O “Έλληνας λαός”, κατά τον ημίαιμο Αμερικανό και ψυχοπομπό αυτού του λαού στον Άδη των μνημονίων, που δεν έχει μάθει τη διαφορά ανάμεσα στο ουσιαστικό και τον επιθετικό προσδιορισμό και τα σπερματοζωάρια του πατρός του (το όνομα του πατρός και η επιθυμία της μητρός, κατά τον Lacan) με την κεκτημένη κινητικότητά τους τον οδήγησαν στην πρωθυπουργία στη χώρα που το πολίτευμά της ταλανίζεται σαν εκκρεμές ανάμεσα στους νόμους του Mendel και του Darwin, ο ελληνικός λαός, λοιπόν, λέει, ότι “από τρελό κι από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια”.
Έτσι, μάθαμε κι’ εμείς για τον μικρό Αλέξη από έναν ημίτρελο Γάλλο σοσιαλιστή και δήθεν συνεχιστή της ιδεολογίας του Jean Jaurès σε συνέντευξή του στο γαλλικό κανάλι BFM TV, τον Jean-Luc Mélenchon, ότι “ο Τσίπρας είναι μια φιγούρα από τις πιο ελεεινές της πολιτικής ευρωπαϊκής ζωής” (“Tsipras est l’une des figures les plus minables de la vie politique européenne”).
Αυτό, βέβαια, δείχνει ότι o προεκλογικός πολιτικός έρωτας μεταξύ Mélenchon και Τσίπρα τελείωσε. Και ευτυχώς που τελείωσε, γιατί ανάμεσα στα άλλα φαιδρά που έμαθε ο Γάλλος σοσιαληστής (με η, δεν πρόκειται για ορθογραφική αβλεψία) στον μικρό Αλέξη είναι η ιδέα του για τη φορολόγηση κατά 100% των εισοδημάτων άνω των τριακοσίων χιλιάδων ευρώ ετησίως, με τη διαφορά ότι ο μικρός Αλέξης βελτίωσε την πρόταση της αρπαγής του πλούτου του Mélenchon, ανάγοντάς τη σε αξίωμα της χρηματοπιστωτικής κοινοκτημοσύνης της φτώχειας, με την απολλοτρίωση κατά 100% κάθε εισοδήματος, απλά μεταμφιέζοντας τη φορολογία με τις καρναβαλικές φιγούρες του ΕΝΦΙΑ και των ασφαλιστικών εισφορών των αρχικαρναβαλιστών του σοσιαλιστικού καπιταλισμού Βενιζέλου και Κατρούγκαλου.
Έτσι, κάτι τέτοιοι τύποι μετέφεραν τα δικαιώματα του Λενινισμού στον καπιταλισμό, για τη συντριβή της αστικής τάξης ανάμεσα στις μυλόπετρες της φορολογίας και του πληθωρισμού:
“Ο μόνος τρόπος να συντρίψουμε τους αστούς είναι να τους λιώσουμε ανάμεσα στις μυλόπετρες της φορολογίας και του πληθωρισμού” (Λένιν).
Επανερχόμενος στον γαλλικό σοσιαλισμό, θα ήθελα να ομολογήσω την αλήθεια, ότι η μοναδική σχέση μου με αυτόν είναι, ότι περπάτησα πολλές φορές τη μακριά Λεωφόρο Jean Jaurès (Avenue Jean Jaurès) στο 19ο arrondissement του Παρισιού, που κατά διαβολική σύμπτωση αρχίζει από την Πλατεία της Μάχης του Στάλινγκραντ (Place de la Bataille de Stalingrad), όπου άρχιζε και ο νεανικός μου Μαρξισμός και καταλήγει στη Porte de Pantin, όπου από κάποια εποχή και μετά έγινε η δική μου Ιθάκη της Cité de la Musique.
Πάντα, λοιπόν, περπατώντας την Avenue Jean Jaurès σκεφτόμουνα την “Ιθάκη” του Καβάφη:
“Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις”.
Πολλές φορές αναλογίστηκα γι’ αυτόν τον νοητικό μου συνειρμό, αν ήταν, δηλαδή, ο αδιέξοδος δρόμος του σοσιαλισμού της λεωφόρου των ιδεών του Jean Jaurès ή η “Ιθάκη” της Cité de la Musique, που μου τον επέβαλαν με τον πρέποντα καταναγκασμό.
Σήμερα, όμως, είμαι πεπεισμένος πως ήταν εκείνος ο νεανικός πόθος του Σταλινισμού, που δεν δικαιώθηκε ποτέ, ίσως, γιατί ο Στάλιν έδειξε μεγάλη ανοχή και ευαισθησία στην κακοποίηση του έργου του από καιροσκόπους και σφετεριστές του σαν τον Jaen Jaurès, τον Jean-Luc Mélenchon και τον μικρό Αλέξη, που αποτελούν την παρά φύσιν έδρα του Μαρξισμού, που δίνει διέξοδο στα κόπρανα, χαϊδευτικά ρευστότητα, του καπιταλισμού.
Ίσως, γιατί ο μεγάλος πατερούλης έπεσε θύμα της ευγνωμοσύνης, που πίστευε ότι ταιριάζει μόνο στα σκυλιά, όπως θυμάμαι από μια γαλλική βιογραφία του:
“La gratitude est une maladie dont souffrent les chiens” (Η ευγνωμοσύνη είναι μια αρρώστια από την οποία υποφέρουν τα σκυλιά).
Δυστυχώς, εδώ και λίγο καιρό η οικονομική μας συντριβή μας στέρησε την παρισινή μουσική Ιθάκη, δίνοντάς μας το μοναδικό “δικαίωμα” της αλλαγής τοποθεσίας από την Porte de Pantin του Παρισιού στην κακοφωνία της εθνικής κατάθλιψης και ντροπής των Πρεσπών, όπου οι δύο καιροσκόποι αηδείς αοιδοί του περιφερειακού και περιθωριακού καπιταλισμού, Τσίπρας και Zaef, ως οικότροφοι της αυλής των σύγχρονων Esterházy* του χρηματοπιστωτικού ιμπεριαλισμού, ανέλαβαν να συνθέσουν το νέο τραγούδι της αποσύνθεσης (décomposition στη γαλλική γλώσσα και decomposition στην αγγλική για να μην αδικήσω την αγγλομάθεια του Έλληνα πρωθυπουργού) των λαών τους υπό τους ήχους της καλοκουρνισμένης δολοφονικής μπάντας του Ιμπεριαλισμού, το ΝΑΤΟ.
Eυτυχώς, όμως, που ένας άλλος Marx και όχι ο Karl για να μη θεωρηθώ και προκατειλημμένος Μαρξιστής, αλλά ο Αμερικανός κωμικός ηθοποιός και συγγραφέας Groucho Marx, έλεγε ότι “η στρατιωτική δικαιοσύνη είναι στη δικαιοσύνη αυτό που η στρατιωτική μουσική είναι στη μουσική” (“Military justice is to justice what military music is to music”)** κι έτσι τόσο η στρατιωτική δικαιοσύνη του ιμπεριαλιστικού ΝΑΤΟ, όσο και το στρατιωτικό εμβατήριο των Τσίπρα και Zaef έχουν την ανάλογη αξία τους.
* Οικογένεια ευγενών της Αυστροουγγαρίας, στην αυλή της οποίας έζησαν αξιόλογοι μουσικοί, ανάμεσα στους οποίους και ο Joseph Haydn.
** Η άποψη αυτή του Groucho Marx δεν θα μπορούσε να είναι αμερικανογενής, αφού έχει τις καταβολές της σε μια ανάλογη του Georges Clemenceau, που έλεγε “αρκεί να προσθέσουμε “στρατιωτικός” σε μια λέξη για να την κάνουμε να χάσει τη σημασία της. Έτσι η στρατιωτική δικαιοσύνη δεν είναι δικαιοσύνη, η στρατιωτική μουσική δεν είναι μουσική” (“Il suffit d’ajouter “militaire” à un mot pour lui faire perdre sa signification. Ainsi la justice militaire n’est pas la justice, la musique militaire n’est pas la musique”).
ΥΓ
Ευτυχώς, τέλος, δεν είμαι “διανοούμενος” και δη της βολικής ψευτοαριστερής τηλεκατευθυνόμενης και χειραγωγούμενης κυβερνητικής πανεπιστημιακής κολλεκτίβας, για να συνυπογράψω την “εντιμότητα” μιας ακόμα συμφωνίας, που “εξασφαλίζει το μέλλον των λαών των δύο χωρών αλλά και της Βαλκανικής*** γειτονιάς μας με ειρήνη, αλληλεγγύη και συνανάπτυξη”, που προϋποθέτουν, όμως, την αρνησιστορία, αλλά αναχρονιστικός Έλληνας που δεν βαφτίσθηκα στη ψεύτικη χρυσόσκονη των ευρωπαϊκών πακέτων και στα θολά νερά των Πρεσπών, αλλά στο άγιο λάδι της Ορθοδοξίας και το μύρο του αίματος των ηρώων μας, σύμφωνα με την παρακαταθήκη του Κολοκοτρώνη και όχι τα κελεύσματα των αμερικανικών φασιστουργημάτων και γερμανοευρωπαϊκών ναζιστουργημάτων:
“Έβαπτίσθημεν μία φορά μέ τό λάδι, βαπτιζόμεθα καί άλλην μίαν μέ τό αίμα διά τήν έλευθερίαν τής πατρίδος”
*** Οι ψευτοαριστεροί “διανοούμενοι” θα έπρεπε να γνωρίζουν, ότι ο πατριωτισμός, ακόμα, και ως διεθνιστική ιδεολογία, δεν εξαρτάται από την κεφαλαιοποίηση των επιθέτων, με τελικό σκοπό την ακαδημαϊκή βολεψοθεσία και την οικονομική βολεψοτσεπία των ευρωατλαντικών αργυρίων.
Τουλάχιστον, ο Ιούδας φίλησε και δεν έφτυσε με τόσο χυδαίο, προσβλητικό και προκλητικό τρόπο το θύμα του.
ΔΑ
