Ως γνωστόν, στην Αγία Γραφή, αναφέρονται πολλές ιστορίες, οι οποίες για κάποιους αποτελούν την αλήθεια, ενώ άλλοι τις αμφισβητούν πλήρως, δηλώνοντας πως όλες αυτές αποτελούν (τάχα) αποκυήματα φαντασίας κάποιων συγγραφέων. Τα ίδια ισχυριζόταν και πολλοί πρόσφατα για τους Αρχαίους Έλληνες ιστορικούς.
Που βρίσκεται όμως πραγματικά η αλήθεια; Στο άρθρο αυτό θα γίνει μια προσπάθεια να βρεθεί η αλήθεια σε σχέση με αυτές τις απόψεις.
Η αρχή θα γίνει από τα κείμενα της Αγίας Γραφής. Σε αυτή αναφέρεται ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο σε εφτά μέρες. Επίσης, αναφέρει κάπου στην Αγία Γραφή, ότι για τον Θεό, χίλια χρονιά είναι σαν μια ημέρα και μια ημέρα σαν χίλια χρόνια.
Οπότε, κάποιοι επιπόλαιοι μεταφραστές της Αγίας Γραφής παλαιότερα, μην προσέχοντας το μεταφορικό της πρότασης αυτής (σαν χίλια χρονιά, όχι κυριολεκτικά χίλια χρόνια), νόμιζαν ότι ο κόσμος μας είχε δημιουργηθεί σε εφτά μέρες (με διάρκεια η καθεμιά χίλια χρόνια με βάση τις απόψεις αυτών), αρά σήμερα ο κόσμος θα πρέπει να είναι σχεδόν 7.500 ετών.
Όμως, όπως είναι εύκολα αντιληπτό σε όσους προσέχουν το πνεύμα των νοημάτων της Αγίας Γραφής, στην παραπάνω φράση, ο συγγραφέας, μιλάει μεταφορικά (αφού ο αριθμός 1.000 στην Αγία Γραφή συμβολίζει επίσης την τελειότητα και την ολότητα του χρόνου), και αυτό που θέλει να πει είναι ότι μια τεράστια χρονική περίοδος (όσα έτη και αν διαρκεί αυτή), στα μάτια του Θεού είναι μόλις σαν να πέρασε μια ημέρα, αφού ο Θεός είναι ανώτερος από τον χρόνο και αιώνιος.
Αρά θα μπορούσαν να ισχύουν με άλλη έννοια οι εφτά ημέρες; Και τι λέει η επιστήμη για αυτό;
Κατά την Αγία Γραφή, ο Θεός, την πρώτη μέρα δημιούργησε το φως, ενώ πιο πριν ενώ η γη ήταν ασχημάτιστη και σκοτεινή.
Την δεύτερη ημέρα, ο Θεός δημιούργησε το στερέωμα, δηλαδή τον Ουρανό.
Την τρίτη ημέρα, ο Θεός, είπε να συγκεντρωθούν τα νερά και να φανεί η στεριά, δηλαδή να ξεχωρίσει το ένα από το άλλο, και να πρασινίσει η γη.
Την τέταρτη μέρα, δημιούργησε ο Θεός τα δυο φωτεινά στρωματά του Ουρανού (το φεγγάρι και τον ήλιο) και χώρισε την μέρα από την νύχτα.
Την Πέμπτη μέρα, ο Θεός είπε να γεμίσουν με η θάλασσα με ψαριά, και να πετούν τα πουλιά στον αέρα.
Την έκτη ημέρα, ο Θεός είπε να γεμίσει η γη με κάθε είδος ζωντανού οργανισμού, όλα τα είδη των ζωών, των ερπετών και των θηρίων, ενώ την ίδια μέρα, ο Θεός έπλασε και τον άνθρωπο,, τον οποίο και τοποθέτησε στον κήπο της Εδέμ.
Την εβδόμη ημέρα, ο Θεός ξεκουράστηκε, βλέποντας ότι η δημιουργία είχε γίνει με πολύ καλό τρόπο.
Η διήγηση αυτή, συμπίπτει σε μεγάλο βαθμό με την επιστήμη και την ιστορία, τόσο αριθμητικά, όσο και χρονολογικά.
Έτσι, με βάση αντιστοιχία των «ημερών» της δημιουργίας με τους γεωλογικούς αιώνες της Επιστήμης:
Έτσι η πρώτη μέρα της δημιουργίας αντιστοιχεί με τον Κοσμικό και Αζωικό αιώνα, η δεύτερη μέρα της δημιουργίας αντιστοιχεί με τον Αρχαιοζωικό αιώνας, η τρίτη μέρα της δημιουργίας αντιστοιχεί με τον Ηωζωικό αιώνα, η τέταρτη ημέρα αντιστοιχεί με τον Παλαιοζωικό αιώνα, η πέμπτη μέρα της δημιουργίας αντιστοιχεί με τον Μεσοζωικό αιώνα, η έκτη μέρα της δημιουργίας αντιστοιχεί με τον Καινοζωικό αιώνα.
Ο Καινοζωικός αιώνας άρχισε πριν από 60 εκατομμύρια έτη και υποδιαιρείται στην Τριτογενή Περίοδο και στην Τεταρτογενή Περίοδο. Η έβδομη ημέρα της δημιουργίας την οποία διανύουμε, αντιστοιχεί με την Τεταρτογενή Περίοδο του Καινοζωικού αιώνα.
Αλλά και με βάση την επιστημονική θεωρεία της δημιουργίας, πρώτα έγινε η μεγάλη έκρηξη, και από αυτήν από την ενέργεια που εκλύθηκε και τα φλεγόμενες μάζες αερίων που εκτινάχθηκαν (οι οποίες στην αρχή ήταν σε αέρια καυτή μορφή και μετέπειτα κατέπεσαν και σταθεροποιήθηκαν, σχηματίζοντας τους πλανήτες), δημιουργήθηκε το φως (πρώτη μέρα της δημιουργίας).
Αμέσως μετά, με την κατακάθιση των φλεγομένων μαζών αερίων και την στερεοποίηση τους, σχηματίστηκαν οι πλανήτες, και από τον σχηματισμό αυτό, δημιουργήθηκε στους πλανήτες και τους περίβαλλε η αέρια μάζα, ο λεγόμενος ουρανός (δεύτερη μέρα της δημιουργίας).
Στην συνέχεια, με την κατακάθιση των αερίων μαζών, από αυτές σχηματιστήκαν πρώτα τα ύδατα, και σιγά, σιγά, αυτά αποτραβήχτηκαν, και φάνηκε η στεριά και πάνω σε αυτή άρχισαν να εμφανίζονται οι φυτικοί οργανισμοί (τρίτη μέρα της δημιουργίας).
Ακολούθησε σε κάποιους πλανήτες, λόγω της δημιουργικής έκρηξης, η δημιουργία κάποιων πλανητών πιο φωτεινών από τους άλλους, της Σελήνης και του Ήλιου, τα οποία φωτίζουν τους κοντινούς με αυτούς πλανήτες, με αποτέλεσμα την δημιουργία χάρις αυτών, της μέρας και της νύχτας (τέταρτη μέρα της δημιουργίας).
Ύστερα, εμφανίστηκαν μέσα στην θάλασσά οι πρώτοι ζωντανοί οργανισμοί, και από εκεί βγήκαν χρονολογικά πρώτα τα ερπετά στην ξηρά (και ως γνωστόν, πρώτα εμφανίστηκαν τα ερπετά και οι δεινόσαυροι) και αργότερα και τα πτηνά στον αέρα, μιας και τα πτηνά ήταν η εξέλιξη των ερπετών (πέμπτη μέρα της δημιουργίας).
Από τα ερπετά που βγήκαν στην ξηρά, προήλθαν όλα τα είδη των ζωών, των νεότερων ερπετών (αυτών που ακολούθησαν τον αφανισμό των δεινόσαυρων) και των θηρίων, ενώ μετρά από αυτά, δημιουργήθηκε και άνθρωπος με βάση και την επιστήμη (έκτη μέρα της δημιουργίας).
Τέλος, η εβδόμη μέρα της δημιουργίας την οποία ζούμε σήμερα, είναι η περίοδος από την δημιουργία του ανθρώπου, μέχρι και το τέλος του κόσμου (ο οποίος θα τελειώσει κάποια στιγμή και με βάση την επιστήμη).
[Ο δε συγγραφέας της γένεσης, ο προφήτης Μωυσής, έγραψε με τον απλό αυτό τρόπο για την δημιουργία του κόσμου, όχι γιατί δεν μπορούσε να τα πει πιο αναλυτικά, αλλά επειδή οι άνθρωποι του καιρού του (1200 π.Χ.), δεν θα μπορούσαν να τον καταλάβουν περαιτέρω με βάση τις γνώσεις της εποχής τους, και αν ο Μωυσής τα έλεγε αναλυτικότερα, πιθανώς θα τους φαινόταν απίστευτα και δεν θα τον πίστευαν].
Συνεχίζοντας την διήγηση, ο Μωυσής λέει, ότι ο Θεός τοποθέτησε τον άνθρωπο στον κήπο της Εδέμ, ο οποίος, βρισκόταν εκεί που συναντιόταν οι ποταμοί Φισών, Γεών, Τίγρης και Ευφράτης.
Οι ποταμοί Τίγρης και Ευφράτης είναι γνωστοί. Ποιοι είναι όμως οι ποταμοί Φισών και Γεών; Για κάποιους είναι οι ποταμοί Γάγγης και Νείλος.
Έτσι, κάποιοι σχολιαστές, με βάση την επιστήμη, περιλαμβάνουν στην Εδέμ ένα τμήμα της γης, το οποίο εκτείνεται από την Αφρική ως την Ασία. Και ως γνωστόν, με βάση την επιστήμη, οι άνθρωποι πρώτα ξεκίνησαν από την Αφρική και εξαπλωθήκαν αρχικά προς τις περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Ασίας, και μετέπειτα και προς τον υπόλοιπο κόσμο.
Όμως, υπάρχει και η άλλη άποψη. Με βάση νεότερες αρχαιολογικές μελέτες, υπήρχε ιστορικά ένα σημείο στο οποίο οι ποταμοί Τίγρης και Ευφράτης, συναντιόταν με άλλους δυο ποταμούς.
Ο ένας, ήταν ένας ποταμός στην περιοχή των Αρχαίων Κασσίτων στο σημερινό Κουβέιτ, με το όνομα Καρούν, ο οποίος πηγάζει από τα βουνά τού Ιράν, Ανατολικά τού Περσικού Κόλπου, και βρισκόταν μεταξύ των βουνών τού Ιράν και της χώρας της Ασσυρίας (μεταξύ τού Τίγρη και τού Ευφράτη), ακριβώς όπως το λέει η Γένεσις.
Ο άλλος, ήταν ένας ποταμός, που δε υπάρχει σήμερα, και στην θέση του σήμερα βρίσκεται μια ξερή κοίτη, που ονομάζεται Βάντι Αλ-Μπατίν και το 2000 π.Χ., ξεράθηκε. Ο ποταμός αυτός, αρχικά εκπήγαζε για από τα βουνά Χιζάζ (στη Σαουδική Αραβία) προς το Κουβέιτ, όπου ενώνονταν με τον Ευφράτη, πριν τελικά ξεραθεί.
Το σημείο δε όπου ενωνόταν αυτοί οι ποταμοί ενωνόταν, δημιουργούσαν στην συνέχεια μια κοιλάδα σε εάν μεγάλο μέρος του Περσικού Κόλπου. Τότε, σε αντίθεση με σήμερα, ο Περσικός Κόλπος δεν όλος ήταν θάλασσα, αλλά ένα μεγάλο μέρος του, ήταν ξηρά.
Η δε κοιλάδα αυτή, ήταν πολύ εύφορη, έχοντας πάμπολα είδη φυτών, και οι άνθρωποι, λόγω και της ομορφιάς και των υδάτων της σαν ένας επίγειος παράδεισος.
Με βάση την Αγία Γραφή, μετά την έξωση του Αδάμ από τον παράδεισο λόγω του προπατορικού αμαρτήματος (https://alophx.blogspot.com/2017/11/blog-post_57.html), αυτός εξήλθε από τον κήπο της Εδέμ (από το σημείο που βρισκόταν, το δέντρο του καλού και του κακού και το δέντρο της ζωής και όχι βέβαια από όλη την περιοχή της Εδέμ, όπου ήταν περιοχή που βρίσκονταν στην γη), και έμεινε πλησίον αυτής.
Αντίθετα, ο γιος του ο Κάιν, αμέσως μετά τον φόνο του αδελφού του, του Άβελ, έφυγε και έμεινε στην περιοχή της Νωδ (αλλιώς Ναίδ), η οποία βρισκόταν ανατολικά της Εδέμ.
[Αρά, με βάση τα στοιχεία αυτά, και με βάση την ιστορία, ο μεν κήπος της Εδέμ, βρισκόταν από τις περιοχές της Αρχαίας Σουμεριάς, ενώ τα εδάφη που κατοικούσε ο Κάιν και οι απόγονοι του, στα σημερινά εδάφη του νότιου Ιράν].
Όμως, αργότερα, λίγο πριν τα μέσα της 6ης χιλιετίας π.Χ., οι πάγοι των βουνών που περιέλαβαν αυτήν την περιοχή αυτή, έλιωσαν απότομα, με αποτέλεσμα αυτή, να βυθιστεί κατά μεγάλο μέρος κάτω από την θάλασσα, ενώ με την πάροδο των ετών, η στάθμη της θάλασσας, ανέβηκε κατά 500 μέτρα σε διάστημα.
Η ιστορία αυτή, ταιριάζει σε μεγάλο βαθμό και με την ιστορία του κατακλυσμού, κατά τον οποίο όλοι οι άνθρωποι στους οποίος αυτός συνέβη (οι οποίοι ήταν οι αμαρτωλοί απόγονοι του Αδάμ-http://www.oodegr.com/oode/genesis/katak1.htm), πνίγηκαν από τα νερά του, και διασώθηκαν μόνο ο Νώε και η οικογένεια του.
Κάποιοι νόμισαν, με τις φράσεις της γραφής, ότι θα «χαθεί πασά σάρκα κάτω στην γη» και «Ότι βρίσκεται κάτω από την γη θα πεθάνει», σήμαινε ότι ο κατακλυσμός ήταν παγκόσμιος. Όμως, τις περισσότερες φορές, η Αγία Γραφή, όταν μιλά για γη, εννοεί την ξηρά, και όχι όλο τον κόσμο (αυτό συμβαίνει λίγες φορές).
Οπότε, πολύ απλά αυτό σημαίνει, ότι η Αγία Γραφή, μιλάει για έναν κατακλυσμό, ο οποίος έλαβε μέρος στα εδάφη τα οποία εκτεινόταν παραπάνω, γύρω από την Εδέμ (όπου κατοικούσαν οι απόγονοι του Αδάμ), και όχι απαραίτητα σε παγκόσμια κλίμακα, όπως πίστευαν κάποιοι παλαιοτέρα.
Αλώστε, το μέγεθος των νερών του κατακλυσμού που αναφέρει η Αγία Γραφή (δεκαπέντε πήχεις), δεν αρκεί για να καλύψουν ούτε ένα όρος με την σημερινή έννοια του όρου, αλλά μόνο μεγάλους λόφους (και στην Αγία Γραφή, ακόμα και τα λόφοι ονομάζονται επίσης πολλές φορές όρη).
Επομένως, ο κατακλυσμός του Νώε, αντιστοιχεί πιθανώς στην πρώτη πλημμύρα που συνέβη στην περιοχή αυτή και ήταν η μεγαλύτερη.
[Βέβαια, υπάρχει και η παραδοσιακή θεωρεία του παγκοσμίου κατακλυσμού, αφού σε όλους τους λαούς της γης υπάρχει μια παράδοση για αυτόν, και είναι για πολλούς η κοινή παράδοση για την πραγματοποίηση του, καθώς και την θαυμαστή διάσωση δυο ανθρώπων από αυτόν].
Υστέρα από την περίοδο αυτή, οι Σουμέριοι και οι άλλοι λαοί που κατοίκησαν στην περιοχή, όπως οι Βαβυλωνίου, κατασκεύασαν στην Βαβυλώνα τα Ζιγκουράτ, πυραμοειδείς ναούς, οι οποίοι εκτεινόταν προς τον ουρανό, κάτι που θυμίζει πολύ την γνωστή σε όλους μας την ιστορία του πύργου της Βαβέλ.
Υπάρχει βέβαια, για κάποιους, το γεγονός ότι η Ορθόδοξη Εκκλησιά, θεωρεί το έτος 5508 π.Χ., έτος της δημιουργίας του ανθρώπου. Όμως, στην πραγματικότητα, η Ορθοδοξία, θεωρεί ότι το έτος αυτό, έτος της ολοκλήρωσης της δημιουργίας του ανθρώπου, όχι της ίδιας της δημιουργίας του ανθρώπου.
Ιστορικά, το έτος αυτό, συμπίπτει με πολύ με την αρχή κατοίκησης της πρώτης πόλης της Σουμερίας (στην πραγματικότητα ένας μικρός οικισμός το πολύ λίγων δεκάδων κάτοικων), της Εριντού (5400 π.Χ.), η οποία συνέβη σχεδόν εκατό έτη μετά την ολοκλήρωσης της δημιουργίας του ανθρώπου (του Αδάμ), καθώς και την απαρχή του πολιτισμού με το κτίσιμο πόλεων (κατά την Αγία Γραφή, οι απόγονοι του Αδάμ ήταν αυτοί που έφτιαξαν πρώτοι πόλεις).
Και στην πόλη αυτή, οι κάτοικοι που της, όπως αποδεικνύεται από τις ανασκαφές των αρχαιολόγων, ήταν κυρίως γεωργοί και βοσκοί, ακριβώς όπως ο Κάιν και ο Άβελ, οι γιοι του Αδάμ.
Μετέπειτα, η Αγία Γραφή λέει, ότι οι Εβραίοι λόγω λιμού, μετανάστευσαν στην Αίγυπτο, και έμειναν εκεί για πολλές εκατονταετίες, πριν εξέλθουν από αυτή με αρχηγό των Μωυσή. Και πραγματικά, οι ίδιοι οι Αιγυπτίου, λένε στα χρονικά τους, ότι Ασιάτες μετανάστες εισήλθαν κατά καιρούς στην χώρα τους και λόγω λιμών (16ο αιώνα π.Χ.), ακριβώς όπως ήταν οι Εβραίοι.
Για κάποιους, ο μονοθεϊσμός των Εβραίων, εμπνεύστηκε από την μονοθεϊστική θρησκεία του Φαραώ Ακενατόν (https://alophx.blogspot.com/2018/02/blog-post_16.html). Όμως, με βάση τις πάρα πολύ μεγάλες διάφορες που αυτές οι θρησκείες έχουν μεταξύ τους, είναι εξίσου πιθανόν, ο Ακενατόν να «εμπνεύστηκε» από τον μονοθεϊσμό των Εβραίων (όπως ο μεγάλος Κωνσταντίνος από τους Χριστιανούς μετέπειτα).
Και ίσως και αυτός να ήταν και ένας από τους λόγους για τους οποίους οι Αιγύπτιοι κυνήγησαν τους Εβραίους τον καιρό του Μωυσή, θεωρώντας τους άδικα, ως τους στη «εμπνευστές» της θρησκείας του Ακενατόν.
Ενώ υπήρχαν και πολλοί που αμφέβαλαν ακόμα και για την ύπαρξη του λαού των Ισραηλιτών, η πρόσφατη ανακάλυψη της στήλης του Φαραώ Μερνεφθά, δείχνει ότι ο Φαραώ, είχε κερδίσει τον λαό του Ισραήλ σε μάχες (Ίσως κατά την πολύχρονη 40χρονη περιπλάνηση των Ισραηλιτών στην έρημο του Σινά).
[Εδώ δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι οι Φαραώ, πολλές φορές έλεγαν ψέματα για τα πεπραγμένα τους, ακόμα και για τα ιστορικά γεγονότα που συνέβησαν, τα οποία πολλές φορές παραποιούσαν, ενώ κατέστρεφαν ακόμα κατά μνημεία και τις στήλες όσων είχαν αντίπαλους.
Έτσι, ο μεν Ραμσής ο Β’ έγραψε ψευδώς ότι πραγματοποίησε έναν άνετο θρίαμβο στο Καντές (ενώ στην πραγματικότητα κόντεψε να διαλυθεί εκεί), ενώ ο Τούθμωσις ο Γ’, κατέστρεψε τις ιστορικές στήλες της προκάτοχου, της Χατσεπσούτ, την οποία μισούσε, προκειμένου να διαγράψει ακόμα την ύπαρξη της από την ιστορία].
Επίσης, η πρόσφατη ανακάλυψη της στήλης της Μωάβ, όπου αναφέρεται ότι οι Μωαβίτες νίκησαν μέλος της δυναστείας του Δαβίδ, αποδεικνύει την ύπαρξη του Δαβίδ και του βασιλείου του (που και αυτών αμφισβητούταν η ύπαρξη τους), ενώ στην περιοχή της Φιλισταίας, βρέθηκε και μια επιγραφική στήλη που γραφεί το όνομα «Γολιάθ».
Τα στοιχεία, είναι μόνο λίγα, από όσα μπορούν να αποδείξουν την ιστορικότητα της Αγίας Γραφής, καθώς και όλα όσα έχουν βρεθεί μετέπειτα για την ιστορία και την σταύρωση του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, σε μεταγενέστερες εποχές (https://alophx.blogspot.com/2018/04/blog-post.html, https://alophx.blogspot.com/2017/12/blog-post_88.html).
Αλλά και στην πολυαγαπημένη μας πατρίδα, πολλοί ήταν αυτοί που αμφισβήτησαν τις ιστορίες πολλών αρχαίων Ελλήνων ιστορικών. Έτσι, η ύπαρξη των Αρχαίων Μυκηναίων, των Τρώων, καθώς και των Μινωιτών, αμφισβητήθηκαν κατά καιρούς από πολλούς, συνάμα με την μεγάλη δύναμη που αυτοί διέθεταν, ως «παραμύθια του Ομήρου».
Όμως, μετά τις μεγάλες αρχαιολογικές ανασκαφές, τις οποίες πραγματοποίησαν στα μέρη αυτά, οι μεγάλοι αρχαιολόγοι, Ερρίκος Σλήμαν και Άρθουρ Έβανς, αποδείχτηκε πανηγυρικά η ύπαρξη αυτών των πολιτισμών και πόλεων.
Μάλιστα, Χεταικές επιγραφές που ανακαλυφθήκαν πρόσφατα, μιλούν για το ισχυρό βασίλειο, αυτό των Αχιγιάβα, πέρα από την θάλασσα, ηγέτης του οποίου ήταν ο Αταρασίγια, που είχε υπό την κατοχή του την Μιλούσα.
[Ή όπως θα λέγαμε στα Ελληνικά, μιλούσε για το βασίλειο των Αχαιών, του οποίου ηγέτης ήταν ο Ατρέας, που είχε υπό την κατοχή του την Μίλητο.
Με βάση την Ελληνική μυθολογία, ο Ατρέας ήταν ο πατέρας του Αγαμέμνονα και του Μενέλαου και ιδρυτής της δυναστείας των Ατρειδών].
Επίσης, οι ίδιες επιγραφές μιλάνε για ένα ισχυρό βασίλειο στην Μικρά Ασία, με το όνομα Βιλούσα και με ηγέτη του τον Αλακσάντου.
[Ή όπως θα λέγαμε στα Ελληνικά, μιλούσε για το βασίλειο του Ίλιου (το δεύτερο όνομα της Τροίας) του οποίου ηγέτης ήταν ο Αλέξανδρος.
Με βάση την Ελληνική μυθολογία, ποιου ηγέτη της Τροίας το δεύτερο όνομα ήταν Αλέξανδρος; Του γνωστού σε όλους μας Πάρη του Τρωικού Πολέμου].
Επίσης, στην Κρήτη, βρέθηκαν τα ανάκτορα της Κνωσού, τα οποία ήταν δαιδαλώδη σαν λαβύρινθος και σε αυτά προΐστατο μια αρχιερέα και μέλος της βασιλικής οικογένειας (όπως ήταν η κόρη του Μίνωα, η Αριάδνη στον μύθο του Θησέα), ενώ παράλληλα βρέθηκαν και πινακίδες που φέρουν το όνομα Μίνωας (επιβεβαιώνοντας την ύπαρξη του).
Παράλληλα, η εύρεση σε μινωικούς ναούς, στοιχείων ανθρωποθυσιών και κανιβαλισμού την περίοδο αυτή, μας δείχνουν ότι ίσως οι ιστορίες για ανθρώπους-ταύρους-τέρατα (δηλαδή που είχαν σήμα τον Ταύρο, ενώ οι ιερείς τους, έφεραν μαύρα προσωπεία ταύρων), που έτρωγαν άλλους ανθρώπους, δεν ήταν μόνο μια αθηναϊκή προπαγάνδα.
Αλλά και τον Ηρόδοτο, τον πατέρα της ιστορίας τον αμφισβήτησαν πολλοί ως φαντασιόπληκτο, όταν μιλούσε για χρυσά μυρμήγκια σε ένα ποταμό της Μικράς Ασίας και για τις Αμαζόνες.
Όμως, πρόσφατα αρχαιολογικά στοιχεία στην Μικρά Ασία, μας δείχνουν ότι πλησίον πολλών ποταμών, υπήρχαν φλέβες χρυσού, με αποτέλεσμα τα μυρμήγκια που είχαν κοντά τις φωλιές τους, να γεμίζουν με χρυσαφί και έτσι να μοιάζουν με χρυσά.
Αλλά και στην σημερινή Ουκρανία, ανακαλυφθήκαν πολλοί τάφοι από γυναίκες πολεμίστριες, στα εδάφη των Αρχαίων Σκυθών, στις οποίες δεν επιτρεπόταν να παντρευτούν αν δεν σκότωναν έναν τουλάχιστο εχθρό στην μάχη.
Αυτό, φαίνεται να αποδεικνύει την ιστορία του Ηροδότου, που έλεγε πως ένας λαός προήλθε από κοινού από τους γιους των Σκυθών και τις Αμαζόνες, που κατοικούσε στον Βορρά, και τόσο οι άντρες, όσο και οι γυναίκες πολεμούσαν από κοινού στην μάχη, οι Αμαζόνες δεν επιτρεπόταν να παντρευτούν αν δεν σκότωναν έναν τουλάχιστο εχθρό στην μάχη.
Από όλα που αναφέρθηκαν παραπάνω, γίνεται εύκολα κατανοητό, πως η Αγία Γραφή, καθώς και η ιστορία της πολυαγαπημένης μας πατρίδας, περιέχουν πολύ μεγάλες αλήθειες, κάτι που αποδεικνύει την ορθότητα της ιστορικής φράσης που λέει ότι: «Στο βάθος των μύθων και των θρύλων, υπάρχει πάντα αλήθεια».
