Τούτος δω ο τόπος στο διάβα του ,πάντα θα χει στο στόμα του γλυκόπικρες γεύσεις.
Εκεί ,που νομίζει ότι η γλυκύτητα θα είναι η ευτυχής σύντροφος της ζωής του ,αιφνιδιαστικά η απόλυτη πίκρα ,έρχεται να του ανατρέψει κάθε προσδοκία.
Πέντε χρόνια ευτυχίας στον ευρωπαϊκό παράδεισο ήταν αρκετά για να μετατραπούν σε επταετή κόλαση μνημονίων και στερήσεων.
Όλα αυτά βέβαια θα ήταν διαχειρίσιμα αν εμείς γνωρίζαμε ποιοι είμαστε και ποιοι είναι οι συνέταιροί μας. Δυστυχώς όμως ότι έχει απομείνει από αυτό ,που κάποτε λεγότανε Έλληνας δεν έχει την ίδια ταυτότητα πια και ότι σημαίνει Ευρωπαίος δεν το γνωρίζουμε καθόλου.
Η Ευρώπη των λαών και των πολιτισμών ως αρχικό σκοπό είχε την διατήρηση των πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων των παραδόσεών της και την προαγωγή τους μέσα από την σύγκλιση σε μια νέα ευρωπαϊκή σύνθεση .
Σήμερα, που η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση οδηγείται, όχι από την κυρίαρχη οδό των μεγάλων πολιτικών οραμάτων της Ενωμένης Ευρώπης των λαών και του κυρίαρχου Ευρωκοινοβουλίου αλλά από την ατραπό της νομισματικής ένωσης και των Ευρωπαϊκών επιτροπών, προκειμένου να συνεννοηθούμε, χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ να κατανοήσουμε την διαφορετικότητα των πολιτισμικών καταβολών μας.
Ο Έλληνας έχοντας αναπτυγμένη την κοινωνικότητα << το κοινωνείν ως αληθεύειν >> εφηύρε την δημοκρατία ανάπτυξε το κοινοτικό πνεύμα και την δικαίωση του πολίτη μέσα από την αναφορά του στην κοινωνία.
Ο Ευρωπαίος καθολικός, μέσα από την αριστοτελική (λογική )σκέψη και την ιεροποίηση της ιεραρχικότητας κατάφερε να φτιάξει τα σύγχρονα έθνη –κράτη. Άλλωστε ο πνευματικός ηγέτης τους ο Πάπας αν και θρησκευτικός ηγέτης έχει το προνόμιο μοναδικό στον κόσμο να έχει δικό του θείον -κράτος.
Ο δε Προτεστάντης αντιλαμβάνεται την ζωή , ως σύνολο υποχρεώσεων και δικαιωμάτων, ως σύστημα αξιομισθίας και ποινής ή τιμωρίας. Πάνω σε αυτό στηρίχτηκε το σύγχρονο κράτος δικαίου θεσπίζοντας ένα δικαιακό πλέγμα υποχρεώσεων και δικαιωμάτων, επιβράβευσης και τιμωρίας.
Η Βαβυλωνία αυτή διαφαίνεται και στις συνεχείς αμφισβητήσεις εκατέρωθεν σχετικά με τις προϋποθέσεις ολοκλήρωσης των αξιολογήσεων και των μεταρρυθμίσεων, προκειμένου να δοθούν οι περιβόητες δόσεις.
Ο Έλληνας πολιτικός θα θελήσει λόγω κοινωνικής αναφοράς έστω και υποκριτικά να μειώσει το κοινωνικό κόστος σε όλα αυτά τα μέτρα ,που επιβάλλονται.
Ο Καθολικός Ευρωπαίος όμως θα μείνει στο γεγονός ότι εφόσον το κράτος επιβεβαιωμένα οφείλει θα πρέπει να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και να διορθωθεί προς το καλύτερο.
Τέλος ο Γερμανός Προτεστάντης με οδηγό χρήσης την παραβολή των ταλάντων ,που αποτελεί την προμετωπίδα του προτεσταντισμού ,θα τιμωρήσει και θα συνετίσει τον παραβάτη για να αποκαταστήσει την Θεία Δικαιοσύνη. Ο αγαθός και πιστός δούλος του ευαγγελίου εν προκειμένω η ανθούσα Γερμανική οικονομία , πάντα θα χει εξουσία επί του ανοήτου, και πάντα στα αυτιά του θα ηχεί ο λόγος < άρατε ούν απ’ αυτού το τάλαντον και δότε τώ έχοντι τα δέκα τάλαντα>.
Γι αυτό και ήταν < εξωγήινη > η διαπραγμάτευση του Γιάνη Βαρουφάκη που βασιζότανε στην αμφισβητούμενη θεωρία των παιγνίων και όχι στην συμπεριφορική ανάλυση των πολιτισμικών καταβολών των Ευρωπαίων συνεταίρων μας.
