Ἀπό τίς ἑλληνικές καί τίς διεθνεῖς ἐξελίξεις πού κατακλύζουν καθημερινά τίς τηλεοράσεις, τίς ἐφημερίδες, τά ραδιόφωνα καί τά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, ἓνα καί μόνο συμπέρασμα βγαίνει: Ὃτι, μέ ἐξαίρεση τίς μεγάλες δυνάμεις, πού ἐνορχηστρώνουν τίς ἐξελίξεις μέ βάση τά συμφέροντά τους στά ἂλλα κράτη τοῦ πλανήτη, ὃλες οἱ ἂλλες κυβερνήσεις δέν κυβερνοῦν. Ἁπλῶς διαχειρίζονται τήν κρίση πού διαρκῶς βαθαίνει καί πλαταίνει.
Καί στό βάθος τοῦ τοῦνελ γνέφουν ἀνατριχιαστικά τά πυρηνικά ὃπλα, μέ τά ὁποῖα μέλλει νά καταστραφοῦν ὃλα τά ἒμβια ὂντα στόν πλανήτη, ἂν χρησιμοποιηθοῦν. Καί γιατί ἂραγε νά μή χρησιμοποιηθοῦν; Γιά ποιό λόγο, ὂχι ἁπλῶς συσσωρεύονται, ἀλλά ἐξελίσσονται καί αὐξάνεται ἡ ἀποθεματοποίησή τους;
<Εἶναι ἐντελῶς τυχαῖο ὃτι ζοῦμε σήμερα ἢ τοῦ χρόνου> εἶχε πεῖ ὁ Βρεταννός φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ. Πυρηνικός ἀφοπλισμός δέν ὑπάρχει. Ἀπεναντίας, ὑπάρχει ἀποθεματοποίηση. Τό ὃραμα τῶν ἐξουσιαστῶν εἶναι ἓνας ἀραιά κατοικημένος κόσμος, πού νά ἀποτελεῖται ἀπό ἂτομα ἱκανά νά γεννοῦν μόνο ἠλιθίους ἢ τέρατα>.
Ἂλλωστε ἡ συμπατριώτισά του Τερέζα Μέϊ τό εἶπε ξεκάθαρα πρίν λίγο καιρό: <Τά πυρηνικά ὃπλα κατασκευάζονται γιά νά χρησιμοποιηθοῦν>.
Τί βλέπουμε λοιπόν σήμερα;
Βλέπουμε ἓνα πλανήτη τῶν 7 περίπου δισεκατομμυρίων ψυχῶν (ὁ ἂνθρωπους εἶναι εἶδος ἐπουσιῶδες ἐν ὑπερεπαρκεία), πού τελεῖ σέ μία διαρκῆ ἀναστάτωση καί ἐξέγερση. Ποικιλόμορφη ἀναρχία ἐπικρατεῖ παντοῦ, ἐκτός τῆς Ἑλβετίας. Δέν τήν ἒθιξε οὒτε ὁ Χίτλερ. Θερμές περιοχές ἀποτελοῦν ἑστίες πολέμου, στίς ὁποῖες ἐμπλέκονται οἱ μεγάλες δυνάμεις μέ τόν ἓνα ἢ τόν ἂλλο τρόπο, καθώς ὑποδαυλίζουν τήν ἀναταραχή. Ἡ Εὐρώπη βαίνει πρός ἀποσταθεροποίηση, μέ τρεκλίζοντα βήματα σάν τά μεθυσμένα τοῦ Γιοῦνγκερ. Ἡ Γερμανία δείχνει πιά τήν ἀπροκάλυπτη κυριαρχία της ἐπί τῶν Εὐρωπαϊκῶν λαῶν σ᾽ἓνα νέο Λουδοβίκειο δόγμα < l’ etat c’est moi. Τά συστήματα διακυβέρνησης κινοῦνται σάν τό ἐκκρεμές. Ἀπό τά ἀριστερά, τώρα πρός τά δεξιά. Τό ἀντίθετο συνέβαινε στίς παραμονές τοῦ Β´παγκοσμίου πολέμου.
Οἱ λαοί ἀφυπνίζονται καί ἀνησυχοῦν. Ἀναζητοῦν πολιτικές λύσεις μέ δεξιό καί ὑπερδεξιό πρόσημο. Ὃλοι λίγο ὡς πολύ γνωρίζουμε τί συμβαίνει στίς διάφορες χῶρες τοῦ κόσμου, ἀπό τήν Βόρεια Κορέα τοῦ Κίμ Γιόνγκ Οὒν, μέχρι τήν Κούβα τῶν Κάστρο καί ἀπό τήν Συρία τοῦ Ἂσαντ μέχρι τήν Τουρκία τοῦ Ἐρντογάν, τό Ἰράν, τό Ἰράκ, τά Ἐμιράτα, τήν Οὐκρανία, τήν Ρωσία, τίς ΗΠΑ, τήν Βραζιλία, τήν Ἀργεντινή κλπ.
Οἱ συναντήσεις κορυφῆς τῶν ἡγετῶν πᾶνε κι ἒρχονται. Ἡ πάλη ἀνάμεσα στήν Νέα Τάξη Πραγμάτων καί τήν Παλαιά ἒχει φθάσει στό ἀποκορύφωμά της. Τό ΝΑΤΟ, ἡ αἰχμή τοῦ δόρατος τῶν ΗΠΑ, προελαύνει ἀνεμπόδιαστα, χωρίς νά ὑπάρχει τό ἀντίπαλο δέος, τό ΣΕΝΤΟ τῆς πρώην Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Τήν προέλασή του βοηθοῦν κυβερνήσεις μαριονέτες, πνιγμένες στήν διαφθορά καί ἓτοιμες νά ἐξυπηρετήσουν τά οἰκονομικά καί ἐνεργειακά συμφέροντα τῶν πατρώνων τους. Πατροπαράδοτες ἀρχές καί ἀξίες, μέ τίς ὁποῖες ἒζησε καί πρόκοψε τό ἀνθρώπινο γένος τά τελευταῖα 6.000-7.000 χρόνια, καταρρίπτονται καί κονιορτοποιοῦνται. Ἡ ἀναξιοκρατία κυριαρχεῖ. Ὁ ἐκμαυλισμός τῶν δημοσίων λειτουργῶν καί τῶν κυβερνητῶν εἶναι πιά ὁ κανόνας. Οἱ λαοί, καταπτοημένοι ἀπό τό πολεμικό τοπίο καί τήν ἀγριότητα πού ἐπικρατεῖ παγκοσμίως, προσπαθοῦν μέ ἐκδηλώσεις διαμαρτυρίας τοῦ παλιοῦ καιροῦ νά ἀντιδράσουν στά σχέδια τῶν ποικιλομόρφων <δημοκρατικῶν> κυβερνήσεων, ἀλλά ἀντιμετωπίζονται ἀσύμμετρα μέ τήν βία τῶν δυνάμεων καταστολῆς, ὃπου ἐμφιλοχωροῦν καί ἀναρχικά στοιχεῖα, καθώς καί μέ τήν ἐπιβολή αὐταρχικῶν καθεστώτων, πού γράφουν στά παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων τους τά Συντάγματα, τούς Νόμους, τά Ἢθη, τά Ἒθιμα, τίς Θρησκεῖες, τά Κράτη ἒθνη κλπ.
Κι αὐτές οἱ ἀμαυρές εἰκόνες χειροτερεύουν ἡμέρα μέ τήν ἡμέρα, μῆνα μέ τόν μῆνα, χρόνο μέ τόν χρόνο. Μία μικρογραφία τῆς καταστάσεως αὐτῆς βλέπουμε καί στήν Ἑλλάδα. Τίποτα πιά δέν μένει στό ἀπυρόβλητο. Ἦλθε ἡ ἐποχή τῶν κατεδαφίσεων. Ἡ Ἑλλάδα, νομικά καί μεταφορικά, κατατεμαχίζεται σάν τόν Κασόγκι. Ὁ <μεγάλος ἀδελφός> γνωρίζει τούς δράστες, ἀλλά τούς χρειάζεται ἀκόμη, σέ ὃλο τά φάσμα τοῦ πολιτικοῦ κόσμου, μέχρι νά ἐξυπηρετηθοῦν τά συμφέροντά του, καί τούς στηρίζει. Ὁ λαός παραμυθιάζεται μέ τά σλόγκαν τῆς οἰκονομικῆς κρίσης καί τοῦ μεγάλου χρέους καί νομίζει πώς ὃλα αὐτά πού βλέπει εἶναι περίπου ἀναγκαῖα καί ἀναπόφευκτα: Χρέος, ΑΟΖ, Κυπριακό, Σκοπιανό, Ἀλβανικό, κοιτάσματα Αἰγαίου, τουρκικές ἀπειλές καί προκλήσεις, Ἐκκλησία, ἐνδοτισμός, ὑπερταμεῖο, ἐκχώρηση δημόσιας περιουσίας, Πρέσπες, οἰκονομική ὑποδούλωση. Τί τό καλό προιωνίζεται μία τέτοια κατάσταση, πού συντηρεῖται μέ πρόσχημα τόν ὑπερδανεισμό τῆς Ἑλλάδος, πού οἱ πολιτικοί δημιούργησαν;
Τί εἶναι τελικά ἡ ἀξία τοῦ χρήματος: Ἒβλεπα χθές μία παλιά ἑλληνική ταινία τοῦ ᾽60, ὃπου ἓνας μεγαλοχασάπης τῆς Βαρβακείου (ὁ Μίμης Φωτόπουλος) ἀγόρασε ἓνα παλιό καί ἀσυντήρητο πεντάρι διαμέρισμα στό Κολωνάκι καί ἒδωσε 4.500 χρυσές λίρες. Καί ἒκανα κάποιους συνειρμούς. Τό 1960 ἡ λίρα εἶχε ἀξία 150 δραχμές. Δηλαδή ὁ Φωτόπουλος ἒπρεπε νά πληρώσει 4.500 Χ 150 δρχ. =665.000 δραχμές.
Ἂν εἶχε σήμερα 4.500 λίρες, αὐτές θά εἶχαν ἀξία 4.500 Χ 300 εὐρώ πού κάνει σήμερα ἡ χρυσή λίρα = 1.350.000 εὐρώ. Ἀλλά μέ τά λεφτά αὐτά ὁ Μίμης Φωτόπουλος θά μποροῦσε σήμερα νἀ ἀγοράσει ὂχι ἓνα παλιό πεντάρι στό Κολωνάκι, ἀλλά μία ἒπαυλη χολυγουντιανῶν διαστάσεων στά βάρεια προάστεια.
Καί πάλι, ἂν ὁ Μίμης Φωτόπουλος ζοῦσε καί εἶχε 4.500 χρυσές λίρες, θά ἒπρεπε μέ τίς σημερινές τιμές πρό εὐρώ νά πληρώσει 465.750.000 δραχμές γιά τό κολωνακιώτικο διαμέρισμα (ὃσο δηλαδή σχεδόν τό <δωράκι> τοῦ Μαυρίκη ἐπί Ἀνδρέα Παπανδρέου πού τόν ἒκανε νά βγάλει σπυράκια), ἢτοι θά πλήρωνε 711 φορές ἀκριβώτερο, ἀφοῦ τό 1 εὐρώ τοῦ Σημίτη ἀντιστοιχήθηκε πρός 345 δραχμές.
Τέλος πάντων, ποιός δουλεύει ποιόν; Καί ἀξίζει ἓνα τέτοιο χρέος, μέ τό ὁποῖο ἒχουν καπελώσει ὁλόκληρη τήν Ἑλλάδα καί τόν λαό της οἱ ξένοι δανειστές, νά ὑφίσταται τόσα δεινά ἡ χώρα μας; Καί τά χειρότερα φαίνεται ὃτι δέν ἒχουν ἒλθει ἀκόμη.
