Καλή λευτεριά στον καθένα
Του Αγίου Λευτέρη σήμερα, έτσι μου είπε ο κύριος Μηνάς. Τον είδα την ώρα που γύριζα από το χωράφι, να βγαίνει από την χωριοκκλησιά βαστώντας ένα μεγάλο κομμάτι άρτου και να κατευθύνεται
προς το καφενείο.
Καλή λευτεριά λοιπόν, του απάντησα
Και μόλις γύρισα σπίτι, διάβασα την είδηση:
“Δικαίωμα κατάσχεσης .
..κάθε εθνικού περιουσιακού στοιχείου της χώρας, χωρίς εξαιρέσεις, αποκτά η Τρόικα βάσει της δανειακής σύμβασης, όπως δημοσιεύτηκε την Πέμπτη στο Φύλλο Εφημερίδας Κυβερνήσεως, με αριθμό 240.
Στο κείμενο αναφέρεται ρητά, ότι δεν εξαιρείται τίποτα από την κατάσχεση σε περίπτωση που η χώρα δεν εκπληρώσει υποχρεώσεις, ούτε λόγω εθνικής κυριαρχίας, ούτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο.«Ούτε το δικαιούχο κράτος μέλος, ούτε η Τράπεζα της Ελλάδος, ούτε κανένα από τα αντίστοιχα περιουσιακά τους στοιχεία εξαιρούνται, λόγω εθνικής κυριαρχίας ή για άλλο λόγο, της δικαιοδοσίας, κατάσχεσης-συντηρητικής ή αναγκαστικής εκτέλεσης σε σχέση με οποιοδήποτε ένδικο βοήθημα ή διαδικασία σχετικά με τη σύμβαση τροποποίησης» είναι η ακριβής διατύπωση, όπως δημοσιεύτηκε στο προαναφερόμενο ΦΕΚ.”
Η βρομοδουλειά έκλεισε πια τελείως και ολόκληρο το πολιτικό φάσμα της χώρας φέρει τις ευθύνες του. Οι δανειστές θα μας πετάξουνε πλέον έναν έναν από τη ζωή κι από τη χώρα σαν κάμπιες από τα λάχανα.
Διότι τσαγανό δεν υπάρχει πια στον νεοέλληνα για να αντισταθεί με τους τρόπους και την αποφασιστικότητα που επιβάλλεται και να τους πετάξει έξω από την πατρίδα του. Ούτε θέληση υπάρχει. Η πλειονότητα του πληθυσμού είναι ξεπουλημένοι εδώ και χρόνια στην χυδαία ανάπτυξη και την ζωή της ύβρης, της ισοπέδωσης και της γελοιότητας του καταναλωτισμού. Πολλά τα χρόνια της αποβλάκωσης, της μαλθακότητας και της χειραγωγούμενης εκπαίδευσης άνευ μόρφωσης. Κι έρχονται χειρότερες μέρες.
Η προσωπική αντίσταση του καθενός ενάντια στο χρηματοοικονομικό σύστημα, η προσωπική απελευθέρωση, όσο γίνεται, από αυτό αλλά και η διάδραση μεταξύ όλων όσων το αποφασίζουν, θα συμβάλουν στο να ωριμάσει πιο γρήγορα το κίνημα των πολιτών που έχουν πλήρως αποτοξινωθεί από τα χρόνια της χολέρας και ζουν πια τη ζωή διαφορετικά.
Του Γιάννη Μακριδάκη
