Τέτοια σπέκουλα καί τέτοια κοροϊδία τοῦ λαοῦ μέ τίς συντάξεις δέν ἒχει συμβεῖ ποτέ ἂλλοτε καί ποτέ ἀλλοῦ στήν νεώτερη πολιτική ἱστορία τοῦ πλανήτη. Δύο πολιτικές σειρῆνες (διότι δύο ἦσαν οἱ Σειρῆνες τοῦ Ὁμήρου), ἡ μία πού μᾶς κυβερνᾶ καί εἶναι συνονθύλευμα ἰδεολογικῶν <πολιτικῶν νεοπλασιῶν> ἀπό τό κλεπτοΠΑΣΟΚ, τήν ἀριστερά καί τήν δεξιά, μέ βαρύ ἱστορικό ἀμοραλισμοῦ, διαπλοκῆς, διαφθορᾶς καί καταστροφῆς τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ, καί ἡ ἂλλη σειρῆνα, ἐν δυνάμει κυβέρνηση, μολυσμένη κι αὐτή μέ τίς ἲδιες πολιτικές δυσπλασίες, βάλθηκαν νά ἐξαπατήσουν γιά ἂλλη μία φορά τόν Ἑλληνικό λαό γιά νά ὑφαρπάσουν καί πάλι τήν ψῆφο του, γιά νά τόν ἐξαθλιώσουν καί νά τόν μεταβάλλουν σέ ἀνδράποδο τῶν ξένων συμφερόντων καί σέ θῦμα τῆς λαθρομετανάστευσης.
Ὁ Ἑλληνικός λαός πρέπει νά εἶναι πολύ προσεκτικός στίς νέες ἐπιθέσεις παροχολογίας, ἐν ὂψει τῆς κάλπης. Δέν πρέπει νά ἐξαπατηθεῖ ἀκόμη μία φορά, διότι πιθανῶς θά εἶναι καί ἡ τελευταία. Πρέπει νά συνειδητοποιήσει τό κατάντημα, στό ὁποῖο τόν ὁδήγησαν ὃλες οἱ μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, μέ ἀποκορύφωμα τήν καταστροφική συγκυβέρνηση τῶν ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Δέν χρειάζεται νά ὑπενθυμίσουμε τό πολυεπίπεδο δρᾶμα πού βιώνει τά τελευταῖα χρόνια ὁ Ἑλληνικός λαός ἀπό τούς αὐτοαποκαλλουμένους καί ἀλληλοκατηγορουμένους ὡς πολιτικούς ἀπατεῶνες μέσα στήν ἲδια τήν Βουλή.
Ἀς σταθοῦμε λίγο στό θέμα τῶν συντάξεων, πού θυμίζει τό γνωστό ἀνέκδοτο μέ τόν Ναστρεντίν Χότζα, ὁ ὁποῖος συνέστησε στόν φτωχό νά βάλει μέσα στό ὑπνοδωμάτιό του, ἐκτός τοῦ ἰδίου, τῆς γυναίκας του, τῶν παιδιῶν του καί τῆς πεθερᾶς του, τό γουρούνι, τήν ἀγελάδα, τόν γάϊδαρο, καί στήν συνέχεια νά βγάζει ἓνα ἓνα τά ζῶα γιά νά καταλάβει τήν…βελτίωση τῆς ζωῆς του. Κανείς ἀπό τούς ξένους δανειστές δέν τούς εἶπε νά περικόψουν μέχρι στραγγαλισμοῦ τίς κύριες καί τίς ἐπικουρικές συντάξεις.
Οἱ ἲδιοι ὑπέγραψαν τίς δεσμεύσεις τους, πιέζοντας ὃπως πάντα κάνουν, τό μόνιμο ὑποζύγιο πού πληρώνει τούς φόρους του. Τό νά ἀναβάλλουν τήν περικοπή τῶν συντάξεων ἢ νά ἀκυρώσουν τόν ἀπάνθρωπο καί ἐκτρωματικό νόμο Κατρούγκαλου, δέν τούς δίνει συγχωροχάρτι. Ὁ Ἑλληνικός λαός, ἂν ὂντως θέλει νά λέγεται καί νά εἶναι κυρίαρχος, πρέπει νά συνειδητοποιήσει ὃτι οἱ πολιτικοί παλαιοτέρας καί νεωτέρα κοπῆς, τόν <δουλεύει>, τόν ἐξαπατᾶ, τόν χειραγωγεῖ καί τόν ὑποχρεώνει νά ψηφίζει πάντα τούς ἲδιους καί τούς ἲδιους.
Οἱ Ἓλληνες πρέπει νά καταλάβουν ἐπί τέλους, ὃτι ἐπί 70 χρόνια τούς κυβερνοῦν τρεῖς οἰκογένειες: Καραμανλής, Παπανδρέου, Μητσοτάκης. Ἀκούς γιά παράδειγμα διαφορετικά ὀνόματα γιά τούς Γάλλους προέδρους τῆς Δημοκρατίας ἀπό τό 1958 καί δῶθε: Σάρλ ντέ Γκώλ, Ζόρζ Πομπιντού, Φρανσουά Μιτεράν, Ζισκάρ ντ᾽ Ἐσταίν, Ζάκ Σιράκ, Νικολά Σαρκοζί, Φρανσουά Ὀλάντ, Ἐμμανουέλ Μακρόν. Ὃλα διαφορετικά ὀνόματα. Τό ἲδιο συμβαίνει καί μέ τούς Ἂγγλους πρωθυπουργούς: Οὐΐνστον Τσώρτσιλ, Κλέμεντ Ἂτλι, Μάργκαρετ Θάτσερ, Τζέϊμς Κάλαχαν, Χάρολντ Μακμίλλαν, Γκόρντον Μπράουν, Χάρολντ Οὐΐλσων, Τόνι Μπλέρ, Ντάγκλας Χιούμ, Ντέϊβιντ Κάμερον, Τερέζα Μέϊ. Στήν Ἑλλάδα ἐναλλάσσονται στήν ἐξουσία οἱ ἲδιοι καί οἱ ἲδιοι, μέ κάποιους παρέμβλητους (Σημίτη, Σαμαρᾶ) γιά νά μή κουρασθεῖ τό ἐκλογικό σῶμα.
Καί ἰδοῦ τά στοιχεῖα τῆς οἰκογενειοκρατίας: Διετέλεσαν πρωθυπουργοί τῆς Ἑλλάδος οἱ:
Γ. Παπανδρέου, ἀπό 24)5) 1944 ἓως 18)10)1944.
Γ. Παπανδρέου, ἀπό 18)10)1944 ἓως 3)1)1945.
Κων. Καραμανλής, ἀπό 6)10)1955 ἓως 4)10)1956.
Κων. Καραμανλής, ἀπό 29)2)1956 ἓως 5)3)1958.
Κων. Καραμανλής, ἀπό17)5)1958 ἓως 20)10)1971.
Κων. Καραμανλής, ἀπό 4)11)1961 ἓως 19)6)1963.
Γ. Παπανδρέου, ἀπό 18)11)1963 ἓως 18)2)1963.
Γ. Παπανδρέου, ἀπό 18)2)1964 ἓως 15)6)1965.
Κων. Καραμανλής, ἀπό 24)6)1964 ἓως 21)11)1964.
Α. Παπανδρέου, ἀπό 21)10)1981 ἓως 5)6)1985.
Κων. Μητσοτάκης, ἀπό 11)4)1990 ἓως 13)10)1993.
Α. Παπανδρέου, ἀπό 13)10)1993 ἓως 17)1)1996.
Κώστας Καραμανλής, ἀπό 10)3)2004 ἓως 19)11)2007.
Γιῶργος Παπανδρέου, ἀπό 6)10)2009 ἓως 11)11)2011.
Καί ἓπεται συνέχεια μέ τούς ἐπιγόνους, πού μπαίνουν μέ πολιτική προῖκα τους τό ὂνομα τῶν προγόνων τους καί καταλαμβάνουν βουλευτικές καί ὑπουργικές θέσεις. Ἐπί θύραις στήν πρωθυπουργία βρίσκεται ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης, καί πιθανῶς ἀργότερα ἡ ἀδελφή του Ντόρα Μπακογιάννη, ὁ γιός της καί ἡ κόρη της Ἀλεξία, ὁ Κώστας Καραμανλής γιός τοῦ Ἀχιλλέα κ,ἂ. Αὐτή ἡ κατάσταση δέν προβληματίζει τόν Ἑλληνικό λαό; Δέν τόν ἐνοχλεῖ; Δέν καταλαβαίνει ὃτι πρέπει ἐπί τέλους νά δείξει τήν δύναμή του; Ἀλλά πῶς; Ψηφίζοντας πατριωτικά κόμματα; Καί ποιά εἶναι αὐτά; Πόσο ἀξιόπιστα εἶναι; Μήπως ἡ πληθύς τῶν κομμάτων καί κομματιδίων ὁδηγεῖ σέ κατακερματισμό τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος, καθώς μαγειρεύεται ἡ ἁπλῆ ἀναλογική; Ὁ λαός ἒχει δικαίωμα μόνο νά ἐκλέγει; Δέν ἒχει δικαίωμα νά ἀπορρίπτει;
Ὑπάρχει λύση. Καί αὐτή εἶναι ἡ λευκή ψῆφος, πού ἀποτελεῖ ψῆφο ὑψίστης δυσαρέσκειας καί ἀποδοκιμασίας τοῦ πολιτικοῦ συστήματος. Εἶναι μεγάλο λάθος νά διαδίδεται ὃτι τάχα ἡ λευκή ψῆφος πηγαίνει στό πρῶτο κόμμα. Ὁ νόμος Παυλόπουλου 3434)2006 καθορίζει σαφῶς ὃτι ἡ λευκή ψῆφος δέν προσμετρᾶται στό ἐκλογικό ἀποτέλεσμα, ὃπως ἐπίσης καί τά ἂκυρα ψηφοδέλτια.
Κατά συνέπεια, ἂν οἱ λευκές ψῆφοι ὑπερβοῦν τό 50+1, τότε ἡ ψῆφος αὐτή εἶναι κυρίαρχη, μολονότι δέν ἒχει πολιτικό ἀρχηγό καί πολιτικό φορέα. Ὁ μεγάλος νικητής εἶναι ὁ Ἑλληνικός λαός καί μία τέτοια πλειοψηφία τοῦ λευκοῦ ἒχει μορφή δημοψηφίσματος, ὁπότε ὁ πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ἀντιμετωπίζει πρόβλημα ἀντιπροσώπευσης καί ἒκφρασης τοῦ κυριάρχου λαοῦ ἀπό τούς ὑπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς καί ὀφείλει, μέ βάση τήν ἀρχή τῆς δεδηλωμένης, δηλαδή τήν βούληση τοῦ λαοῦ καί μέ βάση τήν ἀρχή τῆς ἰσότητας τῆς ψήφου, νά διαλύσει τούς ὑπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς, νά ὁρίσει ὑπηρεσιακή κυβέρνηση καί νά δώσει ἐντολή δημιουργίας νέων πολιτικῶν σχηματισμῶν, προκειμένου νά ἐκφρασθεῖ ἡ λαϊκή βούληση. Βέβαια, ὁ μαγικός ἀριθμός τοῦ 50+1 εἶναι δύσκολο νά ἐπιτευχθεῖ.
Ὡστόσο δέν παύει νά ἀποτελεῖ τό <χρυσό βέλος> στήν φαρέτρα τοῦ δημοκρατικοῦ καθεστῶτος, ὃταν ὁ Ἑλληνικός λαός ἐξαπατᾶται κατ ἐξακολούθηση ἀπό τούς πολιτικούς. Διότι, ὃπως εἶπε καί ὁ νομπελίστας Πορτογάλος συγγραφέας Ζοζέ Σαραμάνγκου (<Δοκίμιο περί Διαυγείας>), <ἡ λευκή ψῆφος ἰσοδυναμεῖ μέ βόμβα γιά τό δημακρατικό σύστημα, ὂχι γιά νά τό καταστρέψουμε, ἀλλά γιά νά τό ἀναμορφώσουμε καί νά τό ἀνανεώσουμε>.
