Moon of Alabama
Η ανησυχητική προπαγάνδα σχετικά με μια επίθεση κατά του Ιράν συνεχίζεται. Ο Μπόλτον πρέπει να γελά με το πόσο εύκολα μπορεί να αντιμετωπίσει το θέμα με βάση το τίποτα. Απλώς αντιτίθεται σε οποιαδήποτε απομυθοποίηση του λεγόμενου «σύρματος από το Ιράν» αυξάνοντας το στοίχημα. Χθες, ένας Βρετανός στρατηγός αρνήθηκε την ύπαρξη μιας τέτοιας απειλής στην περιοχή υπό την ευθύνη του:
“Όχι – δεν υπήρξε αυξημένη απειλή από τις δυνάμεις που υποστηρίζονται από το Ιράν στο Ιράκ και τη Συρία”, δήλωσε ο Cdr Christopher Ghika, αναπληρωτής διοικητής της Επιχείρησης InherentResolve (OIR), του Συνασπισμού υπεύθυνου για τις αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις εναντίον του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και τη Συρία, σε βίντεο ενημέρωσης, σύμφωνα με τη Guardian.
Σήμερα, ο Μπόλτον το αντιμετώπισε αυξάνοντας και πάλι το επίπεδο θορύβου γύρω από τη φανταστική απειλή:
Η Πρεσβεία των ΗΠΑ στο Ιράκ ισχυρίζεται ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ διέταξε όλους τους μη ουσιώδεις και μη επείγοντες κυβερνητικούς πράκτορες να εγκαταλείψουν αμέσως τη χώρα λόγω των αυξανόμενων εντάσεων με το Ιράν.
Η προειδοποίηση, που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της πρεσβείας της Τετάρτης ήρθε μετά τη δήλωση της Ουάσινγκτον την περασμένη εβδομάδα ότι είχε εντοπιστεί νέες επείγουσες απειλές από το Ιράν και των πληρεξούσιων του στην περιοχή στοχεύοντας τους Αμερικανούς και τα συμφέροντα των ΗΠΑ.
Ο Μπόλτον φτάνει σήμερα στα αποτελέσματα που θέλει. Συμπληρώνει συστηματικά τον δημόσιο χώρο μιλώντας για την ανύπαρκτη «ιρανική απειλή». Εάν αυτή η απειλή καθιερώνεται στο μυαλό του κοινού μέσω της συνεχούς επανάληψής της, θα χρησιμοποιηθεί για το συνηθισμένο περιστατικό με ψευδή σημαία για να δικαιολογήσει το ξεκίνημα ενός πολέμου ενάντια στο Ιράν.
Ωστόσο, η εξουσία του Μπόλτον μπορεί να αλλάξει. Οι εχθροπραξίες ξεκίνησαν εναντίον του και υπάρχουν φήμες ότι μπορεί να απολυθεί:
Δύο πηγές που γνωρίζουν το θέμα μου λένε ότι ο επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας του προέδρου του Ντόναλντ Τραμπ βαδίζει προς τον αποκλεισμό του, αφού παραπέταξε πολύ κοντά στον ήλιο για τις προσπάθειες του για την αλλαγή του καθεστώτος στο Ιράν, τη Βενεζουέλα και τη Βόρεια Κορέα. «Άκουσα ότι ο Τραμπ θέλει να φύγει», μου είπε ένας πρώην ανώτερος υπάλληλος της διοίκησης.
Ο Μπόλτον (και ίσως ο Τραμπ) θέλουν έναν πόλεμο κατά του Ιράν επειδή το ζήτησε ο Μπίμπι Νετανιάχου, επειδή η αντι-ιρανική λατρεία του ΜΕΚ (Mujahidin e-Khalq) και οι Σιωνιστές τον έχουν πληρώσει για αυτό, και επειδή πιστεύει για μπορεί να το κάνει χωρίς να βλάψει τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Είναι, ωστόσο για αυτό το τελευταίο σημείο που κάνει απόλυτο λάθος. Ο πόλεμος κατά του Ιράκ κατέστρεψε τη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών ως “μοναδική υπερδύναμη”. Η Ρωσία εκμεταλλεύτηκε την μεταπολεμική περίοδο για να επιστρέψει στη Μέση Ανατολή, ενώ η Κίνα κέρδισε χρόνο για να ενισχύσει τη θέση της στην Ασία. Η πρώην μοναδική υπερδύναμη δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν primus inter pares με την Κίνα και τη Ρωσία. Ένας πόλεμος των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν θα μειώσει περαιτέρω τη θέση τους. Η Κίνα και η Ρωσία θα βρίσκονταν και οι δύο σε αυξημένη θέση στον κόσμο, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έχαναν.
Εδώ γιατί:
Χθες, οι New York Times προώθησαν τις επιλογές που έδωσε το Πεντάγωνο στο Λευκό Οίκο για έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν. Τιτλοφόρησε με την επιλογή των 120.000 στρατιωτών, η οποία δεν είχε κανένα νόημα :
Αυτός ο αριθμός είναι πολύ υψηλός για αεροπορική και ναυτική επίθεση και πολύ αδύναμος για χερσαία επίθεση, δηλαδή για εισβολή στο Ιράν.
Το Newsweek λέει ότι τώρα η επιλογή των 120.000 στρατιωτών δεν είναι παρά το προοίμιο μιας εισβολής στο Ιράν:
Οι αξιωματούχοι του Πενταγώνου δήλωσαν στο Newsweek ότι, αν αναπτύσσονται, οι 120.000 αμερικανοί στρατιώτες θα διαδραματίσουν ρόλο υλικοτεχνικής υποστήριξης και θα αναπτύξουν την υποδομή που απαιτείται για την προ-τοποθέτηση των αμερικανικών δυνάμεων για πιθανή χερσαία εισβολή. Τα αρχικά σχεδιασμένα 120.000 στρατεύματα θα αποτελούσαν μέρος μιας περαιτέρω αποστολής αμερικανικών δυνάμεων που θα σταλούν στην περιοχή.
Αυτοί οι “αξιωματούχοι του Πενταγώνου” δεν είναι “στρατιωτικοί αξιωματούχοι”, δηλαδή δεν είναι στρατιώτες. Δεν φαίνεται να ξέρουν για τι μιλάνε. Μια εισβολή και κατοχή του ορεινού Ιράν θα απαιτούσε πάνω από μισό εκατομμύριο στρατιώτες μόνο για ξεκίνημα. Ακόμη και μια εισβολή μόνο των περιοχών πλούσιων σε πετρέλαιο της δυτικής ακτής του Ιράν και των συνόρων του με το Ιράκ θα απαιτούσε μια δύναμη περίπου 300.000 ανδρών. Χωρίς σχέδιο, ο αμερικανικός στρατός δεν είναι σε θέση να υποστηρίξει μια επιχείρηση αυτού του μεγέθους για περισσότερο από δύο ή τρεις μήνες.
Και από που να εισβάλουν, παρακαλώ; Το Ιράκ ασφαλώς δεν θα επιτρέψει στις αμερικανικές δυνάμεις να επιτεθούν στον γείτονά του από το έδαφός του. Μια εισβολή από τη θάλασσα απαγορεύεται λόγω των περιορισμένων υδάτων του Περσικού Κόλπου, της απουσίας ναρκαλιευτικών πλοίων και άλλων θαλάσσιων μέσων.
Οι άνθρωποι που μιλάνε για έναν τέτοιο πόλεμο υπόκεινται σε σοβαρή περίπτωση ψευδαίσθησης:
Μια πηγή του Πενταγώνου δήλωσε στο Newsweek ότι αν συνέβαινε κάτι σχετικά με τις προκαταρκτικές επιλογές για το Ιράν, αυτό θα σήμαινε μια εκστρατεία βαριών κατευθυνόμενων βλημάτων για να προσπαθήσουν να οδηγήσουν την Τεχεράνη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την Ουάσιγκτον.
“Εξαρτάται από την κλιμάκωση της δύναμης. Αλλά όσο γενναία να είναι η ιρανική πλευρά, όταν χτυπιέσαι από 500 βλήματα την ημέρα, αυτό σε υποβαθμίζει, και αυτός είναι ο στόχος. Όταν ο αντίπαλός σου είναι αδύναμος, τον εκμεταλλεύεσαι πλήρως στις διαπραγματεύσεις “, δήλωσε ένας αξιωματούχος εξοικειωμένος με τα σχέδια του Ιράν.
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρξε ένας Σαντάμ Χουσεΐν, που ωθείτο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις αραβικές χώρες του Κόλπου, που είχαν παρόμοιες ιδέες. Όταν επιτέθηκε στο Ιράν το 1980, πίστευε ότι θα κατέλαβε την πλούσια σε πετρέλαιο επαρχία Khuzestan σε ένα ή δύο μήνες. Μετά την ισλαμική επανάσταση του 1979, ο ιρανικός στρατός ήταν σε αταξία. Πολλοί αξιωματικοί είχαν απολυθεί ή είχαν φύγει. Το Ιράν υποβαλλόταν σε παγκόσμιο εμπάργκο όπλων, ενώ το Ιράκ απολάμβανε την υποστήριξη όλων των μεγάλων δυνάμεων. Ο πόλεμος δεν διήρκεσε μερικούς μήνες… Χρειάστηκαν οκτώ χρόνια, η χρήση χημικών όπλων εναντίον ιρανικών πόλεων, μια τεράστια επιχείρηση των ΗΠΑ εναντίον του ιρανικού ναυτικού και πάνω από ένα εκατομμύριο θανάτους και από τις δύο πλευρές, έτσι ώστε το Ιράν να είναι έτοιμο να δεχθεί μια κατάπαυση του πυρός. Στο τέλος, τα σύνορα αποκαταστάθηκαν στην προπολεμική κατάσταση. Το Ιράκ παρά λίγο να χρεοκοπήσει εξαιτίας του πολέμου και γι ‘αυτό το λόγο κατέλαβε αργότερα το Κουβέιτ και αναγκάστηκε να υποστεί τις συνέπειες.
Υπό το πρίσμα αυτής της ιστορίας, είναι ξεκαρδιστικό να πιστεύει κανείς ότι θα “επωφεληθεί περισσότερο από τις διαπραγματεύσεις” με το Ιράν εκτοξεύοντας 500 πυραύλους καθημερινά στη χώρα αυτή.
Και τι γίνεται με τις δυνατότητες αντιποίνων του Ιράν; Το Ιράν διαθέτει δικό του στόλο πυραύλων και UAV. Διαθέτει μια καλά εξοπλισμένη δύναμη υποκατάστασης στο Λίβανο και αλλού. Κάθε πύραυλος κρουζ που θα πλήξει τη Τεχεράνη μπορεί να αντιμετωπιστεί με έναν πύραυλο προς το Τελ Αβίβ. Το Ιράν θα έχει επίσης την υποστήριξη της Κίνας και της Ρωσίας, οι οποίες μπορούν να του προμηθεύουν όλα τα είδη των όπλων που θα χρειάζονται μέσω της Κασπίας Θάλασσας, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες στερούνται ικανών συμμάχων.
Οι πύραυλοι του Ιράν μπορούν να χτυπήσουν οποιαδήποτε χώρα στη Μέση Ανατολή που φιλοξενεί αμερικανικές δυνάμεις. Μπορεί να στοχεύει τις εγκαταστάσεις αφαλάτωσης της Σαουδικής Αραβίας, τα διυλιστήρια των ΗΑΕ και διάφορα πετρελαϊκά λιμάνια. Οι τιμές της ενέργειας θα ανέλθουν στα ύψη. Τα πρόσφατα περιστατικά κοντά στο λιμάνι της Φουτζάιρα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η επίθεση στους αγωγούς ανατολής-δύσης της Σαουδικής Αραβίας δεν προκλήθηκαν πιθανώς από το Ιράν. Αλλά δίνουν μια πρόγευση για το τι μπορούν να επιτύχουν οι ασυμμετρικές δυνατότητες του Ιράν.
Οι «αξιωματούχοι του Πενταγώνου» θα πρέπει να ξαναδιαβάσουν τις παρουσιάσεις τους σχετικά με την άσκηση Millennium Challenge , η οποία προσομοίωνε μια επίθεση των ΗΠΑ (μπλε) εναντίον του Ιράν (κόκκινο):
At the start of MC ’02, to fulfill the forced-entry requirement, blue issued red an eight-point ultimatum, of which the final point was surrender. Red team leader Van Riper knew his country’s political leadership could not accept this, which he believed would lead the blue forces to directly intervene. Since the George W. Bush administration had recently announced the “preemption doctrine,” Van Riper decided that as soon as a U.S. Navy carrier battle group steamed into the Gulf, he would “preempt the preemptors” and strike first. Once U.S. forces were within range, Van Riper’s forces unleashed a barrage of missiles from ground-based launchers, commercial ships, and planes flying low and without radio communications to reduce their radar signature. Simultaneously, swarms of speedboats loaded with explosives launched kamikaze attacks. The carrier battle group’s Aegis radar system — which tracks and attempts to intercept incoming missiles — was quickly overwhelmed, and 19 U.S. ships were sunk, including the carrier, several cruisers, and five amphibious ships. “The whole thing was over in five, maybe ten minutes,” Van Riper said.
Η αδυναμία των γερακιών του πολέμου να μάθουν από την Ιστορία είναι πολύ αξιοσημείωτη :
Firing Line με Margaret Hoover – @ FiringLineShow- 20:14 μ.μ. – 14 Μαΐου 2019
Ο γερουσιαστής @TomCottonAR λέει στο Firing Line ότι εάν πρόκειται για πόλεμο με το Ιράν, είναι πεπεισμένος ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα κερδίσουν και θα κερδίσουν γρήγορα. “Δύο επιδρομές, η πρώτη και η τελευταία”, είπε ο γερουσιαστής. (Βίντεο)
Έχουμε ξανακούσει τέτοια σχόλια:
“Πιστεύω ότι η κατεδάφιση της στρατιωτικής δύναμης του Χουσεΐν και η απελευθέρωση του Ιράκ θα είναι παιχνίδι για παιδιά. “
Ken Adelmann, 13 Φεβρουαρίου 2002 Washington Post
«Η ιδέα ότι θα είναι μια πολύ, πολύ, πολύ μακρινή μάχη διαψεύδεται από το γεγονός του τι συνέβη το 1990. Πέντε ημέρες, πέντε βδομάδες ή πέντε μήνες, αλλά δεν θα διαρκέσει περισσότερο από αυτό. “
Ντόναλντ Ράμσφελντ, 15 Νοεμβρίου 2002 CBSNews
“Θα είναι ένας πόλεμος δύο μηνών, όχι ένας οκταετής πόλεμος. “
Bill Κρίστολ, 29 Μαρτίου 2003 , C–SPAN
Ο πόλεμος εναντίον του Ιράκ θα ήταν μια σύντομη και απλή υπόθεση, είπαν οι Tom Cotton σαν τρελούς. Έλεγαν επίσης ότι δεν θα κοστίσει σχεδόν τίποτα. Δεκαέξι χρόνια αργότερα, μετά από ένα εκατομμύριο θανάτους, 2 τρισεκατομμύρια δολάρια κόστους και μετά από μια τεράστια οικονομική κρίση, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να πολεμίσουν στο Ιράκ.
Δεν υπάρχουν σύντομοι ή φτηνοί πόλεμοι. Από τη φύση του, ο πόλεμος είναι απρόβλεπτος, δαπανηρός και σχεδόν ποτέ δεν τελειώνει όπως το επιθυμείς.
Ο Τζον Μπόλτον συνηγορεί από καιρό υπέρ ενός πόλεμου εναντίον του Ιράν. Αν περνά η θέλησή του και ωθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες να ξεκινήσουν έναν πόλεμο, και οι δύο πλευρές θα χάσουν. Θα υπάρξουν επίσης πολλές παράπλευρες ζημίες σε ορισμένες άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής και άλλες σοβαρές συνέπειες που δεν μπορούμε ακόμη να προβλέψουμε.
Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι οι μεγαλύτεροι νικητές ενός τέτοιου πολέμου, και ίσως οι μόνοι, θα είναι η Ρωσία και η Κίνα.
Η δημοκρατική αντιπολίτευση στις Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να μην έχει χρόνο για να ασχοληθεί με έναν άλλο πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Εξακολουθούν να ασχολούνται με τα ερείπια της έρευνας για τη Ρωσία. Αλλά μήπως δεν είναι προφανές ότι ο Πούτιν χρησιμοποιεί αυτή τη στιγμή τη διάσημη μπάντα κατουρητών για να ωθήσει το Τραμπ σε πόλεμο εναντίον του Ιράν που θα ωφελήσει τη θέση της Ρωσίας στον κόσμο; Μα τι κάνουν για να το αποτρέψουν;
Αρχικό άρθρο : The Lunacy Of Waging A War On Iran Which China And Russia Will Win
