότε Υπουργείου Συντονισμού, την ώρα που μιλούσε ο Α. Παπανδρέου.
Χθες, όχι μόνο δεν μπόρεσα να πλησιάσω την εξέδρα των ομιλητών, μισή ώρα πριν, αλλά ούτε καν να εισέλθω στην πλατεία Συντάγματος, από την πλευρά της οδού Σταδίου.
Να συνυπολογιστεί δε, ότι δεν υπήρχε συγκεντρωσιάρχης, ούτε στήσιμο του κόσμου, ούτε νυχτερινός φωτισμός και κάμερες πολλαπλασιαστικές.
Ο κόσμος πήγε αυθόρμητα, προσερχόταν ό,τι ώρα τον βόλευε και στεκόταν όπου ήθελε ή πήγαινε όπου ήθελε.
Πάντως αυτά τα δύο συλλαλητήρια, της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας, για σοβαρό εθνικό θέμα, έστειλαν ένα δυνατό μήνυμα και όποιος το κατάλαβε το κατάλαβε.
