Συντάκτης Βικτωρία Πολύζου, συμβουλευτική ψυχοθεραπεύτρια, medlabnews.gr
Από το μακελειό που έγινε σε δημοτικό σχολείο στο Κονέκτικατ, σκοτώθηκαν 27 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων 20 παιδιά, καθώς και ο δράστης, ο οποίος βρέθηκε νεκρός μέσα στο σχολείο. Ο δράστης,
24 ετών, ήταν οπλισμένος με τέσσερα όπλα και φορούσε αλεξίσφαιρο γιλέκο, μετέδωσε το WABC, ενώ μάρτυρες ανέφεραν ότι περιφερόταν από τάξη σε τάξη πυροβολώντας αδιακρίτως μαθητές και δασκάλους. Πρόκειται για το χειρότερο μακελειό σε σχολείο στις ΗΠΑ, αναφέρει η Daily Mail, προσθέτοντας ότι ο δράστης αποδεκάτισε ολόκληρη τάξη.
Πρόκειται για το χειρότερο μακελειό σε σχολείο στις ΗΠΑ, αναφέρει η Daily Mail, προσθέτοντας ότι ο δράστης αποδεκάτισε ολόκληρη τάξη.
Τι όμως, μπορεί να κάνει ένα παιδί να παίρνει όπλο και να σκοτώνει;
Έρευνες υποστηρίζουν πως 1 στα 7 παιδιά παιδικής και εφηβικής ηλικίας έχουν κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα, όπως προβλήματα στην επικοινωνία και στη γλώσσα, ελλειμματική προσοχή, υπερκινητικότητα, τικ, ενούρηση, προβλήματα προσαρμογής, προβλήματα διαγωγής, συναισθηματικά προβλήματα, ψύχωση.
Αυτά τα προβλήματα δημιουργούνται είτε από γενετική προδιάθεση είτε από προβληματικό περιβάλλον (π.χ. σπίτι, σχολείο κλπ), είτε από συνδυασμό και των δύο.
Όταν κάποιος αποφασίζει να σκοτώσει εκτός από χρόνια σκέψη και την ανάγκη να φτάσει στον στόχο του, κουβαλάει ένα παρελθόν που του φόρτωσαν οι γονείς του.
Συνήθως η κακοποίηση είναι ψυχική. Απών πατέρας, αλκοολικός πατέρας, αδιάφορη μανα, καταπιεστική και δεσποτική μητέρα κοκ
Η δεσποτική μητέρα είναι αυτή που απομονώνει το παιδί από μικρή ηλικία και του μεταφέρει φυσικά τις δικές του πεποιθήσεις. Με την σειρά της εκείνη όταν ήταν μικρή είχε υποστεί παρόμοιες καταστάσεις οι οποίες εξελίχθηκαν και επεξεργάστηκαν στο μυαλό της σαν σωστές. Η δεσποτική μητέρα γαλουχεί το παιδί σύμφωνα με τις δικές της εμπειρίες και το μισεί επειδή θέλει να του στερήσει κάτι που κ εκείνη δεν είχε. Μερικές μητέρες μισούν οποιονδήποτε και θέλουν να εξωτερικευσουν επιτέλους τον συσσωρευμένο τους θυμό, τι πιο εύκολο λοιπόν από ένα παιδί.
Η δεσποτική μητέρα το μεγαλώνει κάνοντας του μαθήματα Ζωής με ξυλοφόρτωμα καμιά φορά, με τιμωρίες πολλές φορές και σεξιστικού περιεχομένου.
Η έλλειψη του δεσμού με την μητέρα και του πατέρα, προκαλεί ελλείψεις και μη φυσιολογικές συμπεριφορές! Βασανίζουν ζώα και βάζουν φωτιά σε πράγματα (αρχή σαδισμού).
Μερικά από τα παιδιά δολοφόνοι, γεννήθηκαν ψυχικά άρρωστα αλλά κακοποιήθηκαν και τραυματίστηκαν ενώ μεγάλωναν από το περιβάλλον τους.
Οι προβληματικές προσωπικότητές τους και τα διαταραγμένα μυαλά τους προκάλεσαν υπαρξιακή οργή που βρήκε χώρο έκφρασης στη μαζική δολοφονία. Είτε όμως γεννήθηκαν ψυχικά άρρωστα είτε είχαν τρομακτικές ανατροφές τους θα μπορούσαν να βοηθηθούν.
Μελέτες, αντικρούουν την για χρόνια επικρατούσα άποψη ότι τα αίτια των περισσότερων σχολικών ενόπλων επιθέσεων είναι αποτέλεσμα του ”bullying” της άσκησης δηλαδή σωματικής και ψυχολογικής βίας από συνομήλικους. Ασήμαντη επίδραση έχει το φαινόμενο του bullying στις ζωές των παιδιών αυτών. Τα ΜΜΕ επικεντρώνονται κάθε φορά μετά από ένα τέτοιο συμβάν σε αυτό. Αναδεικνύουν ότι αιτία για τα μακελειά στα σχολεία είναι ότι “τα παιδιά βρίσκονται συνέχεια στο στόχαστρο των συμμαθητών τους – θύματα ψυχολογικής και σωματικής βίας” και ότι αυτός ήταν ο λόγος που αποδεσμεύουν την οργή τους με τόσο ακραίο και βίαιο τρόπο. Η έρευνα μου όμως δείχνει ότι ενώ μερικοί ήταν αποδέκτες πειραγμάτων το bullying δεν ήταν ο λόγος που προκάλεσε το μακελειό. Εκτός από το bullying, τέτοια περιστατικά συχνά σχετίζονται από τον κόσμο με την βία των βιντεπαιχνιδιών. Τα καθιστούν υπεύθυνα για τέτοιες βίαιες εξάρσεις παιδιών. Καμία σχέση δεν υπάρχει μεταξύ της βίας των βιντεοπαιχνιδιών με τις μαζικές δολοφονίες από παιδιά σε σχολεία.
Παιδιά δολοφόνοι στην Αμερική και στην Ευρώπη ομολόγησαν την αποτρόπαια πράξη τους δηλώνοντας ότι ενσωμάτωσαν τους ρόλους που είχαν βιώσει και είχαν δει παρακολουθώντας ένα τηλεοπτικό σήριαλ με παρόμοιο μακάβριο περιεχόμενο!.
Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από τους μηχανισμούς της ταύτισης και της μιμησης, μέσα από επαναλαμβανόμενες στα ΜΜΕ στο διηνεκές και συχνά μέχρι αηδίας σκηνές βαρβαρότητας από άνθρωπο σε συνάνθρωπο χωρίς κανένα λόγο ή με την απίστευτη δικαιολογία της «ανθρωπιστικής-απελευθερωτικής παρέμβασης» και επαναλαμβάνουν, βιωματικά, χωρίς βαθύτερη συνειδητοποίηση.
Κατακερματίζεται έτσι η συστηματική προσπάθεια κάθε κοινωνίας από συστάσεως του πρώτου κοινωνικού συστήματος της ανθρωπότητας να μετουσιώσει τον άνθρωπο-ζώο σε άνθρωπο κοινωνικό με τη βοήθεια κλασικών δομών και θεσμών όπως η οικογένεια, η παιδεία, η θρησκεία, το σύστημα Δικαιοσύνης και το σύστημα ελέγχου και καταστολής.
Τί μπορεί να γίνει για να προληφθούν οι Ενοπλες Επιθέσεις σε Σχολεία;
Οι γονείς οφείλουν να γνωρίζουν το παιδί τους.
Να διατηρούν μία ανοιχτή και ζεστή σχέση με πολύ επικοινωνία.
Να γνωρίζουν τους φίλους του, που πηγαίνει, τι κάνει, τι ιστοσελίδες επισκέπτεται, τι γράφει στο διαδίκτυο.
Οι γονείς θα πρέπει να επιβλέπουν την ιδιωτικότητα του παιδιού τους.
Να είναι επαγρυπνούν για προειδοποιητικές ενδείξεις έκφρασης βίας. “Εάν διαβάσουν κάποια ανησυχητική ιστορία πρέπει να ξέρουν τι να κάνουν.
Να αναφέρουν στο σχολείο το γεγονός, σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας και εάν χρειαστεί στις αρχές.
