Βρώμικες ιστορίες
Κατηγορούμε ορισμένους ανθρώπους συχνά ως απαισιόδοξους ή, ακόμη χειρότερα, ως Κασσάνδρες. Είναι όμως αλήθεια απαισιόδοξος αυτός που χτυπάει συναγερμό στον Τιτανικό, διακόπτοντας τον ανέμελο χορό των επιβατών, όταν βλέπει πως κατευθύνεται σε ένα παγόβουνο; Είναι Κασσάνδρα εκείνος που επισημαίνει πως ένα καράβι που πλέει σε μία ήρεμη θάλασσα (όπως είναι σήμερα από οικονομικής πλευράς ο πλανήτης), με τη μία μετά την άλλη τρύπα να ανοίγει στα «ύφαλα» του με αποτέλεσμα να μπαίνουν νερά από παντού, θα βουλιάξει αύτανδρο όταν ο καιρός αλλάξει; Είναι απαισιόδοξος αυτός που προβλέπει πως ο ήπιος καιρός, η νηνεμία, δεν διαρκεί ποτέ για πάντα; Ότι όσο δεν έχει ελέγξει ο άνθρωπος τον καιρό, πάντοτε θα αλλάζει χωρίς καμία προειδοποίηση, όπως ακριβώς συμβαίνει με την Οικονομία;
Προφανώς τίποτα από όλα αυτά δεν είναι λογικό, ούτε είναι τόσο ανόητη η κυβέρνηση μας ώστε να προωθεί όλες αυτές τις «διαδικασίες» ενάντια στη βούληση των Πολιτών – πόσο μάλλον χωρίς να λαμβάνει ανταλλάγματα, όταν ακόμη και οι βουλευτές των Σκοπίων έγιναν πλούσιοι απλά και μόνο υπογράφοντας μία θετική για τη χώρα τους συμφωνία. Ούτε βέβαια είναι απαισιόδοξος ή Κασσάνδρα αυτός που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, τονίζοντας πως η πραγματική κρίση μόλις ξεκίνησε – όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο αλλά, επίσης, σε γεωπολιτικό. Οφείλουμε δε να γνωρίζουμε πως για τα οικονομικά προβλήματα υπάρχουν πάντοτε λύσεις – ενώ για τα εθνικά, ειδικά για τα εδάφη που χάνονται και για τις συμφωνίες που συνάπτονται, δεν ισχύει το ίδιο.
