Τα σκαλιά του ναού ,που τα ανέβαινε μικρός όλο χαρά ,τώρα του φαίνονται μικρά και λιγότερα .
Τότε που έτρεχε να τα ανέβει ,να ντυθεί παπαδάκι , του φαινόταν τεράστια και πολλά,.
Η χαρά και η περηφάνια όταν σκεφτόταν ότι θα έπαιρνε την μεγάλη “λαμπάδα ” , θα ‘έβγαινε με τον Παπά Νίκο από το ιερό,τον έκαναν έναν ιπτάμενο άγγελο ,που τα ανέβαινε ακούραστα .
Τώρα όμως ο φόβος ,η επιφύλαξη , η χρόνια “αποχή ” του ανακατεμένα βάραιναν το κορμί του .Μπήκε ,όλα ίδια, λαμπερά ,φωτεινά ,γαλήνια ένοιωσε το πρώτο “ξαλάφρωμα “.
Πήγε στο παγκάρι τώρα το έφτανε και το κοιτούσε από ψηλά .Χαμογέλασε ,θυμήθηκε όταν δεν το έφτανε καλά καλά και θυμήθηκε το ‘χέρι ” του πατέρα του ,που τον κρατούσε ,του χαμογέλαγε και του έδινε το κερί που θα άναβε ο ίδιος .
Άναψε τα κεριά ,έκανε τον σταυρό του και “πόθησε” μέσα του να πάει στην εικόνα του Αγίου Νεκταρίου ,να του μιλήσει ,ένοιωσε ότι τους είχε ξεχάσει όλους εκεί μέσα στην εκκλησία ,τους είχε προδώσει .
Προσπάθησε να το φωνάξει σιωπηλά στον τρούλο που τον κοιτούσε ο Χριστός με αγάπη ,μα και στην Παναγιά που πήγαν μετά τα μάτια του ,σε όλους τους Αγίους του Θεού ,σε όλους τους Αγγέλους του Θεού ,που τον “έλουζαν‘ με την αγάπη τους εκείνη την ώρα .
Ο ναός εκείνη την ώρα για τον Γιώργο ,είχε γίνει Εκκλησία .Η κλήση του Θεού σε αυτόν είχε απαντηθεί θετικά. Ένοιωθε πως βρισκόταν ανάμεσα σε “πνεύματα ” που αγαπούσαν ,που τον αγαπούσαν και κατάλαβε ότι η Εκκλησία είναι το “πνεύμα ” των πιστών ,ποτισμένο από το Άγιο Πνεύμα .
Είχε αρχίσει να σκέφτεται διαφορετικά ,τι σήμαινε αυτό απόρησε .
Γιώργο δεν έχω στολή παιδί μου στο νούμερο σου ,τα παπαδάκια είναι μικρότερα και κοντύτερα ..
Είπε γελώντας ο Παπά Νίκος κατεβαίνωντας τα σκαλάκια του “γραφείου ” του με δυσκολία ,αλλά με λαχτάρα που το “παπαδάκι ” του επέστρεψε στο σπίτι για γιατρειά ,πληγωμένο από το “θηρίο” που λέγεται “κόσμος” .
Να πιστέψω στα μάτια μου ή αυτό το “παπαδάκι” έγινε ένας άντρας άξιος οικογενειάρχης παράδειγμα προς μίμηση
Κοκκίνισε ,δάκρυσε και με λυγμούς έτρεξε στον Παππούλη σαν μικρό παιδί να του φιλήσει το χέρι .Τον ασπάστηκε ,θυμήθηκε πόσο τον αγαπούσε και κατάλαβε ότι του έλειψε και είχε αποκοπεί από αυτή την σχέση αληθινής αγάπης.
Τον είχε αποσπάσει η ζωή από τον Παππούλη ,κατάλαβε τι ήταν ο παππούλης για αυτόν ,ένας άλλος “Πατέρας “.
Ένας διαφορετικός από τον Βιολογικό , μα αναγκαίος “Πατέρας ” για αυτόν ,ο ‘”Πνευματικός Πατέρας” .
Ο αγαπημένος του βιολογικός πατέρας ,τον έφερε στην ζωή ,τον φρόντιζε ,τον μεγάλωνε ,τον αγαπούσε ,αλλά κατάλαβε πως ο άνθρωπος έχει ανάγκη και τον Θεό .
Την αλήθεια του θεού και τους ανθρώπους του Θεού ,που θα του δείχνουν το “Πνεύμα της Αλήθειας ” και θα τον προφυλάσσουν από την απώλεια αυτού του δρόμου .
Ο καθοδηγητής του πνεύματος του ,είχε βγει από την ζωή του .Μπορεί να είχε αφήσει κάποιες “εντολές” μέσα του ,που δεν μπορούσε παρά την λυσσαλέα προσπάθεια ο “κόσμος” να σβήσει και αυτές τον κρατούσαν “Πνευματικά‘”διασωληνωμένο “ ακόμα και Πνευματικά ζωντανό .Στην πνευματική εντατική με “ξεραμένη πετρωμένη καρδιά’ να παλεύει με τον “κόσμο” .
Γιωργάκη μου ,παιδί μου ,τα νέα σου τα μαθαίνω από την μητέρα σου ,την ρωτώ για εσένα και χαίρομαι για την πρόοδο σου ,για την όμορφη οικογένεια σου .Σε σκεφτόμαστε να ξέρεις και πράττουμε ότι μπορούμε από την πλευρά μας για εσάς .Όλοι εμείς που είμαστε μέσα στην Εκκλησία .Οι προσευχές μας και οι προσπάθειες μας ,είναι για όλον τον κόσμο .
Ο Γιώργος κοιτά στα μάτια τον παππούλη ,γίνεται ένα με την γαλήνη και την ηρεμία του .Νοιώθει πλέον ότι πρέπει να βγάλει οποιοδήποτε εμπόδιο αυτής της επικοινωνίας .Να αφεθεί εμπιστευτικά στον Θεό .
Το κατάλαβα Πάτερ ,το κατάλαβα ,ότι και να αφήσεις τον Θεό ,αυτός πάει λίγο παρακάτω για να μην σε ενοχλεί ,αφού εσύ τον έχεις απομακρύνει και περιμένει να τον φωνάξεις . Συνεχίζει να σε φροντίζει με θαυμαστούς τρόπους ,έστω και λίγο πίστη να έχεις .
Αλλά πρέπει να τον “πλησιάσω ” πάλι ,να γίνω μέσα μου το “παπαδάκι ”
Χαμογέλασε ο Παπά Νίκος ,ακούμπησε τα χέρια στο γραφείο και αποκρίθηκε στο “παπαδάκι ” του .
Πάντα ήσουν ,είσαι και θα είσαι “Παπαδάκι ” παιδί μου ,απλά μερικές φορές στην ζωή μας ,σε κάποια “σταυροδρόμια ” δεν υπακούμε στον “τροχονόμο ” που είναι το θέλημα του Θεού .
Δεν ακολουθούμε τις “οδηγίες” και χανόμαστε στο σκοτάδι ,οδηγούμε σχεδόν στα “τυφλά “. με ένα μικρό “κεράκι ” που τρεμοπαίζει .
Να φοβάσαι μόνο παιδί μου ,μην σβήσει αυτό το κεράκι ,γιατί τότε θα μας “καταπιεί” το σκοτάδι.
Η σοφία του Παππούλη και ο τρόπος του ,είχαν ξαφνιάσει τον Γιώργο .Η απλότητα ,η ηρεμία ,η ταπεινότητα του παππούλη του άνοιγαν τις πόρτες της “ψυχής ” του .Οι πληροφορίες “έρεαν” στο μυαλό του σαν νερό ,που γινόταν “δρόσος” στην καρδιά του .
Φωτίστηκε το μυαλό του ,έλαμψε από χαρά και Θυμήθηκε τα λόγια του χριστού που τους έλεγε ο Παππούλης στο κατηχητικό
«ότι είμαι πράος και ταπεινός τη καρδία. Κι έτσι ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς ημών».
Αυτό ήταν που ζητούσε τώρα ,αυτό έβρισκε στον παππούλη του ,εκεί ήταν που έπρεπε να “γυρίσει “.
Στην παιδική του ηλικία,παρά την “ενέργεια” που είχε ,ήταν μέσα του τότε ,πράος και ταπεινός ,αυτό ήταν η Αγάπη ,άρχισε να “βλέπει ” τα πράγματα διαφορετικά.
Όμως ο φόβος σε κλάσματα δευτερολέπτου ,τον κυρίευσε .
Πως θα τα καταφέρω ;
Ο παππούλης εκείνη την στιγμή ,διάβαζε την “ψυχή” του ,τον φόβο του ,το “πνεύμα ” του ,με την χάρη του Θεού .
Διακόπτει τον ειρμό του ,την επικίνδυνη κατάσταση που έμπαινε ,της αμφιβολίας ,της αμφισβήτησης ,του πισωγυρίσματος
«Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν»
αυτό το θυμάσαι που το λέγαμε στο κατηχητικό Γιωργάκη ,θα μου επιτρέψεις να σε λέω Γιωργάκη έτσι ;
Έκπληκτος ο Γιώργος ,λες και ο παππούλης είχε διαβάσει το μυαλό του ,τον κοίταξε μπερδεμένος και του απάντησε
Πάτερ όπως σας αρέσει και θέλετε να με λέτε ,ναι το θυμάμαι ,αλλά πως καταλάβατε τι….
όχι εγώ παιδί μου ,άλλος κατάλαβε τι σκεφτόσουν ,πάντα ξέρει τι σκεφτόμαστε ,εγώ απλά προσπαθώ να τον ακούω και να κάνω το θέλημα του .Όλα απο εκείνον είναι, η “χάρη ” που νομίζουμε ότι έχουμε ,τα “ταλέντα “,οι ‘ικανότητες “κ.α καλά.
Απλά εμείς δεν καταλαβαίνουμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να τον ευχαριστήσουμε .
Μας έκανε “Βασιλιάδες” παιδί μου ,του κόσμου τούτου ,για εμάς τον έφτιαξε ,για εμάς έφτιαξε τον Παράδεισο ,για εμάς έστειλε τον “μονάκριβό ” του εμείς τι κάνουμε ;
Ο Γιώργος δεν είχε τι να πει ,καταλάβαινε την Αγάπη του Θεού , την “θεία πρόνοια ” την “Θεία οικονομία ” ,
το σχέδιο του Θεού ,που εξελισσόταν εκείνη την στιγμή για εκείνον .Τι κάνει ο Θεός για εκείνον ,για να τον βοηθήσει .Ήταν πλέον αποφασισμένος ,να περάσει κάθε εμπόδιο για να “γυρίσει ” και με την καρδιά του ,το μυαλό του είχε “ξεραθεί “.
Δεν νοιαζόταν για τον “κόσμο ” αλλά καταλάβαινε πως επειγόντως έπρεπε να βγει από την “εντατική ” με κάποιο τρόπο ,με τον “Ορθόδοξο ” τρόπο .
Ο παππούλης διέκοψε την σκέψη του και άρχισε να τον “κατευθύνει ” πνευματικά ..
Άκουσε παιδί μου ,θα σκεφτείς ,θα συλλογιστείς ,τώρα ,αύριο ,όποτε θες ,δεν σε πιέζει κανένας ,αν θέλεις και όποτε θέλεις .θεωρώ απαραίτητο να τελέσουμε το ” ιερό Μυστήριο της εξομολογήσεως ” και μετά θα σου πώ τι θα κάνουμε .Πρέπει όμως να κάνεις “υπακοή ” σε ότι λέμε και θέτουμε σαν “κανόνες” μεταξύ μας και όλα θα πάρουν το δρόμο τους .
Νοιώθω ,έτοιμος Πάτερ ,παππούλη μου ,θέλω να μιλήσω στον Κύριο και Θεό μου ,να του τα πώ όλα τώρα .Εξάλλου έχω χρόνια να του μιλήσω πραγματικά και πρέπει να του πω τα σφάλματα μου ,το έχω ανάγκη !!!
Είπε με θάρρος ,συγκίνηση και παρρησία το “παπαδάκι” στον παππούλη του..
Ο γέροντας σηκώθηκε πήρε με ευλάβεια το “πετραχήλι ” του και του ψιθύρισε με ένα τόνο αυστηρής γλυκύτητας στην παρρησία του Νέου .
Ακολούθησε με …
