Του Δημήτρη Καζάκη
Με το νέο πολυνομοσχέδιο η κυβέρνηση προχωρά σ’ ένα μνημόνιο διαρκείας, το οποίο εκχωρεί τα πάντα στην κατοχή και την κυριότητα των δανειστών. Πρόκειται για συνεχή, διαδοχικά μνημόνια, τα οποία δεν θα χρειάζεται πλέον να κυρώνονται από το ελληνικό κοινοβούλιο. Ούτε καν ως «σχέδια». Όπως έγινε με τα προηγούμενα τρία, το 2010, 2012 και 2015.
Το αποκορύφωμα του νέου πολυνομοσχεδίου είναι η τροποποίηση της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης, την οποία καλείται με το άρθρο 109 να την κυρώσει το ελληνικό κοινοβούλιο ως «σχέδιο» και να εξουσιοδοτήσει τον υπουργό οικονομίας ύστερα να υπογράψει την κανονική σύμβαση ερήμην και εν αγνοία του. Η διαδικασία αυτή είναι τόσο κατάφωρα αντισυνταγματική, που ακόμη και η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής στην Έκθεση επί του Νομοσχεδίου αναφέρει σχετικά:
«Παρατηρείται ότι νομοθετική κύρωση σύμβασης, ώστε αυτή να αποκτήσει ισχύ νόμου ως προς τους όρους της που τυχόν αποκλίνουν από τις ισχύουσες διατάξεις ή που θέτουν απρόσωπους κανόνες που δεσμεύουν τρίτους, νοείται µόνο εφόσον η σύμβαση έχει νομίμως υπογραφεί από τα συμβαλλόμενα μέρη. Συνεπώς, κατά νομική ακριβολογία, δεν νοείται κύρωση σχεδίου σύμβασης, δηλαδή κειμένου το οποίο δεν έχει υπογραφεί από τα συμβαλλόμενα μέρη, παρά µόνο έγκριση της Βουλής, ώστε τα …
Η συνέχεια στο http://theodorovias.blogspot.com/2018/06/blog-post_38.html
