Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΤΣΟΥΡΙΔΗ
Και να που βρεθήκαμεστη δυσκολότερη στιγμή του Κυπριακού αλλά και της Κύπρου μετά το 1974. Σαράντα πέντε (45) ολόκληρα χρόνια μετά την τραγωδία του 1974 βρεθήκαμε να πολεμάμε να περισώσουμε το αυτονόητο. Ότι το Κυπριακό πρέπει να λυθεί και να λυθεί σωστά. Δηλαδή προς όφελος των Κυπρίων και της ειρήνης, ασφάλειας και ευημερίας τους, αλλά και της ευρύτερης περιοχής. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης περί Κύπρου.
Στα πλαίσια του Διεθνούς Οργανισμού και υπό την αιγίδα του. Ως εκ τούτου οι βασικές αρχές του Διεθνούς Δικαίου πρέπει να αντανακλώνται στη λύση. Όπως επίσης και του Ευρωπαϊκού Δικαίου από τη στιγμή που η Κύπρος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης. Και επιπρόσθετα, γιατί τη συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση επιθυμούν και οι δύο κοινότητες. Θα ήταν αφύσικο τα στοιχεία που και οι δύο κοινότητες επιθυμούν και στα οποία συναινούν να απορρίπτονται επειδή δεν τα υιοθετεί η Τουρκία.
Κλασικό παράδειγμα το μέγα ζήτημα του κυπριακού φυσικού αερίου το οποίο διασυνδέεται άμεσα με το θέμα των ΑΟΖ και της οριοθέτησής τους.
Δεν μπορεί οι συμπατριώτες μας Τ/κ να επιθυμούν λύση του Κυπριακού σε τέτοιο πλαίσιο έτσι ώστε η Κύπρος να μπορεί να συνεχίσει να είναι απρόσκοπτα κανονικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να μη στηρίζουν τη διεθνή νομιμότητα στο θέμα της ΑΟΖ.
Δεν μπορεί οι ρυθμίσεις αυτού του εξαιρετικής σημασίας και για την Ευρωπαϊκή Ένωση ζητήματος να λαμβάνουν καθοριστικά υπόψη τις αστήρικτες βλέψεις άλλου κράτους πλην του κυπριακού κράτους.
Δεν μπορεί να επιλυθεί το θέμα του φυσικού αερίου με άλλον τρόπο παρά στο γράμμα και το πνεύμα της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας.
Η διασφάλιση των νομίμων δικαιωμάτων των Τ/κ πολιτών και της τ/κ κοινότητας στο μελλοντικό Ομόσπονδο Κράτος της Κύπρου έχει διασφαλιστεί με τις συγκλίσεις Χριστόφια – Ταλάτ επί του θέματος. Και μέχρι την ευλογημένη ώρα της λύσης, διασφαλίζεται το δικό τους μερτικό από τον νόμο περί Ταμείου Υδρογονανθράκων που ψήφισε η Βουλή των Αντιπροσώπων.
Αυτό που επιδιώκει η Τουρκία δεν μπορεί και δεν γίνεται να διασφαλιστεί γιατί είναι σε βάρος της διεθνούς νομιμότητας και των συμφερόντων των Κυπρίων, Ε/κ και Τ/κ. Γιατί η Τουρκία επιδιώκει τριχοτόμηση της κυπριακής ΑΟΖ. Ένα μερίδιο στοχεύει να το εξασφαλίσει πειρατικά και εκβιαστικά για τον εαυτό της και το υπόλοιπο να το μοιράσει στη μέση μεταξύ του ψευδοκράτους και της ε/κ διοίκησης, όπως αποκαλεί την Κυπριακή Δημοκρατία. Απαράδεκτο από κάθε άποψη. Καθόλου τυχαίο που η πρόσφατη πρόταση Ακιντζί για το φυσικό αέριο απορρίφθηκε ομόφωνα και ορθώς.
Είμαι της άποψης ότι στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα και δεδομένου ότι είναι γνωστοί οι στόχοι και οι μεθοδεύσεις της Τουρκίας επί του θέματος, ήρθε η ώρα για μια προληπτική κίνηση από πλευράς Κύπρου και Ελλάδας.
Ήρθε η ώρα η Κυπριακή Δημοκρατία και η Ελληνική Δημοκρατία να προχωρήσουν στην οριοθέτηση της μεταξύ τους ΑΟΖ. Πριν η Τουρκία οριοθετήσει ΑΟΖ με τη Λιβύη. Και λογικά θα είναι η ώρα της στήριξης μιας τέτοιας κίνησης από τις χώρες που στηρίζουν τη νομιμότητα και πρωτίστως από την Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας Ελλάδα και Κύπρος είναι κράτη-μέλη. Και βέβαια από τις ΗΠΑ, αν και εφόσον όσα τον τελευταίο καιρό διακηρύσσουν έχουν βάση.
Και φυσικά όπως όλες τις χώρες που υπέγραψαν τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Είναι η ώρα τώρα σειράς πρωτοβουλιών ενάντια στην τουρκική πειρατεία και υπέρ της διεθνούς νομιμότητας.
Η Τουρκία πρέπει να αντιληφθεί, με τη στάση όλων αυτών των κρατών, ότι και η ίδια θα έχει όφελος εφόσον τηρεί τη διεθνή νομιμότητα. Αν ο νόμος της πειρατείας γίνει ανεκτός και αποδεκτός σε μια περίπτωση –π.χ. Κύπρος– τότε σιγά – σιγά θα γενικευτεί.
