Σμήνη δημοσιογράφων ἑτοιμάζονται νά εἰσβάλουν στόν δημόσιο βίο ὡς ὑποψήφιοι στίς ἐπικείμενες τετραπλές ἐκλογές, εἲτε γίνουν ὃλες μαζί, εἲτε χωριστά.
Τό φαινόμενο ξεπερνᾶ καί τήν πιό ἀχαλίνωτη φαντασία. Ὂχι, πρός Θεοῦ, ὃτι οἱ δημοσιογράφοι δέν ἒχουν τό δικαίωμα νά μετέχουν στά κοινά. Ἀλοίμονο. Πάντοτε εἲχαμε ἓνα Λαμπρία, ἓνα Μαρούδα, ἓνα Ἀναστασόπουλο καί ἐλαχίστους ἂλλους. Ἐπιλεκτική, ἀξιοκρατική καί τιμητική ἡ ἐπιλογή τους.
Ἀλλά αὐτό πού συμβαίνει ἐφέτος, καθώς καί τά τελευταῖα χρόνια, μέ τούς δημοσιογράφους νά μεταπηδοῦν μέ τόση εὐκολία ἀπό τά δημοσιογραφικά γραφεῖα καί τά τηλεοπτικά πλατώ πρός τά ἓδρανα τῆς Βουλῆς καί τῆς Εὐρωβουλῆς, ἒχει προσλάβει τερατώδεις διαστάσεις καί δημιουργοῦνται εὒλογα καί πολλά ἐρωτηματικά στόν λαό.
Εἶναι προφανές ὃτι κίνητρο τῆς μεταπήδησης αὐτῆς, στό πεῖσμα τῆς λαϊκῆς παροιμίας <ἢ παπάς ἢ ζευγάς>, δέν ἒχει κανένα ἀπολύτως ἰδεολογικό κίνητρο, ἀλλά μόνο ἐπαγγελματικό. Δεκάδες, ἂν ὂχι καί ἑκατοντάδες δημοσιογράφοι καί τῶν δύο φύλων, ἂλλοι διεκδικοῦντες τήν ἐπανεκλογή τους, ἂλλοι ἐκτιθέμενοι γιά πρώτη φορά εἲτε στίς βουλευτικές ἐκλογές, εἲτε στίς εὐρωβουλευτικές, εἲτε στίς περιφερειακές, εἲτε στίς δημοτικές, ἒχουν ἀποδυθεῖ σέ ἓνα ἀγῶνα ἐπαγγελματικῆς ἀποκατάστασης, κυνηγῶντας τό 7χίλιαρο τῆς Βουλῆς, ἢ τό 25χίλιαρο τῆς Εὐρωβουλῆς, ἢ τό παχυλό καί σίγουρο μισθολόγιο τῶν δημοτικῶν καί περιφερειακῶν ἐκλογῶν. Τό ὃτι ἡ Ἑλλάδα χρειάζεται στήν συγκεκριμένη συγκυρία στιβαρή πολιτική προσωπικότητα γιά νά ἀντιμετωπισθοῦν τά τραγικά ἀδιέξοδα στά ὀποῖα ἒχει ὁδηγηθεῖ ἡ χώρα, οὒτε κάν ἀπασχολεῖ τόν δημοσιογραφικό κόσμο, πού ἐκ καθήκοντος ἒπρεπε νά συμβάλει ἐνεργά στήν προσπάθεια αὐτή. Βλέπουν τό πράγμα μόνο συντεχνειακά καί…γαία πυρί μιχθήτω!
Ἡ μέθοδος εἶναι γνωστή. Μόλις κάποιοι δημοσιογράφοι ἀποκτήσουν κάποια ἀναγνωρισιμότητα, κυρίως τό <γυαλί>, ἀμέσως σκέπτονται νά ἀποδράσουν ἀπό τό δημοσιογραφικό…λειτούργημα καί νά βάλουν πλώρη πρός τήν…τετάρτη ἐξουσία. Ὑπάρχει βέβαια ἡ μεγάλη τάξη τῶν ἐπαγγελματιῶν δημοσιογράφων, χαμηλομίσθων κατά κανόνα καί ἀμειβομένων μέ βάση τίς συλλογικές συμβάσεις – σκιές ἀπολαυῶν τοῦ παρελθόντος – καθώς καί οἱ δημοσιογράφοι ἐκεῖνοι πού ἒχουν τό προνόμιο νά ἐμφανίζονται στά ἠλεκτρονικά <μίντια> καί μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, μέ…ξεκάθαρες πολιτικές πεποιθήσεις καί κομματικές τοποθετήσεις, πού τούς ἐντάσσουν αὐτομάτως στό…ἁρμόδιο κόμμα πού μπορεῖ νά τούς ἀπορροφήσει, καθώς δίνουν καθημερινές…ἐξετάσεις κομματικῆς πειθαρχίας.
Καί ἐνῶ ἐξ ὁρισμοῦ (καί καταστατικό ΕΣΗΕΑ) οἱ δημοσιογράφοι πρέπει νά εἶναι ἀντικειμενικοί, ἀσχέτως τῶν πολιτικῶν τους ἀπόψεων πού δικαιοῦνται νά ἒχουν ὡς Ἓλληνες πολίτες, ὣστε νά ἐνημερώνουν σωστά καί ἀντικειμενικά τόν λαό, κατά τούς μνημονιακούς χρόνους καί πρίν ἀπό αὐτούς, στά διάφορα τηλεοπτικά πάνελ παρουσιάσθηκε ἒντονα τό φαινόμενο οἱ δημοσιογράφοι αὐτοί νά τάσσονται ἀναφανδόν ὑπέρ τοῦ ἑνός ἢ τοῦ ἂλλου σχηματισμοῦ, καί οἱ πολιτικοί διάλογοι νά διεξάγονται μέ…ὁπαδικό στύλ, ἢ πιό συγκεκριμένα, τοῦ <ἐμεῖς> καί τοῦ <ἐσεῖς>. Μόλις χθές ἀνακοινώθηκε μία ἀκόμη ὑποψηφιότητα εὐρωβουλευτοῦ κομματικοῦ δημοσιογράφου τῆς ΕΡΤ.
Αὐτή ἡ τακτική εἶχε σάν ἀποτέλεσμα δεκάδες δημοσιογράφοι, πολλοί ἀπό τούς ὁποίους ἀνήκαν σέ συγκεκριμένες πολιτικές παρατάξεις, χωρίς νά κρύβουν τήν κομματική τους προέλευση καί τά πολιτικά τους <πιστεύω>, νά ἀναδειχθοῦν, ἀπό πολιτικούς ἀρχηγούς κομμάτων, μέχρι βουλευτές καί εὐρωβουλευτές, δήμαρχοι, ἐκπρόσωποι τῆς Περιφέρειας κλπ.
Αὐτή ἡ <πολιτική παθογένεια> τῶν δημοσιογράφων ἒχει λάβει τόν τελευταῖο καιρό μορφή χιονοστοιβάδος. Ἡ πολιτική λογική καί συμπεριφορά καφενείου διά τοῦ τηλεοπτικοῦ, κυρίως, μετεικάσματος, καί διά τῶν ἑρτζιανῶν, μετεφέρθησαν στόν δημόσιο βίο.
Τό χειρότερο εἶναι ὃτι μέ αὐτά τά συγκοινωνοῦντα δοχεῖα (δημοσιογραφικό γραφεῖο – ἓδρανα Βουλῆς), ὂχι μόνο δέν ἐπιλύθηκαν τά προβλήματα τοῦ λαοῦ, ἀλλά, ἀντιθέτως, χειροτέρευσαν, ἀφοῦ πολλοί δημοσιογράφοι, ὑπείκοντες στήν <κομματική πειθαρχία>, ὑπέγραψαν μέ τά χέρια τους ὃλα τά μνημόνια, ὃλες τίς μειώσεις μισθῶν καί συντάξεων, ὃλες τίς ὑποβαθμίσεις τῆς δημόσιας ὑγείας, ὃλο τό κατάντημα τῆς παιδείας, ἀκόμη καί τήν ἐπαίσχυντη συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, καθώς καί τήν καταχρέωση τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου στό Ὑπερταμεῖο γιά ἓνα αἰῶνα.
Ἀκόμη τά ἲδια αὐτά δημοσιογραφικά χέρια δέν δίστασαν νά ψηφίσουν τήν ἀπαλλοτρίωση τῶν ἀποθεματικῶν τῶν ἀσφαλιστικῶν τους ταμείων.
Εἶναι προφανές ὃτι ὁ δημοσιογραφικός κόσμος, ἢ ἀκριβέστερα, μία εὐάριθμη μερίδα του, ἒχει καταστεῖ μέρος τοῦ πολιτικοῦ προβλήματος τῆς χώρας.
Ἂραγε ἀπασχολεῖ κάποιους αὐτή ἡ νέα παθογένεια τοῦ πολιτικοῦ μας βίου καί τοῦ χρεωκοπημένου πολιτικοῦ μας συστήματος, πού ἀντανακλᾶται, δυστυχῶς καί ἀδίκως, σέ ὁλόκληρο τόν δημοσιογραφικό μας κόσμο;
