Το ποίημα που ακολουθεί αποσκοπεί να ενεργοποιήσει φιλελληνικά αισθήματα παντού στον κόσμο, προκειμένου να κατανοήσει η διεθνής κοινή γνώμη ότι συμβαίνουν κατάφωρες αδικίες απέναντι στην Ελλάδα, στην Ελλάδα που έδωσε απλόχερα τον πολιτισμό και την υψηλή γνώση σε όλον τον κόσμο και για “ανταμοιβή” της επιβάλλουν “σύμμαχοι” και “φίλοι” να ξεπουλήσει την αγία γη της, την ιστορία, την παράδοση και την πολιτιστική της κληρονομιά, επιβάλλουν σκληρή φορολόγηση στον ήδη εξαθλιωμένο λαό της χωρίς καν να της επιτρέπουν να έχει βιώσιμη ανάπτυξη, την εξαναγκάζουν να έχει πλημμελή υγεία και παιδεία, ο δημογραφικός δείκτης της να έχει φθίνουσα πορεία, τα παιδιά της να τα σπουδάζει η μητέρα Ελλάδα και να της κάνουν “σεμινάρια” -αυτό είναι γεγονός- πώς θα “δραπετεύσουν στο εξωτερικό για να βρουν εύκολα δουλειά, να της “πνίγουν” παραδοσιακές φιλίες αιώνων μέσα σε “γεωπολιτικά” λασπόνερα, να της κρύβουν τον ήλιο, να της κόβουν το οξυγόνο.
Πρέπει να γίνει γνωστό τοις πάσι ότι αν η Ελλάδα δεν λυγίσει όλοι θα είναι σχεδόν ακέραιοι, αν η Ελλάδα λυγίσει η άλωσή τους θα είναι θέμα ημερών.
Ακόμη πρέπει να γίνει γνωστό σε όλους ότι αν κάποτε η Ελλάδα πάρει τα ηνία της οικουμένης στα χέρια της δεν θα επιτρέψει σε καμία περίπτωση να “ρουφάει” αίμα άλλων λαών για να ευτυχούν η πολίτες της.
Η Ελλάδα της Οικουμένης θα επιδιώξει την ευτυχία όλων των πολιτών της γης.
Η Ελλάδα γεννήθηκε και αναδύθηκε για να προάγει τα ήθη και να παράγει πάντα πολιτισμό.-
ΜΗΝ ΑΡΓΕΙΣ (στους φίλους και τους «ξένους»)
Μην αργείς να δεις τον ήλιο,
που εμπρός σου χαμογελά,
μην αργείς να βάλεις μέσα
στης ψυχής τη θημωνιά,
λίγο να κάνεις χώρο
στων αxτίνων του τη ζεστασιά,
τον πάγο να λιώσεις απ΄την αντηλιά.
Μην αργείς να σκύψεις χάμω,
λίγο κάπου χαμηλά,
ένα δάκρυ της Ελλάδας να μαζέψεις
απ΄τα χώματα τα δικά της τα ιερά,
για να γίνουν πια τα μίση μια ανάμνηση παλιά.
Μη ξεχνάς πούχεις τη γνώση
για ζωή αξιακή (ποιοτική),
την οφείλεις κύρια σαυτή,
απ΄τους χρόνους τους αρχαίους,
που απλόχερα σούχει δώσει
με σοφία διδαχή.
Μην αργείς το χέρι να δώσεις
στην Ιστορία που σε καλεί,
το ανάστημα να ορθώσεις
σαν νέος Ηρακλής γενναία
και με πύρινη ρομφαία,
μια για πάντα το μάθημα να δώσεις
στην πολυκέφαλη την Ύδρα τη Λερναία.
Το παρόν ψάχνει για ΑΝΑΣΤΗΜΑΤΑ,
την Ιστορία και το χρόνο
ν΄ αποτυπώσουν με σταθερά
της Αθανασίας μεγάλα βήματα.
