Ο Ρώσος δημοσιογράφος και πολιτικός σχολιαστής Viktor Marakhovsky, εξηγεί τη δύσκολη επιλογή που πρέπει να κάνει τώρα το Ισραήλ μετά το περιστατικό που οδήγησε στην απώλεια ρωσικού αεροσκάφους πάνω από τη Συρία με 15 άνδρες πλήρωμα.
Η αποσαφήνιση των συνθηκών εκείνων που οδήγησαν στην απώλεια του Il-20 στη Συρία συνεχίζεται. Την κεντρική θέση της Ρωσίας σχετικά με το θέμα αυτό, την εξέφρασε ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν: ότι δηλαδή, μια αλυσίδα τραγικών καταστάσεων, οδήγησε στην καταστροφή του αεροσκάφους.
Θα ήταν μεγάλο λάθος ωστόσο, να πιστεύει κανείς ότι αυτή η θέση σημαίνει ότι η Ρωσία σηκώνει τους ώμους και λέει: «Ω, και τι μπορούμε να κάνουμε; Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν. Είμαστε μια χαρά με όλους». Ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Πρόκειται για τέτοιου τύπου περιστατικό, που ταιριάζει απόλυτα η φράση του σοβιετικού πολιτικού την περίοδο του Στάλιν, Lazar Kaganovich, ότι «κάθε συμβάν έχει όνομα, επίθετο και τίτλο εργασίας». Σε αυτή την περίπτωση, επειδή μιλάμε πρώτα και κύρια, για 15 νεκρούς Ρώσους στρατιώτες, δεύτερον για το πλαίσιο και τις συνθήκες που του περιστατικού και τρίτον, γιατί πρέπει να μην γίνουν ξανά τέτοια ατυχήματα.
Γι’ αυτό το λόγο, είναι μη αποδεκτή όχι μόνο για τη Ρωσία, αλλά και για το ίδιο το Ισραήλ, η θέση που εξέφρασε δημόσια το Τελ Αβίβ, που συνοψίζεται στην ιδέα ότι «οι Σύροι πυροβολούσαν στην τύχη, πραγματικά δεν ξέρουν καν πως να χρησιμοποιήσουν το σύστημα αεράμυνας τους, άρα σας παρακαλώ, κάντε σε αυτούς τα παράπονά σας».
Στον πόλεμο στη Συρία, που αποτυπώνει γενικότερα την παραδοξότητα του κόσμου, συμμετέχουν άμεσα αρκετές από τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις του πλανήτη με αλληλοσυγκρουόμενους στόχους. Με αυτό το δεδομένο, ο αριθμός των θανάτων μεταξύ των στρατιωτών των δυνάμεων αυτών, είναι εξαιρετικά χαμηλός. Όλοι γνωρίζουν που οφείλεται αυτό το επίτευγμα: στο σχολαστικό και αυστηρό σύστημα συντονισμού και αμοιβαίων συμφωνιών, που συντονίζει η Ρωσία. Ο συριακός πόλεμος είναι ίσως ο πιο «εκδιπλωματισμένος» και ταυτόχρονα κυβερνητικός πόλεμος στη σύγχρονη ιστορία.
Η Μόσχα, έγινε ο «συντονιστής» του πολέμου αυτού, όχι μόνο λόγω της συνδρομής της Ρωσίας για την απελευθέρωση του συριακού καθεστώτος, για να σωθεί από τη θανατική ποινή και γιατί έδωσε τη δυνατότητα στη Δαμασκό να πάρει πίσω τα εδάφη της μέτρο το μέτρο εν μέσω ένοπλων συμμοριών. Έγινε συντονιστής και γιατί σε αντίθεση με τις υποτιθέμενες αυθεντίες στη διαιτησία, δηλαδή τις ΗΠΑ, η Ρωσία πραγματικά μελετά, κατανοεί και λαμβάνει υπόψιν την κυριαρχία και τα συμφέροντα των συμμετεχόντων, μεταξύ των οποίων και του Ισραήλ.
Ο κατάλογος των περιπτώσεων που η Ρωσία εργάστηκε για να βρεθεί κάπου στη μέση λύση με το Τελ Αβίβ, έχει επισημανθεί αρκετές φορές τις τελευταίες ημέρες. Διαμεσολάβησε μεταξύ άλλων, για την απόσυρση φιλο-ιρανικών δυνάμεων από περιοχές κοντά στα εδάφη του Ισραήλ αλλά και με την απόφαση να εγκαταλειφθεί η συμφωνία που ήδη είχε συναφθεί για παράδοση συστήματος S-300 αξίας μισού εκατομμυρίου δολαρίων στη Συρία, εξαιτίας της ανησυχίας ότι το εύρος του συστήματος θα κάλυπτε ολόκληρη την ισραηλινή επικράτεια. Η λίστα είναι μακριά. Η Ρωσία έχει αποδείξει στην πράξη, ότι εκτιμά τις σχέσεις με το Ισραήλ και αντιλαμβάνεται τις θέσεις του Τελ Αβίβ. Άλλωστε, δεν χρειάζεται να εξηγήσει το Ισραήλ στη Ρωσία, πως είναι να είσαι περικυκλωμένος, να υποφέρεις από τρομοκρατία ή να διαβάζεις συνεχώς ότι είσαι ο κακός τύπος.
Ωστόσο, αυτή η εκτίμηση και η κατανόηση στα συμφέροντα του άλλου, εξ ορισμού δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη. Μια τέτοια σχέση δεν μπορεί να είναι λειτουργική όταν είναι μόνο προς τη μια κατεύθυνση γιατί μετά, είναι θέμα χρόνου να χαθούν οι αμοιβαία και ισότιμα καθιερωμένοι κανόνες, προκαλώντας ζημιά στην πλευρά που τις παραβιάζει.
Αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ είναι προσεκτικές σχετικά με τους κανόνες του πολέμου στη Συρία και πολύ προσεκτικά και συντονίζουν τις δράσεις τους με τους Ρώσους ομολόγους τους, παρότι οι ΗΠΑ είναι παγκόσμιος ανταγωνιστής και επίσημος αντίπαλος της Ρωσίας.
Αλλά οι ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ, που δεν είναι αντίπαλοι με τη Ρωσία και με τους οποίους η Μόσχα έχει καλές και εποικοδομητικές σχέσεις, για κάποιο μυστηριώδη λόγω έως σήμερα, έχουν επιτρέψει στους εαυτούς τους να κάνουν ότι οφείλει να μην κάνει μια πυρηνική υπερδύναμη. Να αποφασίζουν, για παράδειγμα να ειδοποιούν τη ρωσική πλευρά για επιχειρήσεις σε συριακό έδαφος μια στις δέκα. Η όπως έγινε και στην μοιραία επιδρομή της περασμένης Δευτέρας στη Λατάκια, να ειδοποιήσει τη Ρωσία για την επιχείρηση, ένα λεπτό (!) πριν εκείνη ξεκινήσει.
Το αποτέλεσμα ήταν μια πολύ τραγική αλυσίδα συνθηκών, και στο τέλος αυτής της αλυσίδας ήταν ο θάνατος Ρώσων στρατιωτών.
Και αφού έγιναν όλα αυτά, να λέμε παντού ότι «φταίνε οι Σύροι με τα ακανόνιστα πυρά», απλώς δεν είναι πρέπων. Και αυτό γιατί ο στόχος της άτυπης στρατιωτικής διπλωματίας, ήταν από την πρώτη στιγμή, να διασφαλιστεί η ασφάλεια των στρατιωτικών των κρατών που δρουν στην περιοχή. Και θεωρήθηκε ότι όλες οι πλευρές που συμμετέχουν σε αυτή τη διπλωματία θα εργάζονταν και για να διασφαλιστεί.
Στην πραγματικότητα τώρα το Ισραήλ έχει να διαλέξει μεταξύ δυο απλών επιλογών: Είτε θα αναλάβει τις υποχρεώσεις του και θα αποδεχθεί την ευθύνη που έχει να για διασφαλιστεί ότι δεν θα συμβούν ξανά από εδώ και μπρος τέτοια τραγικά περιστατικά με ρωσικά αεροσκάφη. Ή να αρνηθεί να αναλάβει την ευθύνη αυτή, και συνεπώς τότε, μετατίθεται στη Ρωσία η υποχρέωση να διασφαλίσει η ίδια πλήρως την ασφάλεια των στρατιωτών της, χωρίς να βασίζεται σε οποιαδήποτε συμφωνία με το Τελ Αβίβ. Όσο για το τι μεθόδους θα χρησιμοποιήσει για να γίνει αυτό, είναι ξεκάθαρο, τουλάχιστον εν μέρει. Έχουμε διαβάσει πολλά, για παράδειγμα για το πως οι Σύροι σύμμαχοι της Ρωσίας δεν έχουν προηγμένη αεράμυνα. Αυτός είναι ένας τομέας, όπου η Ρωσία σίγουρα μπορεί να τους βοηθήσει.
Υπάρχει η άποψη ότι μια τέτοια πιθανότητα δεν θα χαροποιούσε το Ισραήλ. Συνεπώς είναι σημαντικό να εξηγήσει στους δικούς του στρατιώτες πως πρέπει να μετρούν τις ρωσικές ζωές και να αποφεύγουν σχέδια που θα μπορούσαν να τους θέσουν σε κίνδυνο, ακόμη και αν αυτά τα σχέδια είναι έξυπνα και πνευματώδη για να πάρουν αρκετά likes στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
