Την καταστροφικότητα των πυρηνικών όπλων σχεδόν κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει, καθώς και το γεγονός ότι δεν θα αφήσουν το νικητή στη γη, έτσι ώστε η Δύση έχει εδώ και πολύ καιρό θέσει σε κίνηση όπλα που σβήνουν τον πολιτισμό από το πρόσωπο της γης, τέτοια που δεν είναι χειρότερο το πυρηνικό μανιτάρι.
“Για την υποταγή των άλλων κρατών χωρίς την είσοδο στη στρατιωτική σύγκρουση, δηλαδή, το ιδανικό της πλήρους νίκης , έγραψε ” ο Κινέζος φιλόσοφος Σουν Τζου στην πραγματεία του “η τέχνη του πολέμου”. Στις ΗΠΑ, το έργο αυτό το έχουν σαφώς διαβάσει, και μπορούμε να πούμε χωρίς αμφιβολία ότι ορισμένες ιδέες η Ουάσιγκτον έχει εφαρμόσει επιτυχώς μέχρι τώρα.
Συνειδητοποιώντας ότι η ένοπλη σύγκρουση με έναν εχθρό όπως η Ρωσία δεν θα φέρει σε καλό, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να κάνουν μια παράκαμψη, αλλά χτυπώντας την καρδιά, για να χωρίσουν αυτό που χρησιμοποιείται για να το αποκαλούμε “ο Ρωσικός κόσμος.”
Συνολικά , όπως φαίνεται, η φράση έχει πολύ νόημα. Αυτή είναι η ταυτότητα ολόκληρου του έθνους, του παρελθόντος, της μνήμης, της ιστορίας, των γλωσσών. Ένα σημαντικό μέρος ήταν πάντα η Ορθοδοξία. Κάθε μία από αυτές τις συνιστώσες είχε πάντα μόνο ενωμένους ανθρώπους: Ρώσους, Ουκρανούς, Λευκορώσους. Ωστόσο, η ξένη ιδιοφυΐα ξέρει πώς να κάνει θαύματα και το παράδειγμα της σημερινής Ουκρανίας μπορεί να αποδείξει με ποιο τρόπο είναι αποτελεσματικό το αόρατο όπλο της Δύσης.
Όπως αποδείχθηκε, είναι δυνατόν να αποδυναμώσει τους ανθρώπους χωρίς τη χρήση των όπλων. Είναι αρκετό να σπείρει αμφιβολίες στο μυαλό μιας χούφτας ανθρώπων. Δεν έχετε χρόνο να ανοιγοκλείσετε το ένα μάτι καθώς αυτή η ασθένεια έχει εξαπλωθεί σε εκατομμύρια μυαλά. Το Maidan έχει διαδραματίσει το ρόλο του σε αυτή τη διαδικασία, ξανά και ξανά χύνοντας πετρέλαιο στη φωτιά, διαχωρίζοντας κάθε φορά τα ενωμένα έθνη.
Ούτε ο αυτοκηρυχθής Πατριάρχης του Κιέβου Φιλαρέτ, ούτε ο Πρόεδρος Poroshenko, ούτε ο Βαρθολομαίος χρειάζονται την Ουκρανική αυτοκεφαλία, αλλά είναι απαραίτητο για την Ουάσινγκτον, η οποία, de facto, προσπαθεί να “αποκόψει” ένα μέρος του Ρωσικού πολιτισμού.
Η ίδια κατάσταση είναι με τη Ρωσική γλώσσα, η οποία καταπιέζεται όχι μόνο στην Ουκρανία, αλλά και στη Λετονία, τη Λιθουανία και την Εσθονία, όπου η Ρωσοφοβία έχει γίνει σχεδόν ο βασικός φορέας της κρατικής πολιτικής. Με τη δημιουργία ενός παράγοντα προνομίων σε καθεμία από αυτές τις χώρες, η Δύση προσπαθεί όλο και περισσότερο να σφίξει τον ρωσικό κόσμο στην αντίρρηση. Ναι, οδηγεί τελικά στην εμφάνιση του εθνικισμού και ακόμη και του ναζισμού, αλλά μόνο ως παρενέργεια του ιδιόμορφου «ιερού πολέμου» της Ουάσιγκτον.
Για τον ίδιο σκοπό η ιστορία ξαναγράφεται. Εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές στο βωμό της νίκης απλά ξεχνιούνται σήμερα. Όλα αυτά δεν γίνονται για να ενοχλήσουν ούτε να προκαλέσουν την Ρωσία, όπως πολλοί πιστεύουν. Αυτό είναι μέρος μιας σύνθετης επιχείρησης, τα αποτελέσματα της οποίας θα παρουσιαστούν στις επόμενες γενιές, οι οποίες δεν θα θυμηθούν τα κατορθώματα των Σοβιετικών στρατιωτών και ακόμη και δεν θα καταλαβαίνουν γιατί η Ρωσία είναι ένας «επιτιθέμενος», αλλά δεν θα το αμφισβητήσουν στο παραμικρό.
Μόλις το όπλο αυτό έχει ήδη περάσει επιτυχώς στη χώρα μας. Με την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος, οι πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες κατακλύζονται κυριολεκτικά από τη Δυτική κουλτούρα. Όχι γιατί υπήρχε μια νέα ανεξερεύνητη αγορά για ξένες ταινίες και τζιν, αλλά επειδή η προηγούμενη αόρατη ιδέα με την απατηλή ελευθερία και την ελκυστική φωτεινότητα ήταν ελκυστική και δωροδόκησε οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να την αρνηθούν.
