Έκλαψα μπροστά στα ερείπια της Τροίας, εμφύλιος αδελφοκτόνος πόλεμος.
Ντράπηκα για τον Εφιάλτη στις Θερμοπύλες, υποκλίθηκα στην θυσία του Λεωνίδα και των 300, των 700 Θεσπιέων, των 400 Θηβαίων και 1000 περίπου περιοίκων.
Έκλαψα μπροστά στα αρχαία ίχνη της μάχης της Πύδνας, όπου ο Περσέας, ο τελευταίος Μακεδών βασιλέας νικήθηκε από την Ρώμη.
Διαλύθηκα μπροστά στην κερκόπορτα που διάβηκαν οι Οθωμανοί και κυρίευσαν την Βασιλεύουσα, γονάτισα με την πτώση της Τραπεζούντας.
Αναστήθηκα με την επανάσταση του 1821, αναστήθηκα και αναγεννιόμουν με την επέκταση της Ελλάδας κάθε τόσο.
Αγωνιούσα το 1904, δίπλα στους Μακεδονομάχους, που πολεμούσαν υπέρ βωμών και εστιών.
Αναθάρρησα ξανά και ξανά, με τους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους.
Εκ θεμελίων διαλύθηκα σε χίλια κομμάτια με την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών, μεταξύ αυτών και των παππούδων μου από τον Πόντο.
Θαύμασα το Έπος του 40΄, πόνεσα οικτρά από την Βουλγαρική κατοχή που αιματοκύλησε την Μακεδονία μας, για να βουλγαροποιηθεί.
Απόρησα με τους βουλγαρίζοντες, που προτιμούσαν αυτούς από τα αδέλφια τους τούς Έλληνες.
Δυστύχησα με τον εαμικό συμμοριτοπόλεμο που κατέκαυσε την Πατρίδα μου, χάριν του εθνομηδενισμού-διεθνισμού.
Πίστεψα ότι εδώ τελείωσαν όλα μας τα βάσανα και το Έθνος θα βρει τον αναστάσιμο δρόμο του.
Μα έκανα λάθος, η αδελφή Πατρίδα Κύπρος προδόθηκε και διαμελίστηκε από άφρονες.
Παιδάκι τότε της τετάρτης δημοτικού, θυμάμαι ακόμη στο χωριό μου, τα γοερά κλάματα μιας γειτόνισσας μάνας, που ο γιος της μόνιμος στο στράτευμα, υπηρετούσε στην εκεί ελληνική δύναμη ΕΛΔΥΚ. Είπα άλλο κακό να μη μας βρει, μα έκανα λάθος.
Η τραγωδία συνεχίζεται με απρόβλεπτες συνέπειες για την ώρα, μα και οφθαλμοφανείς.
Σήμερα, στο όνομα του ΕΑΜ (συμμοριτοπόλεμος), πουλήθηκε η Μακεδονία στους μελλοντικούς σφετεριστές της.
Το αντάλλαγμα, εκπλήρωση του απωθημένου ονείρου των εθνομηδενιστών να διαμελίσουν την Ελλάδα και τα υλικά ανταλλάγματα της εξουσίας και κάποια πολλά αργύρια.
Αδύνατον να το δεχτώ, να ζήσω με αυτό και να προχωρήσω.
Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι, το σπίτι των παππούδων μου στο χωριό μου στην Δράμα, στο μέλλον, δεν θα ανήκει πλέον στον εθνικό κορμό, αλλά σε ένα ευρύτερο μακεδονικό κράτος, που δεν θα ανήκει στους φυσικούς ιδιοκτήτες του, τους Έλληνες, γιατί αυτό αποφάσισαν 153 «Έλληνες» βουλευτές.
Μπροστά σε αυτή την νέα εφιαλτική πραγματικότητα, αδυνατώ να σκεφτώ πως θα ζήσω ντροπιασμένος και προδομένος, πως θα προσκυνήσω ξανά τα ταφία των παππούδων μου και πως θα τους εξηγήσω πως φάνηκα ανάξιος της κληρονομιάς τους. Αδύνατον!
Πίστεψα ότι ο αρχαίος Εφιάλτης εκμηδενίστηκε, μα έκανα λάθος!
Ο εχθρός είναι εκ των έσω και αδίστακτος.
Ημέρα εθνικού πένθους η ψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών και επωδός απρόβλεπτων μελλοντικών καταστάσεων η προδοσία τους. Ασυγχώρητοι νάναι, ασυγχώρητοι!
Μιχαήλ Καϊκουνίδης, Μέλος Κεντρικής Επιτροπής Παράταξης ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ.
