Eίμαι παιδί του ’74 … Όχι μη γελιέσαι Έλληνα … Δεν είμαι παιδί του πολυτεχνείου … δεn γεννήθηκα 17 Νοεμβρίου … Τη μέρα που γεννιόμουνα χανόταν για εμένα Έλληνες λοκατζήδες … εκεί στον τύμβο της μακεδονίτισσας … 22 Ιουλίου 1974 … Ελλάδα είμαι δημιούργημά σου …
Μου είπες πως είμαι τυχερή, γιατί δεν γνώρισα τη χούντα … Μα με υποχρέωσες να ζω σε μια δημοκρατία που τη χούντα της κρατούσαν καλά οι δημοκράτες πολιτικοί της …
Μου έμαθες τα πρώτα Ελληνικά, με δασείες-περισπωμένες, … μα πριν καλά-καλά τα μάθω τα κατήργησες. ενώ ήμουν Δευτέρα δημοτικού …
Με έντυσες με μπλε ποδιά … αυτή για το σχολείο με τ’ άσπρο γιακαδάκι … κι όταν άρχισε να μου αρέσει την κατήργησες. Πάντα για το καλό μου, χωρίς να με ρωτήσεις …
Με έμαθες να λέω τον εθνικό ύμνο και πλήρωνες δασκάλους για να με μάθουν πως τιμιότερον απάντων εστί η πατρίς. Μα σαν μεγάλωσα άφησες τη σημαία να χαθεί στον βράχο των Ιμίων …
Με έβαλες να μάθω ιστορία για να μπω στο πανεπιστήμιο και αρχαία ελληνικά. Μα σήμερα μου λες πως η Μακεδονία είναι τα Σκόπια και η Θράκη μας Τουρκία …
Σαν έγινα έφηβη με έβαλες να δω τον Λάλα αλυσοδεμένο να χάνει τη ζωή του για εσένα … Και σήμερα εσύ δίνεις ιθαγένεια στον κάθε αλλοδαπό μα όχι στον Έλληνα τον σταυρό … για φαντάσου …
Μου δίδαξες σαν ήρωα και εθνάρχη τον Βενιζέλο … μα σαν έγινα δασκάλα τον βρήκα να προδίδει εσένα Έλληνα …θυμάσαι τον Γενάρη του 34 …εκεί στη Σουηδία … προτείνει για το Νόμπελ της Ειρήνης τον σφαγέα των προγονών μου Κεμάλ …!!!
Μου ζήτησες να έχω κριτική σκέψη … μα έκοψες την έκθεση ως μάθημα και λογοκρίνεις τη σκέψη μου … Βλέπεις εγώ για εσένα είμαι ακραία …
Μου έμαθες στο σχολείο πως πρέπει να υπάρχει αξιοκρατία κι όταν σου ζήτησα να με αφήσεις στου χάρτη την πινέζα … εκεί στο Δέρειο … κι οχι στο Κολωνάκι … με ανάγκασες να βάλω μέσο τον πατέρα μου για να μη με διώξεις από εκεί …
Μου έμαθες προσευχή … μα τώρα πια μόνο για Χριστό δε θες να μου μιλήσεις..
Σου ζήτησα να πάω στην πρώτη τη γραμμή και μ’ άφησες μονάχη …
Μου έμαθες όμως καλά πως το Προξενείο κι όχι εσύ είναι εκεί και έχει όνομα … ε; … Ιλμή … ε; … Απτουραχήμ..ε; … Αλή..ε; … Μουαρέμ … ε; …
Μου ζήτησες να εργάζομαι σκληρά … για εθελοντισμό μιλούσες … μα όταν το κανα κι αυτό έστειλες τους “δραγουμάνους” να μου πουν πως δε θέλουν να κάνω επιπλέον μαθήματα στα πομακόπουλα γιατί σε ενοχλεί … τα παίρνω βλέπεις από την αγκαλιά του Προξενείου …
Και εγώ … εγώ μεγάλωνα μέσα σε μια αντίφαση … στο μαύρο και το άσπρο …
Μα χθες βρέθηκα κάτω στο υπόγειο του σχολείου … σε είδα εκεί κάτω Ελλάδα … ήσουν εκεί … πίσω απ’ τις κουτές. σκονισμένη … κοιτώ το άγαλμα του Αλέξανδρου αραχνιασμένο … μόνο εγώ και εσύ …η προτομή του μέγα Αλέξανδρου …
Δάκρυσα … πόνεσα …μα σε άκουσα Ελλάδα απ’ τη φωνή του …
“Ποιος είναι εθνάρχης” με ρωτά …”ο Βενιζέλος;.. ποιος αγωνίζεται σκληρά … ο Γιώργος απ’ τα ξένα;
Για σκέψου εσύ δασκάλα … με ξαναρωτά … αν τώρα εδώ μέσα, από την πόρτα έμπαινε και ερχόταν κι ο Κολοκοτρώνης … και μας ρωτούσες και τους δυο ποιο μέρος της Ελλάδας θα θυσιάζαμε στο χθες για χάρη της ειρήνης … Μακεδονία ή Ήπειρο … Θράκη ή το Αιγαίο …
Αναλογίσου εσύ δασκάλα … θα το σκεφτόμασταν πολύ;
Τι να διαπραγματευτώ … τη γη μου ή το νερό μου; … μα εσύ δασκάλα δίδαξες εκείνον ως εθνάρχη … και όχι εμάς …εμάς κλειδώνεις στα “μπουντρούμια” …
Ελλάδα μες στις αντιφάσεις σου … ξεχνάς τα σύνορά σου και τον εχθρό ποτίζεις εδώ μέσα … προδότες ελληνόφωνοι … διαλέξτε επιτέλους τον Λεωνίδα αρχηγό …ή μήπως εφιάλτη; … κι ιστορία θα φερθεί ανάλογα εις τον καθένα …
Γέμισαν τάφοι με κορμιά πιλοτών … γιατί έχουμε ειρήνη!!!!
Γέμισε και η βουλή ελληνόφωνους απ’ την ελληνοτουρκική φιλία …
Φτάνει, δε θέλω πια να ακούω τη φωνή σας …γιατί πιστεύω στο έθνος μου κι όχι στο “nation” που θα ‘λεγε και ο “μέγας” ο Γιωργάκης … το έθνος είναι ελληνικό, είναι ήθος και έθος ρωμιοσύνης … το “nation” είναι η “φύση” του … εκ γενετής προδότης …
Κι’ αν όλα αυτά δε σ’ άρεσαν “λόγιε”, “πολιτικέ” δημοκρατίας, να το θυμάσαι …
είμαι δημιούργημα της πιο παράλογης … δικής σου αναρχίας..
ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ …
