Του Άρη Δημόπουλου
Πληθαίνουν μέρα με τη μέρα οι φωνές εντός ευρωπαϊκού εδάφους που ζητούν καθολική ενοποίηση των στρατών, σε πρώτη φάση στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Μόλις χθες σε άρθρο μας σας είχαμε παραθέσει τα ποσά που πρόκειται να διατεθούν στον νέο 6ετή ευρωπαϊκό προϋπολογισμό όσο αφορά την «κοινή άμυνα», τις στρατιωτικές επενδύσεις και την ίδρυση του «Ευρωπαϊκού Ταμείου για την Άμυνα».
Με τις συζητήσεις για την ψήφιση του ευρω-προϋπολογισμού να έχουν ανάψει, μετά τον Γάλλο πρόεδρο, Εμανουέλ Μακρόν και την Γερμανίδα καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ, ήταν σειρά του Βέλγου πρωθυπουργού, Τσαρλς Μίσελ, να ζητήσει την σύσταση της κοινής ευρωπαϊκής άμυνας.
Ειδικότερα, μιλώντας στο Ευρωκοινοβούλιο, ο ηγέτης του Βελγίου σημείωσε:
«Η διαφύλαξη της ασφάλειας και της τάξης είναι κοινή μας ευθύνη: πρέπει να επιτύχουμε ένα αυτόνομο και αξιόπιστο στρατιωτικό δυναμικό ώστε να ανταποκριθούμε όσο το δυνατόν συντομότερα σε όλες τις πιθανές απειλές. Θα πρέπει επίσης να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας για την προστασία των εξωτερικών μας συνόρων.
Θέλουμε μία κοινή ευρωπαϊκή άμυνα κάτω από την “ομπρέλα” του ΝΑΤΟ και το ευρωπαϊκό πρόγραμμα δομημένης συνεργασίας στον τομέα της άμυνας και του Ευρωπαϊκού Αμυντικού Ταμείου είναι ένα καλό εργαλείο για να προχωρήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση.
Οι επιχειρησιακές μας δυνατότητες πρέπει να διασφαλίζουν την προστασία των αξιών μας και τα γεωπολιτικά μας συμφέροντα».
Προσέξτε πως στον λόγο του ο Βέλγος ηγέτης αναφέρεται στην αδυναμία (προφανώς του ΝΑΤΟ) έγκαιρης ανάπτυξης στρατευμάτων σε μεγάλη κλίμακα, στην περίπτωση που «κινδυνέψουν τα ευρωπαϊκά σύνορα».
Μα από ποιον να κινδυνέψουν; Και μάλιστα σε διακρατικό επίπεδο;
Εδώ , εμμέσως πλην σαφώς, παίζεται ξανά το χαρτί της «ρωσικής απειλής», με τις Βρυξέλλες να το θεωρεί ως τον κύριο μοχλό πίεσης για την απόκτηση ενός αυτόνομου στρατού, που κατά περίπτωση θα λειτουργεί κάτω από τις “διαταγές” του ΝΑΤΟ.
Ο Τσαρλς Μίσελ συνέχισε τον λόγο του στο Ευρωκοινοβούλιο:
«Περισσότερο από ποτέ, πρέπει να σκεφτόμαστε και να ενεργούμε σε παγκόσμιο επίπεδο. Θα πρέπει να επεξεργαστούμε μια πραγματική στρατηγική σχέσεων με τους γείτονες, αποτρέποντας καλύτερα τις περιφερειακές συγκρούσεις και άρα και τις συνέπειές τους».
Εκτός του ότι ο ίδιος ονειρεύεται έναν ευρωστρατό με μεγάλης κλιμακας επιχειρησιακές δυνάμεις, σε καμία περίπτωση δεν γίνεται αναφορά σε “εθνικά σύνορα ή στρατούς”, αλλά σε ΜΙΑ κοινοτική άμυνα και σε «κοινά ευρωπαϊκά σύνορα».
