ΕΡΩΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΗ
ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΑΣ, ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ
(ΜΗ ΚΑΘΑΙΡΕΜΕΝΟΙ) ΠΟΥ ΥΠΕΠΕΣΑΝ ΕΠΙΣΗΜΑ-ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΣΤΗΝ
ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ,
ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ;
Στην ερώτηση αν είναι οι ιερείς που υπέπεσαν στην αίρεση μέλη της
Εκκλησίας, η απάντηση είναι, φυσικά και όχι. Διότι, όπως ορίζει το
Ορθόδοξο δόγμα, με το Μυστηριακό Θεανθρώπινο Σώμα της Εκκλησίας
ο ιερέας δεν είναι ενωμένος με την χειροτονία αλλά με την Πίστη.
Δηλαδή, για να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα,το απαραίτητο και κύριο
κριτήριο για την ιδιότητα του Χριστιανού είναι η Ορθή και Σωτήρια
Ομολογία της Πίστεως, δηλαδή, η Αληθής και Ακριβής Ορθόδοξος Πίστη.
Το κριτήριο αυτό ισχύει τόσο για μεμονωμένα μέλη-πρόσωπα, όσο και
για το σύνολο των μελών-προσώπων, μιας ολόκληρης τοπικής
Εκκλησίας, ανεξαρτήτως πληθυσμιακής και γεωγραφικής διάστασης.
Στη βάση αυτής της Ορθής Ομολογίας θεμελιώνεται η Μυστηριακή
κοινωνία των πιστών.
Δηλαδή, προηγείται η Ενότητα της Πίστεως διά της Ορθοδόξου
Ομολογίας και έπειτα η Κοινωνία των Μυστηρίων.
Ο πολύς Θεόδωρος Στουδίτης ο Ομολογητής, σύμφωνα με την
Απόφαση της Ζ΄. Οικουμενικής Συνόδου που καταδίκασε-αναθεμάτισε
την εικονομαχία αλλά και όλες τις αιρέσεις και όλους τους αιρετικούς
(δηλ. τους έθεσε εκτός Εκκλησίας) έως της συντελείας του αιώνος
τούτου, δεν είχε ουδεμία εκκλησιαστική κοινωνία με τους μη τυπικάΣυνοδικά
καθηρημένους αιρετικούς ψευδεπισκόπους, μη δεχόμενος ως
έγκυρα τα μυστήρια τους, υποστηρίζοντας ότι όλοι οι αιρετικοί είναι εκτός
Εκκλησίας.
Και όλα αυτά μάλιστα μετά από την εικονομαχική Σύνοδο του 815 της
Κωνσταντινουπόλεως επί αυτοκράτορα Λέοντος του Ε΄. του Αρμένιου
που ακύρωσε την Ζ΄. Οικουμενική της Νικαίας και επανέφερε σε ισχύ τις
αποφάσεις της εικονομαχικής Συνόδου του 754 μ.Χ. της Ιέρειας που τότε
είχε ανακηρυχθεί ως Οικουμενική.
Εναντίον αυτής της ληστρικής Συνόδου του 815 μ.Χ. εξεγέρθη και ο
Μοναχός Θεόδωρος Στουδίτης.
Συγκεκριμένα, στις Τίμιες Επιστολές του, ο Πανόσιος Θεόδωρος ο
Ηγούμενος της Μονής Στουδίου (ο μόνος Άγιος της Εκκλησίας που
προσφωνείται Πανόσιος) όπως τον προσφωνεί και το Συνοδικό της
Ορθοδοξίας αναφέρει:
«Από την εποχή των Αποστόλων και μετέπειτα, πολλές αιρέσεις με
πολλούς τρόπους συγκρούστηκαν με την Εκκλησία, και παρουσιάστηκαν
αντικανονικές πράξεις ή παραλείψεις.
Αλλά όμως, η Εκκλησία παρέμεινε με τον τρόπο που προειπώθηκε,
αδιάσπαστη και άσπιλη, και θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ιστορίας,
με το να απομακρύνονται και να διώχνονται, από αυτήν (την Εκκλησία)
εκείνοι που κακώς πίστεψαν και έπραξαν όπως αποδιώχνονται τα
κύματα της θάλασσας από τα βράχια της παραλίας.» (ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΗ΄.
Βασιλείω μονάζοντι)
Πώς πρέπει να συμπεριφέρονται οι Χριστιανοί, σύμφωνα με τον
όσιο Θεόδωρο Στουδίτη, όταν η αίρεση κατοχυρωθεί συνοδικά;
ΕΠΙΣΤΟΛΗ Μ΄. Ναυκρατίω τέκνω.
Η αίρεση δηλαδή στο σύνολο της μοιάζει σαν μια αλυσίδα
δαιμονόπλοκη, όπου η μια κρατιέται από την άλλη και όλες είναι
κρεμασμένες σαν από μια κορυφή της ασέβειας και της αθεΐας, αν και
διαφέρουν και στη διαφορετική ονομασία και στον χρόνο και στον τόπο
και στην ποσότητα και στην ποιότητα και στην δύναμη και στην ενέργεια.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΛΘ΄. Θεοφίλω ηγουμένω.
Αυτά λοιπόν με την δική σου συμφωνία θεώρησα αναγκαίο να
υπενθυμίσω την πατρότητα σου.
Όπως γνωρίζεις υπάρχει αίρεσις.
Φεύγε από την αίρεση κα
Από την ώρα όμως που έγινε φανερή και ξεκάθαρη η αιρετική
ασέβεια και κατοχυρώθηκε Συνοδικώς, πρέπει και εσύ και όλοι οι
Ορθόδοξοι να αποφύγετε με παρρησία κάθε εκκλησιαστική
επικοινωνία με τους κακόδοξους και να μη μνημονεύετε κάποιον
από αυτούς οι οποίοι συμμετείχαν στην Σύνοδο, ή είναι ομόφρονες
με τις αποφάσεις της.
Διότι εσύ που αληθώς φέρεις το όνομα του Θεόφιλου είναι δίκαιο και με
αυτόν τον τρόπον να αγαπάς τον Θεό.
Επειδή ο Ιερός Χρυσόστομος εχθρούς του Θεού δεν εχαρακτήριζε
μόνον του αιρετικούς, αλλά και όσους είχαν εκκλησιαστική κοινωνία
μαζί τους …
Αν το μοναχικό τάγμα δεν θεωρήσει ως άχρηστα, μοναστήρια
λέγω και ότι υπάρχει σε αυτά, πώς ο λαϊκός θα καταφρονήσει
γυναίκα, τέκνα και των άλλων;
ΕΠΙΣΤΟΛΗ Π΄. Ιωάννη Λογοθέτη.
Γιατί όχι μόνο δεν είναι άγιος ναός του Θεού αυτός που
βεβηλώνεται από τους αιρετικούς, αλλά είναι κοινός οίκος, όπως
λέγει ο Μέγας Βασίλειος, αφού ο άγγελος που υπήρχε σε αυτόν,
όπως υπάρχει σε κάθε Εκκλησία, έφυγε από αυτόν εξαιτίας της
ασέβειας.
Γι’ αυτό ούτε και η θυσία που τελείται μέσα σε αυτόν είναι ευπρόσδεκτη
στον Θεό.
Και άκουσε τον που λέγει·
«Ο ασεβής που μου προσφέρει θυσία ένα μοσχάρι, είναι ίδιος σαν αυτόν
ο οποίος μου προσφέρει θυσία ένα σκυλί»…
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΘ΄. Τοις διά Κύριον πεφυγαδευμένοις πνευματικοίς αγίοις
μου πατράσι, Θεόδωρος, ελάχιστος πρεσβύτερος και ηγούμενος των
Στουδίου, εν Κυρίω χαίρειν.
Ερώτηση.
Υπάρχουν σε μερικά μοναστήρια μοναχοί, οι οποίοι ούτε με λόγια ούτε
με έργα συνήλθαν με αιρετικούς και εξασφαλίζουν την σωτηρία τους με
φυγή από το μοναστήρι και μετά την υποχώρηση των ασεβών
ξαναγυρίζουν πάλι.
Είναι σωστό αυτό να γίνεται;
Απάντηση.
Εάν η εκκλησία έχει λειτουργηθεί από τους ασεβείς μόνο μια φορά
όμως, τότε μπορούν να μπαίνουν μέσα μόνο για να προσευχηθούν,
εάν όμως η εκκλησία λειτουργήθηκε από τους αιρετικούς πολλές
φορές, να φεύγουν μακριά από αυτήν την εκκλησία.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ Μ΄. Ναυκρατίω τέκνω
Ερώτηση 2η.
Για φιλόχριστο που σε προσκαλεί στο προσευχητήριο (εκκλησάκι) του
να κάνεις ολονύκτια ακολουθία και εάν πρέπει να λειτουργήσεις και με
ποιους πρέπει.
Απάντηση.
Πρέπει φυσικά να υπακούσεις και να πας να συνψάλλετε, εάν αυτός
που σε προσκαλεί και οι ψάλτες είναι Ορθόδοξοι και φυλάγονται και οι
δύο από την κοινωνία με τους αιρετικούς.
Και να λειτουργήσεις στο προσευχητήριο (εκκλησάκι) του, εάν
φυσικά ομολογήσει ο ιδιοκτήτης του, ότι δεν θα λειτουργείται το
προσευχητήριο αυτό ποτέ από αιρετικό. Έχει λεχθεί προηγουμένως
ότι είναι αναγκαίο να ρωτάμε σε όλους, εξαιτίας της αιρέσεως που
έχει λυσσάξει.
Ερώτηση. 3η.
Εάν κάποιος Ορθόδοξος παραλάβει από κάποιον εκκλησία και
υπάρχει συνήθεια μια ή δύο φορές τον χρόνο να συγκεντρώνεται σε
αυτήν λαός και κατά την λειτουργία να αναφέρεται (μνημονεύεται) ο
αιρετικός επίσκοπος.
Απάντηση.
Να του επιτρέπεται κατά ανάγκη να ψάλλει, αλλά όχι και να λειτουργεί.
Εάν όμως είναι δυνατόν να διακοπεί η συνήθεια, (δηλαδή να μην
μνημονευτεί ποτέ ξανά ο αιρετικός επίσκοπος ) τότε και να λειτουργεί.
Ερώτηση 4η.
Εάν υπάρχει Εκκλησία στην οποία αυτός που λειτουργεί αναφέρει
(μνημονεύει) αιρετικό επίσκοπο και ο Ορθόδοξος έχει θυσιαστήριο
καθαγιασμένο (αντιμήνσιο), σε σεντόνι ή σανίδα, πρέπει να τεθεί αυτό σε
αυτήν την εκκλησία και να λειτουργήσει ο Ορθόδοξος;
Απάντηση.
Δεν πρέπει, αλλά είναι καλύτερα να λειτουργήσει σε ένα
συνηθισμένο σπίτι, σε κάποιον διαλεγμένο καθαρότατο τόπο.
Ε΄. Ερώτηση.
Εάν κάποιος ιερέας αναφέρει (μνημονεύει) τον αιρετικό επίσκοπο
δημοσίως, ενώ όταν προκαλείται ιδιαιτέρως από κάποιον ορθόδοξο σε
ευκτήριο οίκο αποφεύγει να αναφέρει τον αιρετικό, πρέπει άραγε σε τέτοιο
ευκτήριο να προσεύχεται ο Ορθόδοξος;
Απάντηση.
Με κανέναν τρόπο.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ 177. Ναυκρατίω τέκνω.
Εάν έλθουν οι εικονομάχοι – αιρετικοί – για να καταλάβουν την
μονή, μην τους ανοίξετε την θύρα από μόνοι σας.
Εάν δε με τρόπο ληστρικό εισέλθουν στην μονή, όπως αυτοί
συνηθίζουν, αθώοι είστε.
Μην υποχωρήσετε έως ότου σας εκδιώξουν με την βία.
Η αμαρτία δικιά τους είναι.
Προπάντων να παραμείνετε στον ναό για να ψάλλετε και να
λειτουργείτε, εκτός εάν αυτός βεβηλωθεί από τους αιρετικούς διά
της δικής τους βδελυγμίας, δηλαδή λειτουργίας.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΙΕ΄. Μεθοδίω μονάζοντι.
Ερώτηση 3η.
Για τις εκκλησίες που βεβηλώθηκαν από τους ιερείς που
κοινώνησαν με την αίρεση και κατέχονται από αυτούς.
Εάν πρέπει να μπαίνουμε σ’ αυτές για να προσευχηθούμε και να
ψάλλουμε.
Απάντηση.
Δεν πρέπει να μπαίνουμε καθόλου στις εκκλησίες αυτές με τους
τρόπους που αναφέρθηκαν, γιατί είναι γραμμένο· «Να, ο οίκος σας
εγκαταλείπεται έρημος». Γιατί μόλις μπαίνει μέσα στις εκκλησίες
αυτές η αίρεση , φεύγει ο άγγελος που εποπτεύει όλα όσα γίνονται
εκεί, σύμφωνα με τα λόγια του μεγάλου Βασιλείου, και ο ναός αυτός
γίνεται ένας κοινός οίκος. Γιατί λέγει· «Δεν θα μπω μέσα σε
εκκλησία πονηρών».
Και ο Απόστολος· «Ποιά συμφωνία υπάρχει ανάμεσα στον ναό του
Θεού και στα είδωλα;».
Ερώτηση 5η.
Για τα σώματα των αγίων· εάν επιτρέπεται η είσοδος στα
κοιμητήρια τους και να προσεύχονται και να τους προσκυνούν, όταν
κατέχονται από ιερείς που έχουν μιανθεί.
Απάντηση.
Κανένας κανόνας, σύμφωνα με αυτά που προαναφέρθηκαν, δεν
επιτρέπει να μπαίνουμε σ’ αυτά τα κοιμητήρια (γιατί έχει γραφεί· «Γιατί η
ελευθερία μου να κρίνεται από την συνείδηση άλλου;») εκτός εάν
πρόκειται για ανάγκη, και μόνο όταν η είσοδος γίνεται προς ασπασμό του
λειψάνου.
Ερώτηση 6η.
Γι’ αυτούς που έλαβαν το μοναχικό σχήμα από ιερείς που κοινώνησαν
με αιρετικούς. Πώς πρέπει να τους δεχ
ορθόδοξο φρόνημα, αλλά κοινωνούν με τους αιρετικούς.
Γιατί το κρίμα στην περίπτωση των ιερωμένων είναι μεγαλύτερο,
και πρέπει με μετάνοια αξιόλογη να τους δέχεσθε και τους δύο και να
κοινωνείτε με αυτούς σε τράπεζα και προσευχές, αλλά με αποδείξεις.
Ερώτηση 10η.
Για τους λαϊκούς που υπέγραψαν στην αίρεση και κοινωνούν, εάν
πρέπει με αυτούς τους λαϊκούς να κοινωνούν οι λαϊκοί ορθόδοξοι και να
συνεσθίουν.
Απάντηση.
Αίτιο του κακού είναι η αδιαφορία.
Γιατί λέγει· «Δεν έκαναν διάκριση ανάμεσα στο καθαρό και στο βέβηλο»
Πρέπει λοιπόν, εάν οι ορθόδοξοι είναι ζηλωτές, να μη τους δέχονται
αυτούς σε συνεστίαση, αν προηγουμένως δεν λάβουν επιτίμιο για την
πονηρή υπογραφή τους και στην συνέχεια, αν δεν διακόψουν την
κοινωνία με τους αιρετικούς.
Και επειδή ανάλογα με τις περιστάσεις μερικοί, για να αποφύγουν
κινδύνους, μολύνονται με την αιρετική κοινωνία, εάν ομολογήσουν την
περιπέτεια τους και μετανοήσουν, πρέπει να γίνονται δεκτοί σε
συνεστίαση.
Και αυτό να μη γίνεται με αδιαφορία, αλλά με κάποια συμφωνία που
επιβάλλεται από την περίσταση, και φέρνει κέρδος και στους δύο και όχι
ψυχική ζημιά.
Ερώτηση 16η.
Για πρεσβυτέρους ορθόδοξους, δηλαδή τον Ιλαρίωνα και τον μοναχό
Ευστράτιο, αν έχουν δικαίωμα να επιβάλουν επιτίμια.
Απάντηση.
Ειπώθηκε προηγουμένως στα παραπάνω, ότι μπορούν να επιβάλουν.
Επειδή όμως η ερώτηση υπονοεί, αν μπορεί και αυτός που δεν έχει
ιερωσύνη, ελλείψει πρεσβυτέρων και σύμφωνα με την πίστη αυτού που
προσέρχεται, δεν είναι έξω από το σωστό και ο απλός μοναχός να
επιβάλει επιτίμια.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΙΘ΄. Λύσεις διαφόρων κεφαλαίων.
Ερώτηση 1η.
Για πρεσβύτερο, διάκονο και αναγνώστη που είχαν ορθή πίστη, αλλά
κοινώνησαν με τους αιρετικούς από ανθρώπινο φόβο, αν πρέπει να
κάνουμε γι’ αυτούς προσφορά ή παννυχίδα, ή προσευχή.
Απάντηση.
Εάν έμειναν μέχρι το τέλος της ζωής τους κοινωνοί των αιρετικών, με
κανένα τρόπο.
Εάν όμως κατά την έξοδο τους απο τη ζωή μετανόησαν και
ομολόγησαν οτι ήταν κυριευμένοι απο φόβο, και τρίτον, αν
κοινώνησαν των ορθοδόξων μυστηρίων, πρέπει να τους
συγχωρούνται αυτά που προαναφέρθηκαν.
Ερώτηση 2η.
Για μοναχούς και μοναχές που κατά τον ίδιο τρόπο πέθαναν σε
κοινωνία με τους αιρετικούς.
Απάντηση.
Η προηγούμενη απάντηση να τηρείται και σε αυτούς.
Το ίδιο και για τους λαϊκούς, άνδρες και γυναίκες και παιδιά. Αυτά βέβαια
ειπώθηκαν για τους πεθαμένους.
Εάν όμως κάποιος απο όλους τους προαναφερθέντες ζει και μετανοήσει,
αποβάλλοντας τον φόβο απο εδώ, και προτιμήσει να κακοπαθήσει για το
καλό, εάν είναι πρεσβύτερος ή διάκονος, να εμποδίζεται από την
ιερουργία μέχρι να συγκληθεί ορθόδοξη σύνοδος, και μετά απο
κατάλληλο επιτίμιο, να συμμετέχει στα ορθόδοξα μυστήρια…
Εάν όμως είναι μοναχός ή αναγνώστης ή μοναχή, μόλις ολοκληρωθεί
το επιτίμιο, να του επιτρέπεται αμέσως η συμμετοχή στα μυστήρια. Το ίδιο
και για τους λαϊκούς, άντρες, γυναίκες και παιδιά…
Ερώτηση 3η.
Για την προσφορά δώρων στα μοναστήρια ανδρικά και γυναικεία.
Απάντηση.
Να προσφέρουν, εάν είναι απαλλαγμένοι απο την κοινωνία με
τους αιρετικούς.
Ερώτηση 9η.
Εάν έρθει σε μας μοναχός ή μοναχή για να κοινωνήσει, τι είδους
ομολογία πρέπει να του ζητήσουμε, επειδή μας είναι άγνωστα τα σχετικά
με αυτούς;
Απάντηση.
Καθέναν που έρχεται να κοινωνήσει, εάν αγνοείτε τα σχετικά με
αυτόν, να τον ερωτάτε εάν προσκυνεί τους αιρετικούς και σε όποιο
άλλο ετερόδοξο φρόνημα φαίνεται ύποπτος. Και όταν τα
ομολογήσει όλα και η ομολογία του είναι απαλλαγμένη απο κάθε
αίρεση απαγορευτική, τότε να του μεταδίδεται και να του κοινωνείται
τα μυστήρια.
Ερώτηση 11η.
Αν πρέπει, περνώντας από εκκλησία που κρατείται από αιρετικό, να
μπαίνουμε μέσα.
Απάντηση.
Αφού είναι εκκλησία που κατέχεται από αιρετικόν, δεν πρέπει να
μπαίνουμε για να προσευχηθούμε, εκτός εάν υπάρχει κάποια άλλη
πρόφαση.
Ερώτηση 12η.
Άγνωστον Αββά που έρχεται σε μας, πρέπει πριν τον ανακρίνουμε να
τον ονομάζουμε άγιο και να ζητούμε την ευχή του;
Απάντηση.
Εάν είναι περίοδος αιρέσεως, πριν τον ανακρίνουμε δεν πρέπει·
ούτε να λέμε, «ευλογείτε, άγιοι», ούτε να ζητούμε ευχήν από αυτόν.
Ο κοινός όμως ασπασμός δεν πρέπει να απαγορεύεται, σύμφωνα με τη
νομοθεσία του μεγάλου Βασιλείου.
Ερώτηση 14η.
Για το βάπτισμα, όταν δεν υπάρχει εκκλησία που κρατείται από
ορθόδοξον, εάν μας ζητήσει κάποιος, πού πρέπει να τον σφραγίσουμε, να
τον κατηχήσουμε και να τον βαπτίσουμε;
Και ποιοί θα είναι οι γονείς και ανάδοχοι.
Απάντηση.
Όπως ειπώθηκε πριν, δεν πρέπει να μπαίνουμε σε εκκλησία που
κατέχεται από αιρετικόν, πολύ περισσότερο δεν πρέπει να πράξουμε
αυτά που έχουν λεχθεί. Αλλά σε περίπτωση που δεν υπάρχει
εκκλησία ορθόδοξη, κατ’ ανάγκη μπαίνουμε σε ένα καθαρώτατο
χώρο κατοικίας, στην οποία χρησιμοποιώντας θυσιαστήριο
καθαγιασμένο, δηλαδή τραπέζι, να κάνει το βάπτισμα αυτός που
πρόκειται να τελέσει την ιερουργία. Ως αναδόχους να δέχεται
εκείνους που δεν κοινωνούν με τους αιρετικούς, και γονείς εκείνους
που επίσης φυλάγονται.
Ερώτηση 17η.
Εάν υπάρχουν άνδρες και γυναίκες, λαϊκοί αιρετικοί είτε από αμάθεια,
είτε επειδή έχουν την αίρεση έμφυτη, επιτρέπεται να τρώμε μαζί τους, ή
να παίρνουμε κάτι από αυτούς;
Απάντηση.
Ούτε αν είναι αιρετικοί από κακόνοια, ούτε από αμάθεια,
επιτρέπεται να τρώμε μαζί τους, ή να παίρνουμε αυτά που μας
προσφέρουν. Δεν ξέρω εάν οι αμαθείς βελτιωθούν και υποσχεθούν
ότι θα γίνουν ορθόδοξοι.
Ερώτηση 18η.
Για τον πατέρα μου εάν είναι άξιος να μνημονεύεται στη λειτουργία.
Απάντηση.
Εάν πατέρας ή μητέρα ή αδελφός ή οποιοσδήποτε άλλος μείνει
αιρετικός μέχρι τον θάνατό του κοινωνώντας με την αίρεση, λέχθηκε στο
παραπάνω θέμα να μη μνημονεύεται στη λειτουργία, εκτός εάν ο καθένας
προτιμήσει να προσεύχεται γι’ αυτούς με τον νου του και να κάνει γι’
αυτούς ελεημοσύνες. Γιατί πώς, αυτός που όσο ζούσε συμμετείχε στην
κοινωνία των αιρετικών και έτσι κηδεύτηκε, θα περιληφθεί στα μνημόσυνα
κατά τη μυσταγωγία των ορθοδόξων;
Με κανένα τρόπο…
ΕΠΙΣΤΟΛΗ Κ΄. Μακαρίω ηγουμένω
Γιατί είναι γραμμένο· «Δεν μπορείτε να πίνετε από το ποτήρι του
Κυρίου, και από το ποτήρι των δαιμονίων. Δεν μπορείτε να μετέχετε
στην τράπεζα του Κυρίου, και στην τράπεζα των δαιμoνίων». Το ίδιο
ισχύει και για τις εκκλησίες· «Ποιά συμφωνία μπορεί να υπάρξει
ανάμεσα στον ναό του Θεού και στα είδωλα;» Έχουμε διαταχθεί από
την αγία σύνοδο, ότι δεν πρέπει να μπαίνουμε στα μαρτύρια των
αιρετικών.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ 233. Κωνσταντίνω κουράτορι.
Γιατί η αίρεση είναι αδελφέ αληθινός βόθρος και παγίδα του
διαβόλου, η δε κοινωνία αυτών αποχωρίζει από τον Χριστό αυτόν
που την δέχεται και τον τοποθετεί έξω από την ποίμνη του Κυρίου
την Εκκλησία.
Γιατί όσο διαφέρει το φως από το σκοτάδι, τόσο διαφέρει και η ορθόδοξη
Μετάληψη από την αιρετική κοινωνία· γιατί η μεν φωτίζει τον μετέχοντα, η
δε σκοτίζει, η μεν ενώνει με τον Χριστό, η δε με τον διάβολο, η μεν
ζωοποιεί την ψυχή, η δε την θανατώνει.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΡΝΔ΄. Νικήτα ηγουμένω.
Όπως λοιπόν ο θείος άρτος όταν μετέχεται από τους ορθοδόξους,
κάνει όλους τους μετόχους ένα σώμα, έτσι λοιπόν και ο αιρετικός
άρτος κάνει αυτούς που μετέχουν σ΄αυτόν ένα σώμα αντίθετο από
τον Χριστό, και ο ματαιολόγος άδικα ματαιολογεί…
Αφού αυτά έχουν έτσι, καθένας που κοινώνησε, δηλαδή που μετέλαβε
τον φαρμακερό άρτο, δεν είναι αρνητής του Χριστού, έκθετος, ανόσιος,
εάν δεν επανέλθει έστω με μετάνοια;…
ΕΠΙΣΤΟΛΗ 534. Συμεών μονάζοντι.
Γιατί ποιά είναι η κοινωνία λέει ο Απόστολος ανάμεσα στο φως και στο
σκοτάδι, ή ποιά κοινή μερίδα υπάρχει του πιστού με τον άπιστο;
Αν λοιπόν το ποτήριο της ευλογίας είναι το αίμα του Χριστού και ο
άρτος που κάνουμε κλάση είναι το σώμα του Χριστού (Θεία
Ευχαριστία), είναι φανερό ότι και το αιρετικό ποτήριο και ο άρτος
(αιρετικά μυστήρια) είναι κοινωνία του διαβόλου…
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΔ΄. Ιγνατίω Τέκνω.
Η κοινωνία από τους αιρετικούς δεν είναι κοινός άρτος, αλλά
δηλητήριο, που δεν βλάπτει το σώμα, αλλα αμαυρώνει και σκοτίζει
την ψυχή. Το να την ρίχνουμε και να την κρύβουμε δεν το λέω εγώ, αλλά
εκείνοι που το κάνουν με φόβο, για τους οποίους μπορούμε να πούμε
τούτο, ότι· «Πολλοί από τους άρχοντες πίστευαν Αυτόν (Κύριο ημών
Ιησού Χριστό), αλλά δεν το ομολογούσαν επειδή φοβούνταν τους
Φαρισαίους, για να μη γίνουν αποσυνάγωγοι. Γιατί αγάπησαν τη
δόξα των ανθρώπων μάλλον, παρά τη δόξα του Θεού». Και εάν οι
ευχές της λειτουργίας είναι των Ορθοδόξων, τί σημασία έχει αυτό,
εάν γίνεται από αιρετικούς; Γιατί δεν πιστεύουν όπως πίστευε
εκείνος που τις συνέταξε, ούτε και πιστεύουν σ’ αυτά που
σημαίνουν οι λέξεις…
Έτσι λοιπόν, ούτε εδώ πιστεύει αυτά που λέγει, έστω και αν η
λειτουργία είναι ορθόδοξη, αλλά αυτός φλυαρεί ανόητα, ή μάλλον
εξυβρίζει, εμπαίζοντας τη λειτουργία, γιατί και οι γόητες και οι
επαοιδοί χρησιμοποιούν θεϊκές ωδές στις δαιμονικές τελετές τους. Ο
αβάπτιστος, εάν δεν υπάρχει ορθόδοξος ιερέας, να βαπτιστεί από
μοναχό, ή αν δεν υπάρχει και μοναχός, από λαϊκόν, λέγοντας,
Βαπτίζεται ο τάδε στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου
Πνεύματος, παρά να πεθάνει αβάπτιστος· και έχει βαπτιστεί
αληθινά. Γιατι «στην ανάγκη γίνεται και μετάθεση του νόμου», όπως
έγινε παλιά και έχει αποδειχθεί.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΡϞΖ΄. Δωροθέω τέκνω.
Εάν όμως δεν έγινε τίποτε από αυτά, αλλά κοινωνούσε με την αίρεση
και δεν πρόλαβε να κοινωνήσει το σώμα και αίμα του Κυρίου, επειδή ο
άρτος εκείνος ήταν αιρετικός και όχι σώμα του Χριστού, δεν τολμώ
να πω να γίνεται Λειτουργία γι’ αυτόν (γιατί τα θεία δεν είναι παιχνίδια)…
«Γιατί καμμιά επικοινωνία δεν υπάρχει του φωτός προς το σκότος». Ούτε
με τη μερίδα των ορθοδόξων να κατατάσσεται αυτός που δεν
κοινωνεί με την ορθοδοξία ακόμα και την τελευταία ώρα…
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΡΟΔ΄. Φιλοθέω κτήτορι.
Το ότι λοιπόν απέχεις εντελώς από την κοινωνία με αιρετικούς
και αγωνίσθηκες και απείχες, όπως λες, με την χάρη του Χριστού,
και να εξακολουθήσεις να απέχεις ακόμα. Γιατί έτσι θα δείξεις την
αγάπη και την κοινωνία σου με τον Θεό, αφού η αντίθετη κοινωνία
σε χωρίζει από τον Χριστό…
Γιατί η ακρίβεια απαιτεί αυτός που πιστεύει ορθά, να μην
επικοινωνεί με τους ετεροδόξους ούτε στο φαγητό, ούτε στο πιοτό,
ούτε και να έχει σχέσεις με αυτούς…
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΡΝΒ΄. Θεοδώρω μονάζοντι.
Και για να μιλήσω συνοπτικά, ο ιερέας που με υπογραφή ή με
κοινωνία με τους αιρετικούς νικήθηκε, ή ο διάκονος να εμποδίζεται
τελείως από την κοινωνία. Μετά την λήξη όμως του επιτιμίου να κοινωνεί
βέβαια των μυστηρίων, αλλά όχι και να λειτουργεί, μέχρι την αγία σύνοδο.
Και να ευλογεί ή να προσεύχεται ως απλός μοναχός, όχι όμως ως
ιερωμένος, αλλά και αυτό μετα την λήξη του επιτιμίου. Και να μη μπαίνει
στις εκκλησίες που κατέχονται από αιρετικούς, ούτε εάν ένας ναός
ελευθερωθεί και κρατείται από ορθόδοξον, αφού όμως έχουν γίνει εκεί
λειτουργίες αιρετικές, να μη λειτουργεί ο ορθόδοξος χωρίς την λύση
ορθοδόξου επισκόπου…
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΚ΄. Του οσίου πατρός ημών και ομολογητού Θεοδώρου,
ηγουμένου του Στουδίου, επιστολή προς την σπαθαρίαν, ης το όνομα
Μαχαρά.
Για ποιόν λόγο ζητά επίμονα η τιμιότητα σου, να μιλήσω για τη θεία
κοινωνία, και γιατί τόσο πολλά χρόνια σπάνια κοινωνείς; Γιατί αυτό
πρέπει να έχει κάποια δικαιολογία. Καθόσον δεν πρέπει να κοινωνούμε
σπάνια, ή γενικά κάθε μέρα, αλλά με καθαρή συνείδηση·γιατί λέγει·
«Αυτός που τρώει και πίνει με τρόπον ανάξιο, τρώει και πίνει την
καταδίκη του εαυτού του, επειδή δεν διακρίνει το σώμα του
Κυρίου»…Αν όμως κάποιος εξαιτίας κάποιου πταίσματος έχει το
ακοινώνητο, είναι φανερό ότι αυτός θα κοινωνήσει, όταν θα εκπληρώσει
το επιτίμιο. Εάν όμως πάλι κατηγορηθεί για αίρεση, το επιτίμιο είναι
απαραίτητο. Γιατί μου είπες ότι φοβάσαι να μιλήσεις στον πρεσβύτερο
σου χωρίς να αναφέρεις τον αιρεσιάρχη. Δεν βλέπω όμως τι μπορεί να
σου πει προς το παρόν για το θέμα αυτό. Εκτός του ότι η κοινωνία με
αυτόν συνιστά μολυσμό, και μόνο που τον αναφέρει κανείς δεν μπορεί να
είναι ορθόδοξος…
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΡΞς΄. Θεοκτίστω ερημίτη.
Να αναθεματίζεις όλους τους αιρετικούς που αναθεματίζονται από
τις συνόδους και να αναγνωρίζεις όλους τους ορθοδόξους που
επαινούνται από αυτές. Αυτή είναι η αληθινή πίστη των Χριστιανών,
αυτή είναι η απόδειξη της ομολογίας του Χριστού. Εκείνος που πιστεύει
διαφορετικά από αυτά ας είναι αναθεματισμένος από τον Πατέρα και τον
Υιό και το άγιο Πνεύμα, όπως λέγει ο απόστολος Παύλος (Γαλ. 1, 8-9)…
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΚΑ΄. Βασιλείω τω αοιδίμω ηγουμένω συν πάσι της
σεβασμίας μονής του αγίου Σάββα.
Ο πολυθρηνότατος προφήτης Ιερεμίας κάπου στις προφητείες του
λέγει τα εξής· «Οι ποιμένες παραφρόνησαν και δεν αναζήτησαν τον
Κύριο».
Εδώ όμως συμβαίνει κάτι το πιο φοβερό και πολύ άτοπο, αφού εκείνους
που προτιμούν να τον αναζητούν, και μένουν προσηλωμένοι στον
νόμο του, τους θεωρούν αποξενωμένους από Αυτόν και
αναθεματισμένους…
ΕΠΙΣΤΟΛΗ. ΡΞΔ΄. Αρχιμανδρίτη Γοτθίας.
Και μην απορήσεις βέβαια που και μέσα στους Χριστιανούς εισχωρεί η
πλάνη. Γιατί όπου είναι η σωτηρία, εκεί τρέχει και ο δράκος διάβολος, για
να προκαλέσει απώλεια, και αυτό γίνεται με έναν άνθρωπο που
εξουσιάζει…
Η Εκκλησία εορτάζει την μνήμη του Ομολογητού και Πιστού Της
τέκνου Θεοδώρου του Στουδίτου στις 11 Νοεμβρίου.
«Θεοδώρου τοῦ πανοσίου ἡγουμένου τοῦ Στουδίτου αἰωνία ἡ μνήμη
(γ΄.)». (Συνοδικό της Ορθοδοξίας)
Ταις Αυτού Αγίαις πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ελέησον και σώσον
ημάς αμήν.
Φιλοκαλία των νηπτικών και ασκητικών.
Θεοδώρου Στουδίτου Επιστολές.
Εκδόσεις «Γρηγόριος Παλαμάς».
Ελληνική Πατρολογία PG. 99.
ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ – ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ
Η ΕKKΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ;
Ο Χριστιανός, μόνο μένοντας Πιστός έως θανάτου στο Σύμβολο της Πίστεως που
βαπτίστηκε, το οποίο θεσπίστηκε διά των Αγίων Πατέρων των Οικουμενικών
Συνόδων μπορεί να έχει την ενότητα με τον Θεό και με την Εκκλησία Του.
Όταν λέμε, όμως, ενωμένος με την Εκκλησία, δεν εννοούμε με την θεσμική
Εκκλησία, δηλαδή, όπως δυστυχώς λέγουν μερικοί ή ενδεχομένως και οι
περισσότεροι, θεωρώντας ότι εφόσον είναι ο Επίσκοπος ή ο Ιερέας, αυτοί είναι και η
Εκκλησία. Γιατί το λένε αυτό; Γιατί έχουνε την πεπλανημένη αντίληψη ότι η Εκκλησία
είναι οι επίσκοποι. Αυτό δηλαδή που πιστεύουνε οι επίσκοποι και οι ιερείς, το
πιστεύουνε και κάποιοι Χριστιανοί για να μην πούμε οι πιο πολλοί. Και έτσι πολλοί
πιστοί λένε, εγώ είμαι με τον Επίσκοπο, άρα είμαι με την Εκκλησία.
Δεν είναι όμως έτσι. Γιατί δεν είναι έτσι;
Θα θυμίσουμε σε όλους τους Ορθοδόξους τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, ο
οποίος διευκρινίζει ποιοί είναι της Εκκλησίας και ποιοί δεν είναι της Εκκλησίας.
Κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και όχι κατά την αυθαίρετη γνώμη του
καθενός, οι της Εκκλησίας είναι εκείνοι που είναι οι της Αληθείας.
«Και γαρ οι της Χριστού Εκκλησίας της αληθείας εισί·
και οι μη της αληθείας όντες ουδέ της του Χριστού Εκκλησίας εισί».
Δηλαδή αν δεν είμαστε στην Αλήθεια, δεν είμαστε στην Εκκλησία.
Άρα το ζητούμενο είναι αν αυτά που λέμε και Πιστεύουμε είναι αυτά που λέει και
Πιστεύει Διαχρονικώς η Εκκλησία.
Επομένως όταν λέγουν και διακηρύττουν οι ψευδεπίσκοποι της ληστρικής
Συνόδου της Κρήτης τα συνοδικά πλέον μέλη του λεγόμενου Παγκοσμίου
Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) ότι όλοι οι αυτοαποκαλούμενοι χριστιανοί μέλη του
(Π.Σ.Ε.) μαζί με τους Ορθοδόξους είναι η μία διαιρεμένη εκκλησία που πρέπει μέσα
σε αυτόν τον αντίχριστο οργανισμό να ενωθεί, αυτοί τώρα μπορούν να
εξακολουθούν να είναι Εκκλησία;
Επειδή αυτό το ισχυρίζονται οι περισσότεροι λεγόμενοι επίσκοποι σήμερα, ενώ οι
υπόλοιποι σιωπώντας συμβιβάζονται και συνεργάζονται με αυτήν την προδοσία της
Πίστεως αυτό σημαίνει ότι όλοι αυτοί είναι μέσα στην Εκκλησία;
Όχι βέβαια. Όλοι αυτοί είναι εκτός Εκκλησίας. Μόνοι τους βγήκαν, αφού θέλησαν να
γίνουν μέλη της ψευδεκκλησίας του ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ (Π.Σ.Ε.).
Η ίδια υμνολογία της Εκκλησίας, η οποία συμπυκνώνει την δογματική διδασκαλία
της Εκκλησίας λέει εν Πνεύματι Αγίω διά το Απολυτίκιον της Αγίας Ευφημίας, «λίαν
εὔφρανας, τοὺς Ὀρθοδόξους, καὶ κατήσχυνας, τοὺς κακοδόξους».
Συνεπώς όλοι οι κακόδοξοι, δηλαδή όλοι οι αιρετικοί καταδικάζονται διαχρονικώς
από την συνείδηση της Εκκλησίας.
Και έρχονται τώρα οι ψευδεπίσκοποι του λεγόμενου Παγκοσμίου Συμβουλίου
Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) και όσοι έχουν εκκλησιαστική κοινωνία με αυτούς και
διακηρύττουν βλασφημώντας ότι όσοι δεν είναι μαζί μας είναι εκτός Εκκλησίας.
Αλλά, όπως προαναφέραμε, ο Άγ. Γρ. ο Παλαμάς, αλλά και όλοι οι Άγιοι της
Εκκλησίας διαψεύδουν όλους αυτούς λέγοντας ότι μόνο «οι της Αληθείας» είναι της
Εκκλησίας. Επομένως όσοι πιστεύουν διαφορετικά, αλλοιώνοντας την Ορθόδοξη
Παράδοση και Διδασκαλία της Εκκλησίας είναι καταδικασμένοι από τα επίσημα
κείμενα των Αγ. Πατέρων στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας, και είναι εκτός Εκκλησίας.
