Όταν οι πράξεις ακυρώνουν τις όποιες «καλές» προθέσεις, η οργή του λαού μας που έχει βιώσει την κρατική μνημονιακή μπότα των τελευταίων οκτώ και βάλε χρόνων, είναι ίσως το μόνο αυθόρμητο συναίσθημα.
Οι κρατικοδίαιτοι μεγαλοσυνδικαλιστές μιας συντεχνίας, ακύρωσαν τα όποια δίκαια θα μπορούσαν να προβάλλουν. Οι «κύριοι» της ΔΕΗ ξέσπασαν στο ιερό μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.
Προσέβαλαν (πρώτα ιδίους), εξύβρισαν, βεβήλωσαν. Τα εξώγαμα της κλεφτοπασοκαρίας που, μαζί τα φάγανε, προκαλούν με τη στάση τους τον άνεργο, τον υποαπασχολούμενο, τον μεροκαματιάρη Έλληνα των 400 ευρώ.
Προκαλούν τον ανθό της Ελληνικής Νεολαίας που μάζεψε πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά και ξενιτεύτηκε από την Πατρίδα του.
Η Ιστορική Εθνική Μνήμη που παραμένει ζωντανή, παρόλες τις μπογιές στο Μνημείο του αιώνιου Έλληνα ανώνυμου Πολεμιστή, γυρίζει την πλάτη στους ελάχιστους βολεμένους της μεταπολιτευτικής κλεπτοκρατίας. Στον αριστεροδεξιοκεντρώο κομματικό στρατό, που έφτυσε τα Ιερά και τα Όσια του Έθνους.
Εύγε λοιπόν…και κρίμα!
Υ.Γ. Η αστυνομία λίγα μέτρα παραπέρα παρακολουθεί αμέτοχη…
Κ.Π.
