Μια πίσω από την άλλη οι νέες δημοσκοπήσεις δείχνουν αφενός τον ΣΥΡΙΖΑ να μην λέει να ξεκολλήσει στην πρόθεση ψήφου από το 22%, αφετέρου την ΝΔ να τον έχει πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής. Είναι βέβαιο πως οι επόμενες δημοσκοπήσεις θα εμφανίσουν την ΝΔ μπροστά από τον
ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι όπως πάμε, δεν αποκλείεται να δούμε και νεκρανάσταση…
του ΠΑΣΟΚ. Δυστυχώς, το πελατειακό σύστημα αναβιώνει σιγά σιγά και αντεπιτίθεται. Αφού το κράτησαν όρθιο οι δανειστές και η αδυναμία του λαού να συγκροτήσει λαϊκό κίνημα, ας ετοιμαζόμαστε για ένα ριμέϊκ της παρασιτικής ολιγαρχίας σε βάρος των εισοδημάτων μας και των περιουσιών μας.
Όλοι γνωρίζουμε ότι το πραγματικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ είναι κάπου κοντά στο 4%. Μην τρελαινόμαστε, δεν απέκτησε ο ΣΥΡΙΖΑ ξαφνικά και από το πουθενά κοινωνική βάση. Εκείνο που τον ανέβασε ήταν αφενός το κύμα λαϊκής αγανάκτησης και οργής, όπως έγινε και με τους ΑΝΕΛ, αφετέρου οι μαζική εισβολή στο κόμμα αυτό του παλαιού ΠΑΣΟΚ που θέλησε να κάνει ένα δυναμικό come back στη νομή της εξουσίας και στη διανομή των δανείων της τρόϊκα.
Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ κόλλησε. Δεν μπορεί να ανέβει άλλο. Δεν διαθέτει αξιόπιστη πρόταση εξουσίας και ταυτόχρονα έμεινε μόνος του χωρίς πολιτικούς συμμάχους που θα εγγυούνταν μελλοντική συγκυβέρνηση. Η προτασή του για έναν νέο σοσιαλισμό δεν πείθει κανέναν. Έπειτα, οι θέσεις των συνιστωσών του για τα εθνικά θέματα και για το θέμα των παράνομων μεταναστών, αποστρέφουν εντελώς τον πληγωμένο από εθνική ταπείνωση και οικονομική εξαθλίωση ελληνικό λαό. Έτσι πολύ γρήγορα θα χάσει την πρώτη θέση που δίνει κυβέρνηση με το bonus των 50 βουλευτών. Γι’ αυτό και αποσύρθηκε από την δημόσια συζήτηση η πρόταση του (πολιτικού «λαγού») κ. Κουβέλη για θέσπιση απλής αναλογικής.
Μια μόνη διέξοδο έχουν τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και οι ΑΝΕΛ. Να αλλάξουν ταχύτατα την πολιτική αντζέντα και να μεταφέρουν την πολιτική διαμάχη από το πεδίο των μνημονίων, όπου δεν διαθέτουν αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση στο πεδίο της διαμάχης για το πολιτειακό. Δηλαδή για την ριζική αλλαγή των θεσμών και την εγκαθίδρυση επιτέλους δημοκρατίας στον τόπο, ενόψει μάλιστα του ότι μπαίνουμε σε λίγες μέρες στο έτος της αναθεώρησης του Συντάγματος. Αυτό είναι ένα στρωμένο ήδη στη συνείδηση του λαού πολιτικό γήπεδο όπου θα παίξουν μόνοι τους χωρίς αντίπαλο.
Αν επιτέλους το αντιληφθούν τα κόμματα αυτά, τότε υπάρχει ελπίδα τόσο για τα ίδια να μείνουν στην πολιτική σκηνή, όσο και για το λαό να δει καλύτερες και δημοκρατικότερες μέρες, διαφορετικά θα εξαφανιστούν τάχιστα.
Το θέλουν όμως; Αυτό είναι το ερώτημα!!!
