Το αντιμνημονιακό μέτωπο ηττήθηκε κατά κράτος από το μνημονιακό φιλογερμανικό μέτωπο εντός της χώρας. Σε πρώτη φάση, ο λαός μπήκε στον ζυγό των πρωτογενών πλεονασμάτων μέχρι το 2060 και σε συνεχή εξαθλίωση και αρπαγή ιδιωτικών περιουσιών για να πληρώνονται οι δανειστές, ενώ η δημόσια περιουσία της Ελλάδας εκποιήθηκε για 100 χρόνια, σε παντός είδους εξωτερικά συμφέροντα κατ’ εντολή των δανειστών.
Τώρα επιχειρείται η δεύτερη φάση του εγχειρήματος. Η κλοπή της ελληνικής ιστορίας, η ηθική καταρράκωση των Ελλήνων, η εθνική και πληθυσμιακή αλλοίωση και η συρρίκνωση των ελληνικών εδαφών με αλλαγή των συνόρων. Δηλαδή τώρα ανοίγουν επί της ουσίας τα εθνικά θέματα.
Όμως τα δυο συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και των Αθηνών, όπου ο λαός κατέβηκε μόνος του για να εναντιωθεί στο θέμα του ονόματος της Μακεδονίας μας, καθώς και οι διάφορες εντεινόμενες πλέον διαμαρτυρίες και αψιμαχίες όπου εμφανίζονται αντεθνικοί τύποι, δείχνουν ότι ο κόσμος βρήκε τρόπο ενιαίας αντίδρασης και μάλιστα έμπρακτης.
Εκείνο που γίνεται καταφανές είναι ότι σε γενικές γραμμές, το μπλοκ των νικητών μνημονιακών (πολιτικών, οικονομικών παραγόντων, δημοσιογράφων, πνευματικής ιντελιγκέντσιας κ.λ.π.) τάσσονται με το ξεπούλημα των εθνικών θεμάτων, ενώ αντίθετα το μπλοκ των ηττημένων αντιμνημονιακών τάσσονται υπέρ της προστασίας των εθνικών θεμάτων.
Τι πρέπει να αναμένουμε από αυτή τη διαπίστωση; Ότι η αγανάκτηση των ηττημένων αντιμνημονιακών (οι οποίοι αν και ηττημένοι έχουν επιβεβαιωθεί πλήρως) θα βρει τρόπο εκδήλωσης και νομιμοποίησης μέσα από τη δράση για τα εθνικά θέματα, τα οποία αποτελούν συγκολλητική ουσία ενότητας και η έκρηξη θα είναι ισχυρή.
Το μνημονιακό πολιτικοοικονομικό σύστημα γνωρίζει ότι η διαμαρτυρία για τα εθνικά θέματα εμπεριέχει μέσα της και την αγανάκτηση για τη χρεοκοπία της χώρας και τα μνημόνια και αυτό είναι που το τρομάζει περισσότερο. Φοβάται βάσιμα, πως αν τα πράγματα εξελιχθούν άσχημα στα εθνικά θέματα, η τιμωρία του θα είναι πολλαπλάσια σκληρή.
