Άρχισαν να έρχονται οι υπηρεσίες καθαριότητας του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, για να προετοιμάσουν το έδαφος της “καθαρής” εξόδου από τα μνημόνια.
Μια από αυτές, ο ΟΟΣΑ, πρότεινε με την εγγύηση των 28 κατασκευαστών πλυντηρίων της ΕΕ, ανάμεσα στα άλλα, το απορρυπαντικό της αύξησης του ορίου συνταξιοδότησης κατά 4 χρόνια, ώστε να εξασφαλιστεί η κεφαλαιακή επάρκεια των νεκρών, που θα δώσει αναπτυξιακή ώθηση στα γραφεία τελετών και θα κάνει ελκυστικό τον μεταφυσικό τουρισμό του rafting στους ποταμούς του Άδη…
Οι συνταξιούχοι συνωστισμένοι διαδηλωτές στο guichet του Πλούτωνα θα προσπαθούν να συνενοηθούν μαζί του στη γλώσσα της Αριστεράς, αν τη θυμάται ακόμα από τότε που πήρε τη θέση του βασιλιά στη νεκρόπολη της Δημοκρατίας ξεπουλώντας την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα του λαού του, με τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου:
«… Δέν ἔχω τίποτ’ ἄλλο νὰ μοῦ πάρουν.
Πένης, γυμνός καὶ κατάμονος
– ἰδού τὰ πλούτη μου,
ποὺ κανείς δέ μπορεῖ
νὰ μοῦ τὰ πάρῃ.
Δέ θὰ χτυπήσω καμμιά πόρτα.
Δέ θὰ ὑψώσω παράκληση καμμιά.
Δίχως ψωμί,
δίχως δισάκκι,
δίχως χαλκά,
παίρνω τὸ δρόμο τῆς δύσης,
μὲ βήματα πλατιά καὶ σταθερά,
γυμνός καὶ πλήρης,
ἄξιος νὰ ἐγγίσω τὸ θεό…».
Σημείωση
Οι στίχοι αυτοί προέρχονται από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου «Τὸ τραγούδι τῆς ἀδελφῆς μου», εμπνευσμένο από τις περιπέτειες της υγείας της αδελφής του Λούλας.
ΔΑ
Πρωτομαγιά 2018
