Νεφέλη Λυγερού
Παλαιότερα, το πολιτικό κλίμα όσον αφορά στις δημοτικές εκλογές το διαμόρφωνε το αποτέλεσμα στους τρεις μεγάλους δήμους, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στον Πειραιά. Αργότερα, με την θεσμοθέτηση των περιφερειών, αυτό εν μέρει άλλαξε, αφού μπήκαν στο παιχνίδι των πολιτικών εντυπώσεων μεγάλα εκλογικά σύνολα. Οι τρεις μεγάλοι δήμοι, ωστόσο, δεν έχασαν την αίγλη τους. Γι’ αυτό και τα κόμματαεξουσίας συνεχίζουν να δίνουν μεγάλη σημασία και κατ’ επέκταση να ψάχνουν για υποψηφίους που μπορούν να κερδίσουν ή τουλάχιστον να αποσπάσουν υψηλά ποσοστά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί εξαίρεση. Σε αντίθεση, όμως, παλαιότερα με το ΠΑΣΟΚ και τώρα με τη ΝΔ έχει μία εγγενή δυσκολία να βρει υποψηφίους, ικανούς να διεκδικήσουν νίκη και στις περιφέρειες και στους μεγάλους δήμους. Αυτό δεν ισχύει μόνο τώρα, που το κυβερνών κόμμα –σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις– έχει πάρει εκλογικά την κατιούσα. Συνέβαινε και το 2014, όταν είχε εκλογική δυναμική, η οποία του εξασφάλισε το 2015 δύο εκλογικές νίκες.
Ο λόγος είναι ότι τότε προσωπικότητες με ευρύτερη επιρροή δίσταζαν να ταυτιστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ, λόγω και του κλίματος ακραίας εχθρότητας που κυριαρχούσε στην κεντροδεξιά, στην κεντροαριστερά και στα κατεστημένα Μίντια. Από την άλλη πλευρά, δεν είχε ισχυρές κομματικές υποψηφιότητες. Ακόμα και ανώτατα στελέχη είχαν συγκριτικά χαμηλή αναγνωρισιμότητα και επιρροή, γεγονός που τα εμπόδιζε να συγκεντρώσουν έστω το ποσοστό που έδιναν στο κόμμα τους οι δημοσκοπήσεις.
Παρά το γεγονός ότι από το 2014 έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, ότι σχεδόν άγνωστα κομματικά στελέχη κατέχουν υπουργικά χαρτοφυλάκια και έχουν προβληθεί από τα Μίντια, το πρόβλημα της έλλειψης ισχυρών υποψηφιοτήτων παραμένει άλυτο. Γι’ αυτό και το Μαξίμου από νωρίς προσανατολίστηκε στην επιλογή προσωπικοτήτων που από μόνες τους διέθεταν εκλογική επιρροή.
Στο πλαίσιο αυτό είχε γίνει και το άνοιγμα προς τον σημερινό δήμαρχο Θεσσαλονίκης. Ο Γιάννης Μπουτάρης είχε δικό του ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα και με βάση αυτό είχαν στοιχηθεί πίσω του πολιτικές δυνάμεις. Αν και ως δήμαρχος είχε πυροβολήσει επανειλημμένα την κυβέρνηση Τσίπρα, το Μαξίμου θεώρησε ότι θα μπορούσε ουσιαστικά μπει σε ένα μπλοκ πλειοψηφικών δυνάμεων και έτσι να κρύψει τη δική του αδυναμία να κατεβάσει υποψηφιότητα που να είναι πολιτικά συμβατή μαζί του.
Ο καταλυτικός ρόλος του Σκοπιανού
Η συμφωνία των Πρεσπών, όμως, φαίνεται πως έπαιξε καταλυτικό ρόλο για να χαλάσει αυτά τα σχέδια. Μπορεί ο Γιάννης Μπουτάρης να είχε επανειλημμένα προκαλέσει με δηλώσεις του τους Θεσσαλονικείς και ευρύτερα τους Μακεδόνες, αλλά το είχε κάνει σε μία εποχή που το εθνικό θέμα ήταν εν υπνώσει και τα εθνικά αντανακλαστικά των πολιτών σε ύφεση.
Όταν, όμως, το Σκοπιανό εισέβαλε δυναμικά στην επικαιρότητα και εκδηλώθηκε η γνωστή μαζική λαϊκή αντίδραση σ’ αυτό που τελικά κατέληξε να είναι η συμφωνία των Πρεσπών, ο Γιάννης Μπουτάρης πρέπει να συνειδητοποίησε ότι δεν είχε τύχη να επανεκλεγεί. Έτσι, ενώ παλαιότερα δήλωνε πως θα συνεχίσει να είναι δήμαρχος μέχρι τα εκατό, τώρα ανακοίνωσε ότι δεν θα είναι υποψήφιος για τρίτη θητεία, επειδή «ολοκλήρωσε τον κύκλο του».
Έτσι, για τον ΣΥΡΙΖΑ καίγεται μία λύση, η οποία θα τον βοηθούσε να κρύψει το πολιτικοεκλογικό πρόβλημά του. Τα εκλογικά ερείσματά του στον δήμο Θεσσαλονίκης δεν ήταν ποτέ ισχυρά, αλλά με το κλίμα που επικρατεί σήμερα, αφενός λόγω των οικονομικών δυσκολιών, αφετέρου λόγω της συμφωνίας των Πρεσπών, το κυβερνών κόμμα κινδυνεύει να υποστεί όχι απλώς ήττα, αλλά εκλογική πανωλεθρία.
Όσοι γνωρίζουν την συμπρωτεύουσα θεωρούν πως η συζητούμενη υποψηφιότητα της υφυπουργού Μακεδονίας-Θράκης είναι συνταγή αποτυχίας. Το νεαρόν της ηλικίας δεν είναι συνταγή επιτυχίας. Ούτε, εξάλλου, η Κατερίνα Νοτοπούλου έχει το χάρισμα του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, ο οποίος τα είχε πάει σχετικά καλά στο δήμο Αθηναίων στις προηγούμενες εκλογές, ούτε το 2019 είναι 2014. Το μόνο πρόσωπο στον ΣΥΡΙΖΑ που θα μπορούσε να αποσπάσει ένα αξιοπρεπές ποσοστό είναι ο ΠΑΣΟΚογενής υφυπουργός Εξωτερικών Μάρκος Μπόλαρης. Αυτός, ωστόσο, φαίνεται να προορίζεται για υποψήφιος περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας.
