Ἡ συμπεριφορά τῆς κυβέρνησης ὡς πρός τήν ἐκχώρηση τοῦ ὀνόματος, τῆς γλώσσας καί τῆς ἐθνικότητος στά Σκόπια, μοιάζει μέ ἐκείνη τοῦ ἀπατημένου συζύγου, πού ἒβαλε ντέτεκτιβ νά παρακολουθήσει τήν μοιχαλίδα.
Ὃλος ὁ κόσμος τό ἒχει τούμπανο γιά τήν <Ψευδομακεδονία>, κι ἐμεῖς κρυφό καμάρι.
Ὁ πρωθυπουργός κ. Τσίπρας λέει ὃτι ἡ συμφωνία θά ἰσχύσει ὃταν ἐγκριθεῖ ἀπό τήν Βουλή τῶν Ἑλλήνων, καί ἀφοῦ οἱ Σκοπιανοί ὑλοποιήσουν τίς δεσμεύσεις τῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν μέ ἀπάλειψη τῶν ἀλυτρωτικῶν βλέψεων, με δημοψήφισμα, μέ ἀλλαγή συντάγματος κλπ.
Τό ἲδιο λέει καί ὁ πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας κ. Π. Παυλόπουλος. Τό ἲδιο τσαμπουνάνε καί οἱ ὑπουργοί καί βουλευτές τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, καί ἐπί πλέον κατηγοροῦν τούς μετέχοντες στά ἐνοχλητικά συλλαλητήρια Ἓλληνες πατριῶτες ἂλλοτε σάν φασίστες, ἂλλοτε σάν ἀκροδεξιούς καί τελευταῖα σάν πράκτορες τῶν Ρώσων.
Δέν γνωρίζουν τίποτε ἐπί τοῦ συντελεσθέντος ἐγκλήματος, ὃτι δηλαδή δώσανε ὀντότητα σέ ἓνα <περίκλειστο> κράτος,πού θέλει νά βγει στήν θάλασσα καί πού χοροπηδάει ἀπό τήν χαρά του καί κάνει φιέστες.
Ὁ Ζάεφ ξέχασε ἀμέσως τό <Βόρεια> καί ὁμιλεῖ μόνο γιά <Μακεδονία>, φιλῶντας μέ λατρεία τό στυλό, μέ τό ὁποῖο ὑπέγραψε τήν ἒνταξη τῆς FYROM στό ΝΑΤΟ. Ὁ Στόλτενμπεργκ, πιό τυπικός αὐτός, καλοδέχθηκε τήν συμφωνία καί τήν μετονομασία τῆς FYROM σέ Βόρεια Μακεδονία. Οἱ παρεπιδημοῦντες τίς Βρυξέλλες καί τά περίχωρα ἐπίτροποι τῆς ΕΕ μιλοῦν πιά καθαρά καί περιχαρεῖς γιά τήν <Μακεδονία>.
Οἱ μετεωρολόγοι μας τά ἒχουν χαμένα. Ἐνῶ πρῶτα ἒλεγαν τόν καιρό πού θά ἰσχύσει στήν Ἀνατολική καί τήν Δυτική Μακεδονία (Βόρειος δέν ὑπῆρχε ἀκόμη), τώρα κομπιάζουν καί λένε ἁπλῶς <στήν Βόρεια Ἑλλάδα>.
Μόνο οἱ κυβερνῶντες πιστεύουν πώς <θά τούς γράψει ἡ Ἱστορία> (ναί, ἀλλά πῶς;) καί ὁ κ. Τσίπρας κομπορρημονεῖ ὃτι θά εἶναι ὁ πρῶτος πρωθυπουργός πού θά ἐπισκεφθεῖ τήν…Βόρεια Μακεδονία.
<Μεγάλες Προσδοκίες>. Ὃλοι οἱ πολιτικοί μας κάνουν τόν ἀνήξερο καί <ποιοῦν τήν νῆσσαν>, νομίζοντας ὃτι ἒτσι <κοιμίζουν> τόν λαό, πού φαίνεται νά τά ἒχει πάρει πιά στό κρανίο. Καί γιά ὃσους δέν ἒχουν συνειδητοποιήσει ἀκόμη τό ἀνοσιούργημα πού διεπράχθη, θά σᾶς θυμίσω τό ἀνέκδοτο τοῦ ἀπατημένου συζύγου.
Ὁ ντέτεκτιβ, ὓστερα ἀπό παρακολούθηση τῆς μοιχαλίδος, δίνει ραπόρτο στόν σύζυγο: < Μόλις ξεπόρτισε, μπῆκε σέ ταξί καί πῆγε σέ ξενοδοχεῖο στήν Κηφισιά. Ἐγώ τήν ἀκολούθησα>. <Καί μετά;> ρώτησε ἐναγωνίως ὁ σύζυγος. <Ἐκεῖ συναντήθηκε μέ τόν ἐραστή της καί πῆγαν σέ δωμάτιο>. <Καί μετά, καί μετά;> <Ἒ, μετά ἐγώ κοιτοῦσα ἀπό τήν κλειδαρότρυπα>. <Καί τί εἶδες;> <Γδύθηκαν καί ἂρχισαν τίς ἐρωτικές περιπτύξεις>. <Καί μετά, καί μετά;> ρώτησε ὁ ἀπατημένος σύζυγος. <Μετά ξάπλωσαν στό κρεββάτι>. <Καί ὓστερα;> <Ἒ! ὓστερα δέν εἶδα, γιατί σβύσανε τό φῶς>.
Καί ὁ σύζυγος ἀνεφώνησε ἀνακουφισμένος, ἀλλά καί προβληματισμένος: <Νά, αὐτή ἡ ἀμφιβολία θά μέ φάει>.
Οἱ παλαιότεροι θά θυμοῦνται ὃτι τό ἲδιο συνέβη καί μέ τήν Κύπρο ἐπί Ντενκτάς, σύγγαμβρο τοῦ Κληρίδη. Ὃλο ἀκούγαμε γιά τό <ψευδοκράτος> τῶν Τουρκοκυπρίων, γιά τό <ψευδοσύνταγμα>, γιά τό <ψευδονόμισμα> κλπ. καί νά ποῦ φθάσαμε σήμερα. Σέ συνεχιζόμενη διχοτόμηση τῆς Κύπρου καί σέ ἀπειλές τοῦ πανίσχυρου νεοσουλτάνου Ἐρντογάν νά <καταπιεῖ> ὂχι μόνο τήν Κύπρο, ἀλλά καί ἑλληνικά νησιά.
