Ατυχέστατη και απαράδεκτη από κάθε άποψη, είναι η αναφορά, του πανεπιστημίου του cambridge, σχετικά με τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.
Ακόμη και οι φιλέλληνες, κάνουν μεγάλα λάθη. Για αυτό στο κατά τα άλλα εξαιρετικό έργο του Cambridge, με τίτλο ” Η ιστορία της “Βυζαντινής” αυτοκρατορίας (εκδόσεις Μέλισσα), πέρα από της λανθασμένες ιστορικές παρατηρήσεις, οι οποίες αποτελούν βαρύτατη προσβολή για το Ελληνικό έθνος, ταυτόχρονα , υποπίπτουν, και σε πολύ μεγάλες αντιφάσεις. Όλα αυτά διότι, όσο φιλέλληνες και να είναι, δεν θα μπορέσουν να καταλάβουν, σε όλη του την έκταση το μεγαλείο της Ελληνικής ψυχής, και τον Ηρωισμό των αρχαίων προγόνων. Δυστυχώς, στο εξαιρετικό αυτό έργο, έχουμε και μεγάλες ιστορικές ανακρίβειες.
Σε μια εντελώς απαράδεκτη, ιστορική παρατήρηση, στο εξαιρετικό σε πολλούς τομείς έργο, του Αγγλικού πανεπιστημίου, διαβάζουμε, ότι η Ελληνική οικογένεια, των Φωκάδων, “πολεμούσε” ακόμη και σε περιόδους ειρήνης, μεταξύ των δύο κρατών (Ελληνικό-Ρωμαϊκό και Αραβικό), με την οικογένεια του Σαϊφ Άντ Νταουλά, για την απόκτηση εδαφών-κτημάτων, πλούτου και δόξας.
Η ανιστόρητη αυτή ιστορική παρατήρηση, αποτελεί βαρύτατη εθνική προσβολή.
Η Χριστιανική-Ελληνική, Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ως αντίγραφο, της Ουρανίου Βασιλείας, του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, δεν έκανε, ποτέ επεκτατικούς πολέμους, για την διάδοση, της Ορθοδόξου πίστεως. Πάντοτε ήταν σε θέση άμυνας, καθώς ήταν περικυκλωμένη, από πολλές δεκάδες, βαρβαρικά έθνη, που παραβίαζαν τα σύνορα και έκαναν επιδρομές. είτε κατακτούσαν μόνιμα, η προσωρινά, μέρος των Ελληνικών-Ρωμαϊκών εδαφών.
Για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε, αρκετοί Έλληνες-Χριστιανοί αυτοκράτορες, της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, παντρευόταν αλλοδαπές, για να έχουμε συμμάχους, είτε να να μειώσουμε τους αμέτρητους εχθρικούς λαούς, που πολεμούσαν, όλους εκείνους τους αιώνες, το Ρωμαϊκό κράτος. Η Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, μέχρι και σήμερα είναι το μοναδικό, κρατικό μόρφωμα, στον κόσμο, πού δέχτηκε επί αιώνες, τόσες πολλές επιθέσεις, από τόσους πολλούς διαφορετικούς λαούς.
Ο Κωνσταντίνος Φωκάς, ήταν μέλος της πιο ισχυρής Ελληνικής οικογένειας της αυτοκρατορίας, της Ελληνικής στρατιωτικής οικογένειας των Φωκάδων, από την Αγιοτόκο Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ο ίδιος ο κορυφαίος αυτοκράτορας όλων των εποχών, ο Ιερός Βασίλειος ο Β ,ο Βουλγαροκτόνος, σε μια νεαρά-νόμο, που είχε βγάλει, περί πλουσίων, ανέφερε ονομαστικά την οικογένεια των Φωκάδων, ως την πιο ισχυρή της Ελληνικής-Ρωμαϊκης αυτοκρατορίας.
Η οικογένεια του Κωνσταντίνου, οι Φωκάδες, όπως όλες οι υπόλοιπες Ελληνικές στρατιωτικές. οικογένειες της Μικράς Ασίας, έχασαν πάρα πολλά μέλη, στα πεδία των μαχών, στο πέρασμα των αιώνων. Φυσικά δεν ήταν λίγα τα μέλη της οικογένειας, των Φωκάδων, καθώς και όλων των υπολοίπων στρατιωτικών οικογενειών, που τραυματίστηκαν, είτε απέκτησαν μόνιμες, η προσωρινές αναπηρίες, κατά την διάρκεια των πολέμων.
Αποκορύφωμα των απωλειών για την οικογένεια των Φωκάδων ήταν η θάνατος του αδελφού, του αυτοκράτορα Νικηφόρου, του Κωνσταντίνου Φωκά, ο οποίος διετέλεσε στρατηγός του θέματος της Μεσοποταμίας, και της Σελεύκειας. Δυστυχώς σε μια μάχη, έξω από την Γερμανικεία, έπεσε στα χέρια των Αγαρηνών. Το 953 μ.Χ,, ο Κωνσταντίνος Φωκάς, πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Σαρακηνούς, του Σαϊφ αντ Νταουλά,σε μια μάχη κοντά στο Μάρας-Γερμανικεία.
Παρά τα όσα έταξαν. οι Ισμαηλίτες στον στρατηγό Κωνσταντίνο Φωκά,,για να τον δελεάσουν. ώστε να γίνει από Έλληνας- Χριστιανός, Άραβας και Αγαρηνός, εντούτοις, εκείνος, όλες της φορές,αρνήθηκε τις προτάσεις τους. Ο Κωνσταντίνος Φωκάς όπως και όλοι οι Έλληνες, που έπεσαν στα χέρια των Αγαρηνών, επιθυμούσαν, να ζήσουν,αγαπούσαν την ζωή, την φύση, της γυναίκες, και γενικά ότι ωραίο έπλασε ο Θεός -δημιουργός.
Ο Κύριος Σωτήρας και Λυτρωτής Ημών ο Ιησούς Χριστός, μέσα από την εποχή της άνοιξης, έδωσε στην φύση, όλες τις ομορφιές της, όμως οι σκλαβωμένοι Έλληνες, βρήκαν την δύναμη να απαρνηθούν τις ζωές τους. Ο πειρασμός και το δίλημμα, που προέκυπτε για εκείνους, από την ευλογία της φύσεως, και την διάθεση για ζωή, ήταν μια φοβερή δοκιμασία, που όφειλαν να νικήσουν, προκειμένου να φτάσουν στην επίτευξη του στόχου τους. Πέρα από την εξαθλίωση και τον φόβο του θανάτου, οι αιχμάλωτοι Έλληνες, είχαν τώρα να παλέψουν και με το ανυπέρβλητο κάλλος της Ελληνικής φύσης, και των μονογαμικών-ηθικών, Ελληνίδων γυναικών. Η άνοιξη έχει στολίσει το φυσικό περιβάλλον, με κάθε δυνατή ομορφιά, δημιουργώντας μια εικόνα ονείρου, ένα κάλεσμα για την απόλαυση της ζωής, και μια σαφή υπενθύμιση για την υπέρτατη αξία που έχει το δώρο της ζωής από τον Χριστό, το οποίο οι Έλληνες ήταν έτοιμοι να θυσιάσουν.
Το παράδειγμα της θυσίας των αιχμαλώτων Ελλήνων, από τους Σαρακηνούς, θα λειτουργήσει ως ένα διαχρονικό παράδειγμα, ηρωισμού για όλους τους Έλληνες, οι οποίοι θα δεχτούν μέσα στις ψυχές τους, την θυσία, εκείνων που χάθηκαν με τον πιο βίαιο τρόπο στο όνομα της Ελλάδας και του κυρίου Σωτήρα και Λυτρωτή ημών, Ιησού. Οι Άραβες γνώριζαν καλά της ασύγκριτες πολεμικές,στρατηγικές ικανότητες των Ελλήνων, όπως ο Κωνσταντίνος Φωκάς. Για αυτό να μην τους σκοτώσουν, τους πρότειναν, να γίνουν Μωαμεθανοί, και να πολεμήσουν στο πλευρό τους.
Οι Ισμαηλίτες τους προσέφεραν, τα πάντα. Όμως ο στρατηγός Κωνσταντίνος Φωκάς, όπως και όλοι, οι υπόλοιποι Έλληνες αιχμάλωτοι, αρνήθηκαν να γίνουν προδότες, για να μην γίνουν τα χειρότερα, ανθελληνικά παραδείγματα, στους υπόλοιπους, και στις επερχόμενες, γενιές των Ελλήνων χριστιανών, απέρριψαν, όλες τις προτάσεις. Για αυτό πέθαναν κάτω από τις πιο απάνθρωπες, συνθήκες και με τα πιο φοβερά βασανιστήρια.
Αυτό ήταν το τέλος ενός ακόμη μάρτυρα-Ήρωα του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, ο οποίος προσερχόταν, από την πιο ένδοξη οικογένεια. Σχεδόν σε όλη την διάρκεια ζωής της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, την ανώτατη, ανώτερη, στρατιωτική εξουσία, ασκούσαν οι Ελληνικές-στρατιωτικές οικογένειες της Μικράς Ασίας, οι Φωκάδες, οι Μελισσηνοί, οι Δαλασσηνοί, οι Αργυροί, οι Σκληροί, οι Διογενείς, οι Κομνηνοί, κλπ.
Η Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ήταν στρατιωτικό κράτος, εξαιτίας των αμέτρητων εχθρών, και των συνεχόμενων, αμυντικών πολέμων, σε όλη την διάρκεια ζωής του κράτους. Για αυτό την ανώτατη,πολιτική-στρατιωτική εξουσία,ασκούσαν. οι Ελληνικές οικογένειες. που έδιναν επί αιώνες σε καθημερινή βάση, της μάχες για λογαριασμό, της Ελλάδος, στα πεδία των μαχών. Όλοι οι Έλληνες στρατηγοί, όπως και οι επικεφαλής, των Ρωμαϊκών δυνάμεων, επιτεθόταν, πρώτοι-ολομόναχοι, χωρίς στρατιωτική συνοδεία, υποστήριξη, για να κερδηθούν, οι μάχες και οι πόλεμοι.
O επίλογος των Ελληνοαραβικών συγκρούσεων έκλεισε με την ανακατάληψη της Έδεσσας το 1032 μ.Χ . από τον ‘Hρωα Έλληνα Στρατηγό, Γεώργιο Μανιάκη, και την οριστική ήττα των Ισμαηλιτών.
ΕΠΙΚΡΑΤΕΕΙΝ Η ΑΠΟΛΛΥΣΘΑΙ
Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ
ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΣΜΑΗΛΙΤΕΣ.
Ήταν ο προστάτης όλων των αδύνατων Ελλήνων Χρσιστιανών τους οποίους κατέστρεφαν, επι αιώνες οι Iσμαήλιτες. Βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος, ήξερε ότι είχε την θεική συναίνεση, να πολεμήσει τους άπιστους Ισμαηλίτες.
Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ AΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Σημαντικό ρόλο στην ζωή του Νικηφόρου, εκτός της απώλειες των δικών του ανθρώπων, είχε και ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης. Είναι αυτός που έκανε τόσο πολύ θρήσκο τον Άγιο Ν.Φωκά, με συνέπεια να πλησιάζει η Ελληνική-Ρωμαική αυτοκρατορία στο απόγειο της ακμής της. Ο Άγιος Αθανάσιος άλλαξε σε πολύ μεγάλο βαθμό, τον τρόπο σκέψης-ζωής του Νικηφόρου. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τα σκληρά χτυπήματα της μοίρας. Ο βασιλιάς ήταν εκείνος που έδωσε τα χρήματα, στον Αθανάσιο, για να δημιουργήσει την Μονή Μεγίστης Λαύρας, που ήταν, το πρώτο κοινόβιο, στην ιστορία του Αγίου Όρους. Συνεπώς ο Άγιος Αργαλέος, είναι ο Ιδρυτής του Αγίου Όρους. Οι προσευχές, ο χαρακτήρας, ο τρόπος ζωής του Αθανάσιου, έδιναν ακόμη μεγαλύτερη ψυχική δύναμη στον αυτοκράτορα, για να κερδίζει τους εχθρούς των Ελλήνων. Εξαιτίας του Αθανάσιου, είχε πλήρη επίγνωση ότι πολεμά,τους σατανιστές, τους θανάσιμους, και αιώνιους εχθρούς του Χριστού και της Ελλάδος. Ο αυτοκράτορας ζήτησε από τον πατριάρχη Πολύευκτο, όσοι Έλληνες στρατιώτες χάνουν την ζωή τους σε μάχη εναντίον των Αγαρηνών, να ανακηρύσσονται άγιοι.
Πριν να γίνει Αύγουστος, αναδείχθηκε σε μεγάλο στρατηγό σε όλα τα πολεμικά μέτωπα. Ήταν γεννημένος στρατιώτης. Είχε την σωματική αντοχή και την διανοητική ικανότητα ενός μεγάλου στρατιωτικού ηγέτη. Ήταν μικρόσωμος, αλλά εξαιρετικά δυνατός. Η ζωή του ήταν αφιερωμένη στα στρατεύματα του, τα οποία αγαπούσε πολύ και τα προστάτευε με κάθε τρόπο. Οι στρατιώτες του ήταν πιστοί μέχρι θανάτου.
Ο Έλληνας βασιλιάς Ν. Φωκάς, πολεμούσε πιο γενναία από όλους τους υπόλοιπους. Όποτε χρειαζόταν επιτεθόταν ολομόναχος εναντίον χιλιάδων αντιπάλων. Αυτό γινόταν για να πάρει θάρρος ο Ελληνικός-Ρωμαικός στρατός ώστε να κερδηθούν οι μάχες και οι πόλεμοι.
Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΑΔΥΝΑΜΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ.
Όταν ήταν ακόμη αρχιστράτηγος, όλες της πόλεις που κατακτούσε, είτε της ισοπέδωνε, είτε έσφαζε ομαδικά τους Αγαρηνούς.
Όλα αυτά τα έκανε σε αντίποινα, για της σφαγές, τους βιασμούς, της κλοπές, τους εμπρησμούς, το σκλάβωμα γυναικών, που έκαναν οι Ισμαηλίτες εις βάρος των Ελλήνων, επί πολλούς αιώνες. Όλες αυτές οι ενέργειες γινόταν με σκοπό να αποτρέψει την καταστροφή του Ελληνικού έθνους, από την σίγουρη γενοκτονία. Όταν ανέβηκε στον θρόνο ο Νικηφόρος συνέχισε την ίδια ακριβώς πολεμική πολιτική, ενάντια στους Αγαρηνούς.
Μην ξεχνάτε το σημαντικότερο όλων, ότι οι Έλληνες όλους εκείνους τους αιώνες μέχρι και σήμερα βρισκόταν σε απολύτως νόμιμη άμυνα. Ότι οι πρόγονοι μας πολεμούσαν μόνον σε αμυντικούς πολέμους. Οι εχθροί δεν σταματούσαν ποτέ τους πολέμους εκείνους τους αιώνες. Για αυτό κάθε χρόνο εισέβαλαν στην Ελλάδα, και προκαλούσαν τρομερές καταστροφές. Δεν ήταν λίγες οι φορές που έφταναν έξω από την Κωνσταντινούπολη, είτε πλησίαζαν αρκετά κοντά στην Ελληνική-Ρωμαική πρωτεύουσα.
Υπάρχουν λαοί οι οποίοι με κλάματα, παρακάλια και βλαστήμιες, καλούν τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό να τους βοηθήσει. Όμως οι Έλληνες, μόνον με έναν τρόπο ξέρουν να καλούν τον Χριστό να τους υποστηρίξει, πολεμώντας. Όλοι οι Έλληνες εφάρμοσαν πιστά την διδαχή του στυλοβάτη του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου.
Η χριστιανική πίστη θεωρεί τον πόλεμο και την χρήση των όπλων προς άμυνα βέβαια, ένα αναγκαίο κακό.
Επομένως, όταν κινδυνεύουν τα αγαθά της ζωής, η τιμή, η ελευθερία, η πατρίδα και η οικογένεια, οφείλουμε ως χριστιανοί να τα υπερασπιστούμε πολεμώντας ακόμη και μέχρι θανάτου εάν χρειαστεί. Ο Κύριος έλεγε: “Μείζονα ταύτης αγάπη ουδείς έχει ίνα τις θει την ψυχήν αυτού υπέρ των φίλων αυτού”. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από το να θυσιαστεί κανείς για αυτούς που αγαπάει. Όταν λοιπόν θυσιαστεί κανείς στον πόλεμο για να υπερασπίσει τη γυναίκα του, τα παιδιά του, τους δικούς του είναι επαινετή πράξη. Βέβαια όλοι οι χριστιανοί πριν φτάσουν στην χρήση των όπλων οφείλουν να εξαντλήσουν κάθε ειρηνικό μέσο και μόνο σαν έσχατο όπλο να χρησιμοποιήσουν τον πόλεμο.
Ο Μέγας Αθανάσιος μας διδάσκει : “Ενώ η αφαίρεση της ζωής του άλλου ανθρώπου βιαίως (φόνος), είναι καθ’ εαυτόν παράνομος, το να πεθάνεις στον πόλεμο, άρα και το να φονεύσεις τους εχθρούς, και ορθό είναι και νόμιμο είναι και αξιέπαινο”. Στις εθνικές εορτές τιμούμε τους αμυντικούς πολέμους του έθνους μας, καθώς και όσους θυσιάστηκαν για την πατρίδα. Όλες οi εθνικές εορτές συνδέονται με επίσημες δοξολογίες και με προσευχή. Αυτό μας δείχνει ότι η Εκκλησία-Ορθοδοξία ευλογεί τους δικαίους και αμυντικούς πολέμους. Ενδεικτικά σάς αναφέρω ότι την σημαία του 21’ κρατάει ένας δεσπότης. Είναι επίσης γνωστό ότι ο Άγιος Κωνσταντίνος στον κρίσιμο εκείνο πόλεμο μετά από τον οποίο έγινε μονοκράτορας πολέμησε με το λάβαρο, το οποίο είχε επάνω το Σταυρό και τη φράση «Εν τούτω Νίκα». Όταν μου πειράξουν την πατρίδα και την θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα ενεργήσω κι’ ό,τι θέλουν ας μου κάνουν, έλεγε ο Στρατηγός I. Μακρυγιάννης.
Ο ΑΡΓΑΛΕΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΩΝ ΣΑΡΑΚΗΝΩΝ
Για αυτόν τον λόγο επέτρεψε για πρώτη και μοναδική φορά σε όλο τον κόσμο να διακόπτουν την Θεία λειτουργία, το μνημόσυνο του, μέσα στον κορυφαίο ναό του Χριστιανισμού, την Αγία Σοφία και να ψάλλουν τον Βασιλιά Νικηφόρο, ως Αργαλέο θάνατο των Σαρακηνών. Ακόμη και τόσο γενναίος πολεμιστής και μεγάλος στρατηγός-αυτοκράτορας που ήταν, μπροστά στον Θεό, δεν ήταν παρά ένας απλός άνθρωπος μέχρι εκείνη την στιγμή, καθώς δεν είχε γίνει ακόμη Άγιος.
Όμως γιατί οι καταστροφές των Αράβων, ήταν αμέτρητες, επί πολλούς αιώνες, εις βάρος των αθώων Ελλήνων, έκανε ο Ιησούς, μια εξαίρεση. Τα μαρτύρια των Ελλήνων δεν είχαν τέλος όλους εκείνους τους αιώνες, από τους Αγαρηνούς, με σφαγές, κλοπές, εμπρησμούς, βιασμούς, σκλάβωμα γυναικών.
Ο Σωτήρας Χριστός, ευλόγησε να διακόπτουν την δοξολογία του, μέσα στην Αγία Σοφία, και να υμνούν τον Νικηφόρο τον Β Φωκά. Είναι ο μοναδικός βασιλιάς στον οποίο έγινε η ύψιστη τιμή να διακόπτουν το μνημόσυνο του θεού, μέσα στην Αγία Σοφία τον κορυφαίο ναό της οικουμένης, και να ψάλλουν εκείνον ως Αργαλέο θάνατο των Σαρακηνών. Ουδέποτε στα παγκόσμια χρονικά έγινε μια τέτοια τιμή σε οποιοδήποτε άλλο βασιλιά. Ούτε στον κορυφαίο αυτοκράτορα όλων των εποχών τον Βασίλειο τον Β, δεν έγινε τέτοια τιμή, ούτε σε κανέναν άλλο βασιλιά.
Αυτό ήταν ξεκάθαρα ένα δείγμα, ότι ο Νικηφόρος θα γινόταν Άγιος. Σχετικά με την νόμιμη άμυνα ήταν σύμφωνος και ο επίσκοπος Πλωμαρίου το 1913 μ.χ., ο οποίος σε σχετικό του βιβλίο, αναφέρει ότι ο χριστιανός θα πρέπει να εξαντλήσει όλα τα μέσα ώστε να αποφύγει τον φόνο. Εάν όμως αυτό δεν είναι εφικτό, τότε έχει κάθε δικαίωμα, όπως και ο κάθε άνθρωπος να υπερασπιστεί την ζωή του. Ο αυτοκράτορας Νικηφόρος ο β Φωκάς καταγόταν από την πιο ισχύρη οικογένεια της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τα μέλη της οικογένειας του, ήταν όλοι ανώτεροι στρατιωτικοί και είχαν υπηρετήσει στον Ελληνικό-Ρωμαικό στρατό ενάντια στους Πέρσες και στους Aγαρηνούς.
Οι σπουδαιότεροι άνθρωποι όλων των εποχών στην ιστορία του πλανήτη, οι ήρωες Έλληνες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας υπολόγιζαν ως άνδρες και Έλληνες μόνον όσους πολεμούσαν. Όλους τους άνανδρους (θηλυπρεπείς) οι οποίοι δέν πολεμούσαν για την Ελλάδα τους σιχαινόταν και τους περιφρονούσαν. Aνάμεσα στα εκατομμύρια των αξιωματικών του μεσαίωνα, ήταν και ο στρατηγός-αυτοκράτορας Ρωμανός ο Δ Διογένης, οποίος περιφρονούσε τους δειλούς που περίμεναν βοήθεια από τον Χριστό και δεν πολεμούσαν.
Όποιος δεν πολεμούσε εκείνους τους αιώνες με το σπαθί στο χέρι δεν τον θεωρούσαν Έλληνα και άνδρα αλλά γυναίκα. Δεν υπήρχε μεγαλύτερη ατίμωση και προσβολή για έναν γνήσιο Έλληνα άνδρα από το να τον διώξουν από τον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό για οποιαδήποτε αιτία. Αμέσως έχανε την κοινωνική του θέση και υπόσταση. Ο Ιωάννης Κουρκουάς-Τσιμισκής συναίνεσε στην δολοφονία του Αγίου Νικηφόρου Φωκά, ο οποίος ήταν και θείος του διότι όχι μόνον του αφαίρεσε όλα τα στρατιωτικά του αξιώματα, αλλά τον έκανε απλό πολίτη και τον έθεσε σε κατ οίκον περιορισμό.
Δεν του επέτρεψε ο Άγιος Νικηφόρος να πολεμά ούτε ως απλός στρατιώτης. Εκείνους τους αιώνες δεν υπήρχε μεγαλύτερη προσβολή από το να μην πολεμάς για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, τον Κύριο Ιησού Χριστό καθώς και για την προστασία του άμαχου Ελληνικού πληθυσμού. Ενδεικτική είναι η ενέργεια της μεγαλύτερης Ελληνίδας φιλοσόφου μαζί με την Υπατία, της Πριγκίπισσας Άννας, η οποία μεσολάβησε στον πατέρα της, τον αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό, να μην τιμωρήσει τον αξιωματικό Αρμενικής καταγωγής τον Αλέξιο Μουσελέ, διότι ήταν γενναίος στα πεδία των μαχών.
Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι-
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος
Πάγια αρχή μου είναι ότι όλοι οι λαοί, όλοι οι άνθρωποι, έχουν δικαίωμα να πιστεύουν οπού θέλουν. Όλα αυτά με την απαραίτητη προυπόθεση να μην επιβάλλουν τα πιστεύω τους σε τρίτους, είτε δια της βίας, είτε με πλάγιους τρόπους. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που η άλλη πλευρά δεν συναινεί ; Είναι λοιπόν δίκαιο να καθίσουμε να αφανιστούμε όλοι οι Έλληνες χωρίς να έχουμε πειράξει κανέναν απολύτως ;
Όλα αυτά διότι από τα αρχαία χρόνια ο πολιτισμός μας, και η ιδεολογία-θρησκεία μας, αποτελούν εμποδιο στην δημιουργία του παγκόσμιου εωσφορικού κράτους. Από όλους τους προαναφερόμενους, εξαιρείται, ένα μικρό μέρος βάση των παγκόσμιων Φιλοσοφικών- μαθηματικών σταθερών, μέτρον άριστον και μηδέν άγαν. Η ελευθερία πίστεως είναι θεόδοτη.
Ο ίδιος ο Θεός έδωσε το δικαίωμα στους ανθρώπους, να πιστεύουν, όπου επιθυμούν. Προσωπικά είμαι υπέρ της συνυπάρξεως των λαών και των διαφορετικών θρησκευτικών, πεποιθήσεων, για αυτό στηρίζω, τον μεγάλο Σύριο ηγέτη Ασσάντ, ο οποίος επέτυχε να συνυπάρχουν ειρηνικά, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι.Οι Μουσουλμάνοι του Ασσάντ, είναι πιστοί του αληθινού Θεού. Δυστυχώς όμως, όπως και στον Χριστιανισμό, υπάρχουν οι Μουσουλμάνοι, οι οποίοι είναι άνθρωποι του πραγματικού Θεού, και οι φανατικοί οι οποίοι πιστεύουν στον Εωσφόρο. Κοινά χαρακτηριστικά όλων των λαών, που πιστεύουν στον εωσφόρο από τα αρχαία χρόνια, μέχρι και σήμερα, οι σφαγές, οι κλοπές, οι εμπρησμοί, οι σεξουαλικές ανωμαλίες, οι βιασμοί και το σκλάβωμα γυναικών.Είναι πολύ θλιβερό, ότι στην κατοχική Ελλάδα, δεν θα υπάρξει πότε ένας πραγματικός πατριώτης ηγέτης, όπως είναι ο Ασσάντ, στην Συρία.
ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝ ΓΙΑ
ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ, ΤΗΝ ΑΓΙΑ.
ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΗΝ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ,
ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΜΑΧΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟ.
