✝ ✝ ✝
Μέγα τὸ Ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος
Ἀκολουθεῖτε Παιδιά Μου πάντα τὸν δρόμο τὸν Δικό Μου καὶ ἔτσι θὰ χαρεῖτε μὲ τὸν Ἐρχομό Μου, ἐννοῶ γιὰ τὶς ψυχές σας ποὺ θὰ χαροῦν ἀφάνταστα καὶ θὰ εὐχαριστηθοῦν ἀφοῦ θὰ ὑπάρξει ἡ κρίση ἡ δικαιοτάτη ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ τὸν δικαιότατον Αὐτόν. Ἐκεῖ στρέψετε τὴν προσοχή σας καὶ ὅλη τὴ ζωή σας καὶ ὅταν λέγω αὐτὸ ἐννοῶ τὴν βιωτή σας καὶ τὰ ἔργα ποὺ πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ κάνετε στὴν γῆ γιὰ τὸν κάθε ἀδελφό σας ποὺ πονᾷ, ποὺ δὲν ἔχει παρηγοριά, ποὺ δὲν ἔχει ζεστασιὰ ἀλλὰ καὶ ἀγάπη ποὺ δὲν ἔρχεται ἀπὸ πουθενά.
Ἐὰν ἐσεῖς ποιήσετε αὐτὰ τότε θὰ εἶστε οἱ καλοὶ νικητές, οἱ στεφανωμένοι μὲ Δόξα Ἱερὴ ἀπὸ Ἐμένα τὸν Θεὸ τὸν Πλάστη καὶ Δημιουργό. Τότε θὰ πάρετε μεγάλη ἀξία, ὄχι βέβαια ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους στὴν γῆ, ἀλλὰ θὰ λάβετε ἐδῶ εἰς τὸν Οὐρανὸν αὐτὸ ποὺ σᾶς ἀνήκει πραγματικά, δικαιωματικά, καὶ τότε κανεὶς δὲν πρόκειται νὰ σᾶς τὸ στερήσει, ἀφοῦ ἐδῶ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς θὰ σᾶς τὸ δωρίσει.
Ὢ, τί δῶρο θὰ εἶναι αὐτό! ἀπεριγράπτου ἀξίας ἀλλὰ καὶ θείας Παρρησίας. Ξέρετε τί εἶναι αὐτό; μπορεῖτε νὰ τὸ ἀντιληφθεῖτε ὅτι μὲ Ἐμένα τὸ Θεὸ θὰ ζεῖτε; Θὰ ζεῖτε Πνευματικά, Ἁγιοπνευματικὰ στὸν Παράδεισο ἐκεῖ ποὺ δὲν μπορεῖτε νὰ τὸ φανταστεῖτε, ἀφοῦ ἀρκεῖ νὰ σκεφτεῖτε ὅτι ἡ φαντασία σας εἶναι μηδαμινὴ γιὰ νὰ δεῖ καὶ νὰ αἰσθανθεῖ τὸ μεγαλεῖο του, ὄχι μόνο ὀρατῶς ἀλλὰ κυρίως ψυχικῶς, δηλαδὴ τὴν γλυκύτητα ποὺ θὰ λαμβάνει κάθε μία ψυχὴ ἀπὸ τὴν κατάσταση αὐτὴ ἡ ὁποία θὰ εἶναι καὶ ἡ ΜΟΝΑΔΙΚΗ.
Θὰ εἶναι τὸ τελευταῖο ΕΡΓΟ τοῦ Θεοῦ, τὸ καταλαβαίνετε αὐτό; καὶ ἀφοῦ θὰ εἶναι τὸ τελευταῖο Του ἔργο, γιὰ τὶς ἐνάρετες ψυχές, φυσικὰ θὰ εἶναι καὶ τὸ τελειότερο καὶ τὸ κάλλιστο ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔχει μέχρι τώρα δημιουργήσει καὶ ποιήσει!
Αὐτὸ τὸ τελευταῖο ποὺ ἐδόθη εἶναι πραγματικὰ Νέα Ἀρχή, ἡ τέλεια ἀρχὴ ἡ ὁποία δὲν θὰ ἔχει τέλος, θὰ εἶναι “ΑΡΧΗ”, θὰ ἄρχει δηλαδὴ καὶ θὰ διαρκεῖ αἰώνια, σταθερά, ἀσταμάτητα καὶ παντοτινά, μὲ ὡραιότητα, μὲ εὐωδία, μὲ φῶς ὑπέρλαμπρον, μὲ ἀπερίγραπτη γλυκύτητα, χαρὰ καὶ εὐδαιμονία.
Σᾶς περιμένω Παιδιά Μου μὲ ἀγάπη ὑπερτάτη, Ἐγὼ ὁ Ἐπουράνιος Θεός, νὰ ‘ρθεῖτε ἐδῶ εἰς τὸν Παράδεισό Μου τὸν Ἱερὸ καὶ τὸν Παντοτινό.
