Την περασμένη εβδομάδα έγιναν τρεις ανακοινώσεις ή αναρτήσεις για την αποτυχία ενωτικής καθόδου στις επικείμενες εκλογές. Φαίνεται ότι υπήρξε συντονισμένη προσπάθεια να αναζητηθεί αποδιοπομπαίος τράγος και αυτός ήταν η Ελεύθερη Πατρίδα.
Δεν θα απαντήσω ευθέως. Θα πω μόνο ορισμένες αλήθειες, όπως τις αντιλαμβάνομαι.
1. Η αποτυχία του εγχειρήματος της ενωτικής καθόδου οφείλεται σε οικονομικούς λόγους, οι οποίοι επιδεινώθηκαν από την μικρή χρονική απόσταση των εθνικών εκλογών από τις ευρωεκλογές.
2. Η επιφύλαξη ή υποτιθέμενη άρνηση ενός κόμματος (της Ελεύθερης Πατρίδας) δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση (είτε υπήρχαν οι οικονομικές δυσκολίες, είτε δεν υπήρχαν) να εμποδίσει την κοινή κάθοδο των υπολοίπων. Μέτρησα 7 ή 8 σχηματισμούς στις ανακοινώσεις που διάβασα. Τι εμπόδιζε να είναι κατά έναν λιγότεροι; Τίποτα. Μόνο η ανάγκη μετακύλησης ευθυνών.
3. Το βέτο της Ελεύθερης Πατρίδας στην συμμετοχή του Γ. Καρατζαφέρη (όχι του ΛΑΟΣ), το επικροτώ απόλυτα. Πρόκειται για εντελώς φθαρμένο πρόσωπο. Βουλευτής εδώ και 26 χρόνια (1993) με παλαιοκομματικές αντιλήψεις. Επίσης, θεωρώ αστείο ότι παραιτήθηκε από το κόμμα του μετά τις ευρωεκλογές, αλλά η κεντρική επιτροπή δεν το έκανε δεκτό και θα το συζητήσει ξανά τον Σεπτέμβριο. Μετά τις εκλογές.
4. Κάποιος από τους τρεις ανέφερε ότι οι δυσκολίες που προέτασσε η Ελεύθερη Πατρίδα αποσκοπούσαν σε αυτόνομη κάθοδο. Λίγες ημέρες μετά, ανακοίνωσε ότι δεν θα κατέλθει. Άρα, ούτε αυτό ίσχυσε.
5. Οι υποτιθέμενες αντιρρήσεις της Ελεύθερης Πατρίδας στον προτεινόμενο (από «δημοσίευμα» όπως αναφέρθηκε σε μία από τις ανακοινώσεις!) ως επικεφαλής, στον κ. Τάτσιο, δεν θεωρώ ότι θα μπορούσαν να είναι η αιτία της αποτυχίας. Οι λόγοι που τον θεωρώ κάτι τέτοιο είναι οι εξής:
α. Ο κ. Τάτσιος ήταν απών, δηλαδή η συζήτηση έγινε χωρίς να το γνωρίζει, ενώ αμέσως μετά δήλωσε δημοσίως ότι αρνήθηκε,
β. Οι λόγοι των υποτιθέμενων επιφυλάξεων της Ελεύθερης Πατρίδας δεν έγιναν γνωστοί, σύμφωνα και με τις τρεις ανακοινώσεις όσων την κατηγορούν. Ρωτώ λοιπόν: αν πράγματι αυτό ήταν το κεντρικό σημείο της διαφωνίας, αυτό δηλαδή που γκρέμισε την ένωση, δεν θα έπρεπε να ρωτήσουν τους λόγους και να λάβουν συγκεκριμένες απαντήσεις; Είναι δυνατόν μία απλή επιφύλαξη να τους έκανε να προχωρήσουν στο επόμενο θέμα, στο επόμενο πρόσωπο προς διερεύνηση τόσο εύκολα; Δεν πείθομαι.
γ. Δημοσιεύθηκαν και άλλα ονόματα ως πιθανοί επικεφαλής, και μάλιστα τουλάχιστον για ένα από αυτά αναφέρεται ότι ήτανε πρόταση της Ελεύθερης Πατρίδας και μάλιστα έγιναν και θετικά σχόλια προς το πρόσωπο αυτό. Μήπως λοιπόν η επιφύλαξη που εκδηλώθηκε ήταν του τύπου «προτιμούμε το τάδε πρόσωπο», με το οποίο όπως φαίνεται συμφωνούν οι σημερινοί «κατήγοροι» της Ελεύθερης Πατρίδας, το οποίο επίσης αρνήθηκε;
δ. Κλείνοντας αυτό το σημείο θα πω ότι η άποψή μου είναι πως ο λόγος της άρνησης και του κ. Τάτσιου αλλά και των άλλων 4-5 προσώπων που προτάθηκαν ήταν εντελώς διαφορετικοί λόγοι από το ποιος τους πρότεινε ή ποιος τυχόν εξέφρασε επιφυλάξεις. Άλλωστε, όταν τους το πρότειναν, δεν είναι και πολύ λογικό να τους είπαν «ξέρετε, έχουμε μαζευτεί 7 φορείς, ο ένας διαφωνεί, οι άλλοι θέλουμε οι υπόλοιποι να είστε επικεφαλής»! Ο λόγος άρνησης ήταν εκτιμώ ότι ήταν πως ο χρόνος μέχρι τις εκλογές είναι πολύ περιορισμένος. Την προσεχή Παρασκευή πρέπει να κατατεθούν όλα τα πλήρη ψηφοδέλτια. Εκτός αυτού, υπάρχει και η οικονομική δυσκολία.
6. Το ζητούμενο της ένωσης δεν προέκυψε μετά τις ευρωεκλογές. Ήταν προγενέστερο. Και αν ορισμένοι ένιωσαν υποχρεωμένοι μετά τις ευρωεκλογές να κάνουν κάτι, υπάρχουν άνθρωποι που προσπάθησαν για το ίδιο πράγμα πολύ νωρίτερα. Και ο φορέας που το προσπάθησε νωρίτερα περισσότερο από άλλους ήταν η Ελεύθερη Πατρίδα. Έμπρακτα. Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που συντάχθηκα μαζί τους. Οι ευρωεκλογές κατέδειξαν ότι ένα κόμμα που το γνωρίζουν μόνο 10.000 άνθρωποι και το ψηφίζουν οι 4.000 από αυτούς, είναι καλύτερη βάση από ένα κόμμα που το γνωρίζουν 500.000 και το ψηφίζουν πάλι 4.000. Άρα η θεώρηση του ποιο είναι περισσότερο προβεβλημένο δεν αρκεί για την αυτόνομη κάθοδο, ούτε για διεκδίκηση ηγεσίας. Χρειάζονται και άλλα πράγματα. Η δική μου προσπάθεια να δράσω ως καταλύτης για μία συνεργασία έγινε ΠΡΙΝ τις ευρωεκλογές με την πολύ συγκεκριμένη πρόταση να συμφωνηθεί συλλογική ηγεσία ΜΕΤΑ τις ευρωεκλογές και η πανελλαδική σταυροδοσία κατά των ευρωεκλογών να διαμορφώσει τις ισορροπίες στη σύνθεση αυτής της συλλογικής ηγεσίας. Από μόνο του το εγχείρημα αυτό θα έδινε μία τεράστια δυναμική. Θεωρώ αυτήν τη χαμένη ευκαιρία μεγαλύτερη από τη χαμένη ευκαιρία για συνεργασία μεταξύ των ευρωεκλογών και των εθνικών εκλογών, διότι η απόφαση του πρωθυπουργού να τις κάνει αμέσως και το οικονομικό γονάτισμα έδρασαν αρνητικά.
Όλοι βρισκόμαστε σε θλίψη που πιθανώς κανένα από τα εν λόγω κόμματα δεν θα συμμετάσχει στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου.
