Δεν είναι η πρώτη φορά που το γράφουμε στο DP, ότι η γειτονιά των Βαλκανίων δεν προσφέρεται για εφησυχασμό στους μονίμους κατοίκους της, σε αυτούς δηλαδή τις χώρες που η γεωγραφία τις έχει καταδικάσει να ζήσουν όχι για όλη τους της ζωή, αλλά για πάντα, στο ίδιο «σπίτι».
Όταν έγινε ο πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου, η εμπλοκή του διεθνούς παράγοντα δίπλα σε μια παραστρατιωτική οργάνωση (UCK) η ισχύ της οποίας ωχριούσε μπροστά σε αυτή του σερβικού Στρατού, άλλαξε την ισορροπία δυνάμεων, με αποτέλεσμα να γίνει αυτό που αρχικά φαινόταν αδιανόητο.
Είχαμε προειδοποιήσει για τους Αλβανούς, ότι η συνεχής πίεση για «εθνική ολοκλήρωση», καθώς εποφθαλμιούσαν – και ακόμα εποφθαλμιούν – εδάφη τα οποία θεωρούν «εθνικώς αλβανικά» επειδή κατοικούν ή κατοικούσαν αλβανικοί πληθυσμοί, ότι όλα τελειώνουν είτε με την επίδειξη ρεαλισμού και προσαρμογής για την προάσπιση κεκτημένων, ή με φαντασιώσεις που ενίοτε οδηγούν και σε απώλεια «κεκτημένων».
Το αλβανικό τμήμα της ΠΓΔΜ, το τρίγωνο Πρέσεβο, Μπουγιάνοβατς, Μενβέντια, το Σαντζάκ, η δήθεν «Τσαμουριά»… Εάν ο διεθνής παράγων έχει κάποιον λόγο να υποστηρίξει το όνειρο «εθνικής ολοκλήρωσης» των Αλβανών, τότε έχουν λόγο να επιχαίρουν και όσοι δυνητικά πλήττονται να ανησυχούν.
Τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει και πλέον, αυτό που εμφανιζόταν ως το πιο ισχυρό «όπλο» των Αλβανών, αυτή η «ειδική σχέση» με τις ΗΠΑ, σε τακτικό όμως επίπεδο, με τους Αλβανούς, καθίσταται το μεγαλύτερό τους πρόβλημα. Δηλαδή, πλέον έπαψε να εξυπηρετείται ο στρατηγικός στόχος των Αμερικανών από την κατάσταση που βόλευε τους Αλβανούς και η κατάσταση μεταβλήθηκε άρδην.
Όλα γίνονταν με το βλέμμα στραμμένο στη Ρωσία και τη δράση-επιρροή της στα Βαλκάνια. Όσο και να μην αρέσει σε ορισμένους η γεωπολιτική οπτική, ο βαλκανικός χώρος έπρεπε να ελεγχθεί. Κατά συνέπεια έπρεπε να πληγούν όλα τα ερείσματα της Ρωσίας, να εκτεθεί η αδυναμία της Μόσχας να υποστηρίξει τις φιλικές σε αυτή χώρες και σταδιακά να εξοβελιστεί από τα Βαλκάνια.
Η αποκοπή του Μαυροβουνίου από τον σερβικό εθνικό κορμό και την ενσωμάτωση της χώρας στο ΝΑΤΟ, έκλεισε άλλη μια έξοδο στα θερμά νερά της Μεσογείου. Πλέον όμως το επόμενο στοίχημα είναι η πρόσδεση χωρών όπως η ΠΓΔΜ και η Σερβία στο «άρμα» της Δύσης.
Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι με την πληγή του Κοσσυφοπεδίου δεν πρόκειται να κλείσει εάν δεν πάρει πίσω η Σερβία κάποια βόρεια τμήματά του (πολύ χονδρικά το αναφέρουμε) αλλά και να διασφαλιστεί η χώρα έναντι περεταίρω αποσταθεροποιητικών κινήσεων, σε βάρος της σερβικής εθνικής κυριαρχίας από την αλβανική πλευρά.
Κατά συνέπεια, είναι σαφές τι εξυπηρετεί το γεωστρατηγικό συμφέρον των ΗΠΑ και τι όχι και σε ποια πλευρά θα εστιάσουν την πίεση για να πετύχουν τον σκοπό τους. Το δίδαγμα δεν χρειάζεται και πολύ φιλοσοφία.
Σημασία δεν έχει η εξέταση της ισχύος των επιμέρους χωρών σε «απόλυτες τιμές», αφού αυτό που κρίνει το αποτέλεσμα των διενέξεων είναι το που θα ρίξει το βάρος του ο διεθνής παράγοντας.
Όποιος θέλει στην Ελλάδα, ας κάνει τις αναγωγές για να εξάγει ένα συμπέρασμα πόσο ευκαιριακές είναι οι συμμαχίες και πως ξαφνικά αυτό που θεωρούμε αμελητέα ποσότητα στρατιωτικά, μπορεί να αποδειχθεί από ένας απλός πονοκέφαλος σε αφορμή εθνικής τραγωδίας.
Ας το συνδέσουμε με τη δική μας Ιστορία, με τη Μικρασιατική καταστροφή, όπου κι εκεί το αποτέλεσμα έκρινε η γεωστρατηγική οπτική των ισχυρών. Μόλις η Ελλάδα έπαψε να τους είναι χρήσιμη, αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να αναδιπλωθεί σε σύνορα που δεν εμπλέκονταν αρνητικά στα πόδια των μεγάλων δυνάμεων, ενώ μπορούσε και να τα υπερασπίσει…
