Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ. Φωτογραφία αρχείου
Ιβάν Ντανίλοφ, συγγραφέας του Blog Grimson Alter
Αμέσως μετά το περιστατικό στο στενό του Κερτς, τα Ρωσικά ΜΜΕ και αναλυτές άρχισαν να εικάζουν ότι η Ουκρανική πρόκληση διεξήχθη προκειμένου να δημιουργηθούν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την εισαγωγή νέων κυρώσεων κατά της Ρωσίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή η υπόθεση ανταγωνίζεται από την εκδοχή ότι η έναρξη της πρόκλησης υποκινήθηκε πρώτιστα από τις εσωτερικές πολιτικές και εκλογικές εκτιμήσεις της Ουκρανικής ηγεσίας και του Προέδρου Poroshenko προσωπικά.
Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλοί από εκείνους που έχουν την τάση να εικάζουν για τους εγχώριους πολιτικούς λόγους “το γκρέμισμα της γέφυρας” περίμεναν μια μάλλον σκληρή αντίδραση από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ΕΕ
Οι Βρυξέλλες και η Ουάσινγκτον θα μπορούσαν πράγματι να χρησιμοποιήσουν το περιστατικό για να επιβάλουν περαιτέρω κυρώσεις κατά της Μόσχας, σύμφωνα με το παραδοσιακό καθεστώς. Οι προσδοκίες δεν εκπληρώθηκαν, αν και ακούσαμε την αντίδραση κάποιων Ευρωπαίων πολιτικών και τις προτάσεις τους να τιμωρήσουν τη Ρωσία για το “περιστατικό Αζοφική”, μπορούμε να αντλήσουμε μερικά ενδιαφέροντα συμπεράσματα.
Το Αμερικανικό πρακτορείο Bloomberg με αναφορά σε ανώνυμες πηγές στην κυβέρνηση της Angela Μέρκελ αναφέρει ότι “οι κυρώσεις εξετάζονται”, αλλά υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι ισχυρίζονται την ανάγκη να “προσδιοριστούν όλα τα γεγονότα, και μόνο τότε να βγάλουν κάποια συμπεράσματα. Στο παρελθόν, το επίσημο Κίεβο ήταν εύκολα αξιόπιστο στις λέξεις, και στην περίπτωση της “δηλητηρίασης των Skripal”, οι κυρώσεις και οι μαζικές απελάσεις των διπλωματών ξεκίνησαν πολύ πριν ολοκληρωθεί η έρευνα. Και τώρα, για κάποιο λόγο, όλοι έχουν πατήσει φρένο.
Ο Stefan Meinster, εμπειρογνώμονας του Γερμανικού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, εξήγησε στη δημοσίευση[1] ότι “δεν υπάρχει συναίνεση μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ τώρα”, και για πολλές Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, οι δύσκολες δηλώσεις για τη Ρωσία είναι απλά “ανειλικρινές ξέσπασμα λέξεων.
Ίσως η καλύτερη εξήγηση γι ‘ αυτό δόθηκε σε δημοσιογράφους από τον Αλέξανδρο Dobrindt του συνασπισμού της Γερμανικής κυβέρνησης, ο οποίος είπε ότι “πρόσθετες κυρώσεις είναι πιθανό να είναι αντιπαραγωγικές” και πρότεινε μια πιο αποτελεσματική επιλογή για τον επηρεασμό της Μόσχας.
Η πρόταση έχει ως εξής: Η Angela Merkel στην επικείμενη διάσκεψη κορυφής των G20 θα πρέπει να εκφράσει προσωπικά τη σκληρή της θέση στον Βλαντιμίρ Πούτιν στην επερχόμενη σύνοδο κορυφής των G20.
Αυτό δεν είναι ένα αστείο, αλλά μια πραγματική πρόταση ενός πραγματικού Γερμανού πολιτικού από το στρατόπεδο της Μέρκελ, ο οποίος, με βάση την λογική της δήλωσής του, πιστεύει ότι αυτή η “προσωπική επίπληξη στον Πούτιν στους G20”, που γίνεται σε σόλο λειτουργία από την Γερμανίδα Καγκελάριο, και όχι από όλους τους συμμετέχοντες στο συνέδριο, είναι μια καλή, σωστή και αποτελεσματική ιδέα να τιμωρήσει τη Ρωσία. Όπως δήλωσε ο ίδιος ο Dobrindt (σύμφωνα με το Bloomberg) : “απλά μια έκκληση για την αποκλιμάκωση, που απευθύνεται σε όλες τις πλευρές , δεν είναι αρκετή.
 |
| © RIA Novosti / Αλεξέι Μαλγκάβκο |
Άποψη του στενού Κερτς από το ανάχωμα του Κερτς
Είναι μια λογική θέση με τον δικό του τρόπο. ” Η Έκκληση για αποκλιμάκωση δεν είναι αρκετή, αλλά οι κατηγορίες από την Καγκελάριο στους G20 είναι πιθανώς αρκετές. Πιθανώς η πιο σοφή απάντηση σε αυτές τις συνθήκες είναι να προσποιούμαστε ότι ολόκληρη η Ρωσική κοινωνία είναι απίστευτα λυπημένη από το γεγονός ότι οι ενέργειες των Ρώσων στρατιωτικών και συνοριακών φυλάκων έχουν αναστατώσει τόσο την Γερμανίδα καγκελάριο. Εάν αυτό συνεχιστεί στο μέλλον, οι σχέσεις Ευρώπης-Ρωσίας θα έρθουν σταδιακά σε ένα παράξενο, αλλά αρκετά εργασιακό καθεστώς: η Μόσχα θα κάνει ό,τι θέλει, και οι Ευρωπαίοι πολιτικοί θα την επιπλήττουν και τον πρόεδρό της προσωπικά στο περιθώριο των συνόδων κορυφής της G20 και των G7. Είναι απίθανο ότι στο Κίεβο θα αρέσει, αλλά λίγοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για τη γνώμη του τώρα.
Για να μάθουμε πόσο σημαντικό είναι το ζήτημα της τιμωρίας της Ρωσίας για την ΕΕ, αξίζει να εξετάσουμε το επίσημο έγγραφο που υπεγράφη από τον Πρόεδρο Juncker της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και τον Πρόεδρο Tusk του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, το οποίο καθορίζει την επίσημη θέση και τις προτεραιότητες της ΕΕ στην επερχόμενη σύνοδο κορυφής των G20.
Μεταξύ των θεμάτων προτεραιότητας είναι: η προστασία της παγκοσμιοποίησης, η προστασία του διεθνούς εμπορίου, η προστασία του περιβάλλοντος, η προστασία των μεταναστών, η προστασία της ισότητας των φύλων, η προστασία των συμφερόντων των εργαζομένων στο πλαίσιο της τεχνολογικής ανάπτυξης , η προστασία της Ευρώπης από την τρομοκρατία, η προστασία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού και νομισματικού συστήματος από τις κρίσεις. Το θέμα “προστασία της Ουκρανίας από τη Ρωσία” δεν εμφανίζεται σε καμία μορφή στο έγγραφο.
Προφανώς, γι ‘ αυτό Γερμανοί πολιτικοί έχουν ιδέες στο ύφος του “τουλάχιστον αφήστε την Angela Μέρκελ να πει στον Βλαντιμίρ Πούτιν στο περιθώριο ότι είναι κακός”.
Εάν δεν υπάρξουν απότομες και σοβαρές αλλαγές στη θέση των Βρυξελλών, μπορεί να δηλωθεί ότι, από την άποψη της ενεργοποίησης της πολιτικής των κυρώσεων της ΕΕ, η “Αζοφική πρόκληση” απέτυχε παταγωδώς. Μια προσπάθεια να μετατραπεί το “Ουκρανικό ζήτημα” σε ένα από τα κύρια θέματα των G20-μέχρι στιγμής φαίνεται επίσης, για να το θέσω ήπια, όχι πολύ επιτυχημένο.
Ahead of the #G20, @JunckerEU and @eucopresident set out the #EU’s key priorities:
– Fair #globalisation and #trade
– Stepping up commitment to ambitious #ClimateAction
– A more resilient international monetary & financial system
– Delivering on commitments on counter-terrorism pic.twitter.com/6Tfj9pp2x1— Mina Andreeva (@Mina_Andreeva) 27 Νοεμβρίου 2018
Περισσότερο από αυτό. Ακόμη και η παραδοσιακά επιθετική εκπρόσωπος των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Nikki Haley[2], είπε μετά το περιστατικό ότι “οι ΗΠΑ θα διατηρήσουν τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας που σχετίζονται με την Κριμαία,” προσθέτοντας ότι “μια περαιτέρω κλιμάκωση αυτού του είδους θα επιδεινώσει μόνο την κατάσταση. Θα ήθελα να ρωτήσω, αυτό είναι;
Φυσικά, εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση ή οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται κλιμάκωση, θα “θυμούνται” αυτή την υπόθεση ακόμα και μετά από λίγους μήνες, αλλά συνολικά αυτή η αντίδραση δείχνει ότι το όριο των ονείρων και των ευκαιριών από την άποψη της “τιμωρίας της Ρωσίας” είναι ένα σκάνδαλο για στο περιθώριο της Διάσκεψης Κορυφής της G20. Και υπάρχουν μερικοί λόγοι γι ‘ αυτό.
Πρώτον, η Ρωσία έχει δείξει ότι η πολιτική κυρώσεων δεν λειτουργεί γι ‘ αυτό, γεγονός που μειώνει φυσικά την προθυμία πολλών δυτικών φορέων να επιμείνουν σε μια μάταιη στρατηγική. Επιπλέον, το απόθεμα των μέτρων κυρώσεων που οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσαν να έχουν λάβει χωρίς σοβαρές ζημίες για τους ίδιους έχει σχεδόν εξαντληθεί, και η έμμεση απόδειξη του γεγονότος αυτού δεν είναι μόνο οι σχετικές αξιολογήσεις των Αμερικανικών οικονομικών αξιωματούχοι, αλλά και το γεγονός ότι η “κόλαση Κυρώσεων” που οι Αμερικανοί Ρωσόφοβοι απείλησαν να πραγματοποιήσουν μέσω του Κογκρέσου και της Γερουσίας αυτό το φθινόπωρο έχουν κατά κάποιο τρόπο “υποκύψει “-με ένα λεπτό τρόπο, ώστε η συζήτησή τους αναβλήθηκε μέχρι το επόμενο έτος.
Και ο κύριος λόγος για την κόπωση με το “ουκρανικό θέμα” και η αδύναμη αντίδραση στο “Αζοφική περιστατικό” είναι πιθανώς ότι η παγκόσμια τάξη έχει πιο σοβαρά προβλήματα να ασχοληθεί. Οι παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές έχουν πυρετό, υπάρχει ένας εμπορικός πόλεμος στο καθεστώς του “όλοι εναντίον όλων”, οι Ευρωπαίοι ηγέτες ισχυρίζονται την ανάγκη για την ενίσχυση της κυριαρχίας και δεν θέλουν να πληρώσουν τον “φόρο τιμής”, τον οποίο επιμένει ο Donald Trump.
Και στο πλαίσιο αυτού του απόλυτου χάους, στο οποίο όλοι ασχολούνται με την επίλυση ζωτικών στρατηγικών προβλημάτων, οι ουκρανικές προκλήσεις φαίνονται ανάρμοστες. Ίσως, πολλοί άνθρωποι στο Κίεβο επίσης να κατανοήσουν αυτό. Στο πλαίσιο της πρόσφατης δήλωσης του στρατιωτικού νόμου, η είδηση ότι “η Ουκρανία θα μειώσει κατά το ήμισυ τους δασμούς διαμετακόμισης φυσικού αερίου” για να “αυξήσει την ανταγωνιστικότητα του ουκρανικού συστήματος μεταφοράς αερίου” είναι ιδιαίτερα φωτεινό και συμβολικό. Μέχρι στιγμής είναι δύσκολο να προσφέρει οποιαδήποτε άλλη εξήγηση, εκτός από το ότι είναι μια χειρονομία απελπισίας στο πλαίσιο της επιθυμίας να βρει επειγόντως ένα δυνητικό Ευρωπαίο αγοραστή για το ουκρανικό δίκτυο μεταφοράς φυσικού αερίου GTS. Αυτό γίνεται ένα εξαιρετικά σημαντικό θέμα στο πλαίσιο της κατασκευής του Nord Stream 2 και του Τουρκικού ρεύματος. Ενώ κάποιοι ασχολούνται με προκλήσεις, άλλοι σταδιακά ετοιμάζονται να ζήσουν σε μια νέα, μάλλον δυσάρεστη για το επίσημο Κίεβο, γεωπολιτική πραγματικότητα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
