Ὁ κ. Γεώργιος Ἰ. Ἀνδρουτσόπουλος, ἐπίκουρος καθηγητὴς τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου στὴ Νομικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἐδημοσίευσεν ἄρθρον εἰς τὴν ἐφημερίδα «Πελοπόννησος» τῆς 6ης Νοεμβρίου 2019, ὅπου μεταξὺ ἄλλων γράφει:
«…ἡ ἀποτέφρωση τῶν νεκρῶν στὴν Ἑλλάδα ἀπασχόλησε τὰ δικαστήρια πολὺ πρὶν ἐπιχειρηθεῖ ἡ νομοθέτησή της ὡς ἀτομικοῦ δικαιώματος. Ἔτσι, ἤδη τὸ 1943, τὸ Πρωτοδικεῖο Ἀθηνῶν ἀπορρίπτει, μὲ ἀμιγῶς θεολογικὰ κριτήρια, αἴτηση γιὰ νὰ ἱδρυθεῖ «Ἑταιρεία πρὸς διάδοσιν τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν»… Ἡ πρώτη νομοθέτηση τῆς ἀποτέφρωσης τὸ 2006, προϊὸν «ἔντιμου» συμβιβασμοῦ Πολιτείας καὶ Ἐκκλησίας, ἀποδεικνύεται ἀτελής, καθὼς διακρίνεται ἀπὸ ἕνα ἀχρείαστο «σχετικισμό», ποὺ διακινδυνεύει τὴ συνταγματικότητά της. Πιὸ συγκεκριμένα, ἂν καὶ ἡ Πολιτεία πρέπει νὰ νομοθετεῖ μὲ γενικῆς ἰσχύος ρυθμίσεις καὶ νὰ μὴ ἐξαιρεῖ, μὲ κριτήριο τὴ θρησκεία, ἀπὸ τὴν κανονιστική της ἐξουσία ἕνα ὁποιοδήποτε τμῆμα τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου, ἡ ἀποτέφρωση, ἐν προκειμένῳ, νομοθετεῖται, ὡς μὴ ὄφειλε, περιοριστικῶς «γιὰ ὅσους οἱ θρησκευτικές τους πεποιθήσεις ἐπέτρεπαν τὴ μετὰ θάνατον ἀποτέφρωση». Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀποκλείονται ἐξ ὁρισμοῦ τὰ μέλη τῆς ἐπικρατούσας Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἡ ἀντίθεση τῆς ὁποίας στὴν ἀποτέφρωση οὐσιαστικῶς προεξοφλεῖται…
Ἡ νομοθετικὴ ἀστοχία τοῦ ἔτους 2006 ἀποκαθίσταται μόλις μετὰ ἀπὸ μία ὀκταετία (2014), ὁπότε ἡ ἀποτέφρωση, ὡς ἐναλλακτικὸς τρόπος γιὰ τὴ μετὰ θάνατο διάθεση τοῦ σώματος, νομοθετεῖται, ὀρθῶς, ὡς δυνατότητα γιὰ τὸ σύνολο τῶν πολιτῶν, ἀδιακρίτως τῶν θρησκευτικῶν καὶ γενικῶς τῶν κοσμοθεωρητικῶν πεποιθήσεων τῶν τελευταίων… Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἡ ἀσύγγνωστη καθυστέρηση τῆς Πολιτείας νὰ καταστήσει ἐφικτὴ τὴν ἄσκηση ἑνὸς νομοθετημένου δικαιώματος ποὺ ὀφείλεται τόσο στίς ἀντιδράσεις τῆς Ἐκκλησίας ὅσο καὶ στίς συνεχόμενες περιδινήσεις γύρω ἀπὸ τὸ ζήτημα,-σημειωτέον ὅτι ἀπὸ τὸ 2006 μέχρι σήμερα ἐπιμέρους ζητήματα τῆς ἀποτέφρωσης ρυθμίζουν περὶ τὰ 15 νομοθετήματα (ἀπὸ τὸν Ν. 3448/2006 στὸν Ν. 4555/2018)- προσέβαλε τὸν νομικὸ πολιτισμό μας. Ἡ πρόσφατη λειτουργία τοῦ πρώτου ἀποτεφρωτηρίου μόνο ὡς δικαίωση τοῦ αὐτονόητου μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπιστεῖ…».
Αὐτὰ γράφει ὅποιος ἔχει ὡς ὁρίζοντα τὰ βιβλία του… Ἡ «προσβολὴ τοῦ νομικοῦ πολιτισμοῦ» θυμίζει κατ’ ἀναλογίαν τὰ περὶ «προσβολῆς τῆς Θείας Δικαιοσύνης» τῶν σχολαστικῶν τοῦ Μεσαίωνος… Ὄχι, ἄλλον σκοταδισμόν!
