Το άρθρο αυτό το έγραψα για τις υπέροχες-μοναδικές Ελληνίδες της δεκαετίας του 1980 και του 1990, τις  οποίες αγαπήσαμε όλοι, και για όλους τους ξεχωριστούς ανθρώπους, εκείνης της εποχής.

Είναι ένα άρθρο γραμμένο από καρδιάς για τις χιλιάδες σημερινές αναγνώστριες της στήλης, οι οποίες αδίκως διαμαρτύρονται. αρκετές φορές. Μετά την πατρίδα και την θρησκεία ο συγκεκριμένος τύπος γυναίκας είναι ότι πιο σημαντικό υπάρχει. Για εμάς τους πραγματικούς άνδρες,  οι γυναίκες είναι πρώτα κόρες, αδελφές, φίλες και μετά είναι ερωμένες.

Αυτό φυσικά ισχύει μόνον για τον τύπο γυναίκας που θα περιγράψω στο σημερινό άρθρο και όχι για τις σημερινές νεοταξίτισες. Οι γυναίκες είναι τα θεμέλια της Ελληνικής κοινωνίας. Χωρίς ηθικές και σωστές γυναίκες, δεν μπορεί να σταθεί το Ελληνικό έθνος. Ακόμη και αν κάποιος, είναι ο πιο επιτυχημένος άνθρωπος στον κόσμο, η ζωή δεν έχει καμιά απολύτως νόημα και αξία, εάν δεν έχεις μια αληθινή, ανθρώπινη, χαμογελαστή γυναίκα δίπλα σου, να σου δίνει ζωή, να σε κάνει πιο δημιουργικό και καλύτερο άνθρωπο. Εάν έχεις τον συγκεκριμένο τύπο γυναίκας ως σύζυγο-σύντροφο, αδελφή, φίλη κλπ, είσαι ο πιο ευτυχισμένος και ο πιο τυχερός-ευλογημένος άνθρωπος στον κόσμο. Οι γυναίκες είναι ανεκτίμητα έως και σπάνια έργα τέχνης ανάλογα με την εξωτερική τους εμφάνιση, και πάνω από όλα τον χαρακτήρα, τον εσωτερικό τους κόσμο (Μέτρον Άριστον).

Χαμογελούν και η ψυχή σου γίνεται ένας πανέμορφος γαλάζιος ουρανός, μια αιώνια άνοιξη μέσα στις πιο ωραίες θάλασσες, με τα πιο ξεχωριστά δάση και φυτά. Γεμίζει η ψυχή σου λουλούδια μαζί με όλες τις ομορφιές του κόσμου. Όλα αυτά γίνονται με ένα αληθινό-ζεστό γυναικείο χαμόγελο !!! Αλλάζει όλος σου ο κόσμος και όλη σου η διάθεση. Γεμίζουμε ζωή.

Σήμερα θα σας πάω 30 χρόνια πίσω, τότε που υπήρχαν ακόμη αληθινοί έρωτες και άνθρωποι. Δεν είχε προλάβει να διαβρώσει σχεδόν τα πάντα η νέα τάξη, όπως είναι σήμερα εν έτη 2019. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τον εφηβικό μου έρωτα το καλοκαίρι του 1989, την Βασιλική.

Η Βασιλική εκτός από την φυσική ομορφιά σε κέρδιζε με ένα πάρα πολύ ζεστό και αυθόρμητο χαμόγελο. Κάθε Παρασκευή πηγαίναμε στην Ντίσκο και χορεύαμε πολύ όμορφα μπλουζ. Ήξερε να σε κατακτά με αυτό το πολύ γλυκό χαμόγελο και δεν ήταν εύκολο να της αρνηθείς. Θυμάμαι όταν πρωτογνωριστήκαμε, πήγαινα να πάρω από το σχολείο τον μικρότερο μου φίλο τον Δημήτρη. Εκείνη ερχόταν με ένα πολύ όμορφο χαμόγελο, από την εξωτερική πόρτα του σχολείου προς εμένα, και απρόσκλητη ανέβαινε στο μηχανάκι λέγοντας στον Δημήτρη : ”Εμένα θα πάρει σήμερα ο Άγγελος εσύ πήγαινε με τα άλλα παιδιά με το λεωφορείο. Όλος μου ο κόσμος είχε γίνει πλέον ένα χαμόγελο. Όποτε την συναντούσες πάντα χαμογελούσε. Γυναίκα που δεν γελά ζεστά και θηλυκά δεν έχει καμιά αξία και ας είναι και η ωραιότερη του κόσμου. Εκείνη την δεκαετία πηγαίναμε στο δημοτικό σχολείο και τελειώσαμε το λύκειο. Αρκετοί από εμάς πρόλαβαν το εξαήμερο δημοτικό σχολείο και τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό. Υπήρξε τάξη και αγάπη για την πατρίδα και την Ορθοδοξία.

ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ.

Φορούσαμε όλοι πανέμορφες μπλέ ποδιές. Όσοι αγαπούσαμε την ομορφιά και την τάξη, μας έβαζαν οι μητέρες μας άσπρους γιακάδες επάνω στις ποδιές. Την δεκαετία του 1980 επιτρεπόταν στους δασκάλους να χτυπούν όλους τους άτακτους μαθητές. Μεταξύ άλλων δεν υπήρχε διαδίκτυο, και τα παιχνίδια μας ήταν ζεστά και ανθρώπινα. Το πρώτο παιχνίδι στην προτίμηση μας, το πιο αγαπητό, ήταν το ποδόσφαιρο, ενώ μεταξύ άλλων παίζαμε μπάσκετ, κρυφτό, κουτσό, αμπάριζα, τρίλιζα κλπ.

Αντίστοιχα τα κορίτσια παίζανε μήλα, σχοινάκι και φυσικά οι πιο μικρές με τις κούκλες τους, καθώς και άλλα κοριτσίστικα παιχνίδια. Ήταν η δεκαετία κατά την οποία τα περισσότερα κορίτσια ήταν πολύ ηθικά και συνδύαζαν άριστα την παλαιά (χρηστά ήθη) μαζί με την νέα τάξη (μόδα, μπικίνι κλπ). Εδώ μιλάμε για τον απόλυτο συνδυασμό. Εκτός από πολύ καλούς χαρακτήρες, τα κορίτσια εκείνη την εποχή είχαν πάρα πολύ υψηλό εμφανισιακό επίπεδο. Αρκετά κορίτσια κατά την δεκαετία εκείνη, το πρώτο αγόρι που γνώριζαν το παντρεύονταν, και έκαναν οικογένεια. Δεν ήταν πολλές εκείνη την εποχή οι ζωηρές. Οι περισσότερες είχαν ηθικές αρχές και δεν είχαν διαβρωθεί. Δεν ήταν λίγες οι κοπέλες, εκείνη την εποχή, που πήγαιναν με την συνοδεία των συγγενών τους, στις ντίσκο στις καφετέριες κλπ.

ΑΞΕΧΑΣΤΕΣ ΕΠΟΧΕΣ

Τα Σαββατοκύριακα μόλις άρχιζε η άνοιξη κάναμε όλοι μαζί πεζοί τις βόλτες μας στο λιμάνι, με τα πανέμορφα κορίτσια μας να στολίζουν με μοναδικό τρόπο την πόλη μας. Τα κορίτσια μας, οι αδελφές, οι συμμαθήτριες και οι φίλες κοσμούσαν με την παρουσία τους, με έναν ανεπανάληπτο τρόπο το κάστρο μας, τα δάση, τους θερινούς κινηματογράφους και τα καλοκαίρια μας με τα ατελείωτα μελτέμια. Εκείνη την δεκαετία ευχαριστούσα καθημερινά τον Χριστό, γιατί με άφησε να γεννηθώ μέσα στον παράδεισο με την πανέμορφη Ελληνική φύση.

Πάνω από όλα ευχαριστούσα τον Χριστό διότι μου επέτρεψε να γεννηθώ Έλληνας άνδρας, στην ενδοξότερη χώρα του κόσμου, και να βρίσκομαι ανάμεσα στις ωραιότερες γυναίκες της γης. Ακόμη και χιλιάδες χρόνια να ζούσα, θα ήταν εντελώς αδύνατον, να ξεπληρώσω, το δώρο, και την ευλογία του Θεού, που μου επέτρεψε να γεννηθώ άνδρας, και να απολαμβάνω, τα πιο υπέροχα πλάσματα του κόσμου, τις Ελληνίδες γυναίκες. Είη το κράτος της Βασιλείας σου ευλογημένον. 

Τα κορίτσια μας εκείνες τις εποχές είχαν φυσική ομορφιά, ποτέ δεν έκαναν πλαστικές επεμβάσεις, ούτε μακιγιάρονταν πολύ . Πάνω από όλα είχαν φυσιολογική διάπλαση και αρχές. Φυσικά την δεκαετία του 1980, στην τηλεόραση κυριαρχούσε, η Αμερικανική σειρά, The Dukes of Hazzard, η οποία έκανε πρεμιέρα στην Ερτ, το 1981. Η σειρά οι Δούκες του Χάζαρντ, “μεγάλωσε” πολλά παιδιά από εμάς, καθώς είχε διάρκεια επτά ολόκληρες τηλεοπτικές σαιζόν, ενώ ταυτόχρονα είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.

Για 147 ολόκληρα επεισόδια μέσα από μια σειρά η οποία ήταν περιπέτεια και κωμωδία διδαχτήκαμε με πολύ ευχάριστο τρόπο το ιερό αξίωμα του Αριστοκλή. Άξιος τιμής σε μια πόλη είναι όποιος δεν αδικεί .Όμως όλα τα αξιώματα και τις τιμές μιας πόλεως, της αξίζουν όλοι όσοι σταματούν τις αδικίες (Αριστοκλής-Νόμοι).

Όλες οι αδικίες στην πολιτεία του Χάζαρντ, γινόταν από τον επίτροπο Μπός Χόγκ και τον Σερίφη Ρόσκο Π. Κολτρέιν. Αυτοί οι δύο προσπαθούσαν κατά κύριο λόγο με πλεκτάνες τις οποίες έστηναν σε βάρος των Ντιούκς, να καλύψουν τις δικές τους απάτες και κομπίνες. Άλλες φορές το κίνητρο ήταν διπλό.

Αφενός ήθελαν να καλυφθούν για τις παρανομίες, και αφετέρου όταν τους εξαπατούσαν οι απατεώνες με τους οποίους συνεργαζόταν, διότι δεν ήταν ικανοί να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους, αναγκάζονταν να εμπλέξουν στις βρωμοδουλειές τους Ντιούκς.  Οι Ντιούκς πάντοτε με πολύ κόπο, αλλά και πολλές φορές διατρέχοντας κινδύνους, κατάφερναν να αποδείξουν την αθωότητά τους πιάνοντας τους αληθινούς εγκληματίες και απατεώνες. Επίσης μονίμως η οικογένεια των Ντιούκς, βοηθούσε οποιονδήποτε άλλο πολίτη του Χάζαρντ, είχε αδικηθεί, από τον Μπός Χόγκ και τον Ρόσκο Π. Κολτρέιν.

Αγωνιζόταν όλα τα μέλη της οικογένειας, με όλες τις δυνάμεις τους, για να υπερασπιστούν τους αδικημένους και για να αποδείξουν, την αλήθεια, και τις σκευωρίες που είχαν γίνει εις βάρος τους. Ενδεικτικό της σειράς ήταν ότι ακόμη και οι ίδιοι οι σκευωροί, ο Μπός Χόγκ με τον Ρόσκο, όταν έβλεπαν ότι το είχαν παρακάνει με τις κομπίνες και τις απάτες τους, και ότι κινδύνευαν ανθρωπινές ζωές, κάποιες φορές αποκαθιστούσαν, οι ίδιοι το δίκαιο και την τάξη. Η σειρά Ντιούκς δεν είχε μόνο πολύ υψηλά ηθικά διδάγματα αλλά και πάρα πολύ γέλιο και περιπέτεια.

Είχαμε φλάτ άουτ οδήγηση, μεγάλα άλματα και πολύ τρελά κυνηγητά στους χωματόδρομους του Χάζαρντ. Τα κυνηγητά αυτά οδηγούσαν τις περισσότερες φορές, τον σερίφη Ρόσκο και τους βοηθούς του μέσα στις λίμνες του Χάζαρντ. Μάλιστα δύο φορές ο σερίφης Ρόσκο επειδή έχασε τον έλεγχο ανέβηκε με το αυτοκίνητό του επάνω σε δέντρο. Σε ένα από τα τρελά κυνηγητά μεταξύ του σερίφη και των Ντιούκς η κατάσταση ξέφυγε από κάθε όριο με αποτέλεσμα να περάσουν τα σύνορα της πολιτείας του Χάζαρντ. Η καταδίωξη συνεχίστηκε μέσα στην γειτονική πολιτεία όπου εκεί σερίφης ήταν ο Σπάϊκ Λούμις. Ο Σπάϊκ Λούμις ήταν αυστηρός, ενώ γινόταν αμείλικτος με τους παραβάτες του ορίου ταχύτητος, και με όλους όσους μετέφεραν παράνομα ουίσκυ. Την ώρα που είχαν περάσει οι Ντιούκς με τον Ρόσκο τα σύνορα της πολιτείας του Χάζαρντ και είχαν εισέλθει στην γειτονική πολιτεία έτυχε να έχει μπλόκο ο σερίφης Λούμις.

Οι Ντιούκς θα μπορέσουν να διαφύγουν από το μπλόκο του Λούμις, όχι όμως και ο Ρόσκο. Η ποινή για όλους τους παραβάτες του ορίου ταχύτητας, που επέβαλλε ο σερίφης Λούμις, ήταν μονίμως η ίδια. Με ένα τεράστιο καρφί ξερίζωνε τις πόρτες και τα καπό των αυτοκινήτων. Όμως ο σερίφης Ρόσκο καθώς ήταν ανήμπορος να αντιδράσει απέναντι στον σκληροτράχηλο σερίφη, παρακολουθούσε την καταστροφή του περιπολικού του, κάνοντας το γνωστό του γέλιο που τον καθιέρωσε μέσα στις καρδιές πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων τηλεθεατών. Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου σε ηλικία 11 ετών που γέλασα μέχρι δακρύων.

Ακόμη ποιος μπορεί να ξεχάσει την εξαδέλφη των Ντιούκς, την Νταίζη που είχε κλέψει τις καρδιές όλων των εφήβων. Εκείνη την εποχή στην έκτη δημοτικού είχαμε μια συμμαθήτρια την ωραία και γλυκιά Σοφία. Η Σοφία είχε ανάπτυξη κοριτσιού μεγαλύτερης ηλικίας, είχε πολύ ωραίο σώμα και το πρόσωπό της έμοιαζε ως ένα σημείο με την Κάθριν Μπάχ, την εξαδέλφη των Ντιούκς. Ο συμμαθητής μου ο Δημήτρης ήταν πολύ ερωτευμένος μαζί της. Το αποτέλεσμα ήταν από την έκτη δημοτικού μέχρι και την τρίτη λυκείου, η Σοφία να αποτελεί το βασικό σημείο των αναφορών του. Κάθε μέρα μου μιλούσε για την Σοφία. Δεν θυμάμαι πόσες χιλιάδες φορές είχα ακούσει για εκείνη. Τον είχε ξετρελάνει η εμφάνιση της κοπέλας.

Εκτός από την μεγάλη ερωτική επιθυμία ήρθε και η Αμερικάνικη σειρά να ενισχύσει το πάθος του με το κορίτσι .Τα κολλητά τζιν της Σοφίας και τα μικρότερα σε μέγεθος μπικίνι στα χρόνια του λυκείου, είχαν σαν αποτέλεσμα να δημιουργήσουν ακόμη μεγαλύτερο θαυμασμό και ενθουσιασμό στον Δημήτρη, και σε όλα τα αγόρια. Ανάμεσα στα προσόντα της Σοφίας θα πρέπει να αναφέρω το ωραίο πρόσωπο και τα μαύρα μακριά μαλλιά. Επίσης είχε ένα ακόμη πάρα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα. Χαμογελούσε αρκετά γλυκά, σχεδόν όσο η Βασιλική.

Η γλυκιά Σοφία ήταν ένα από τα κορίτσια, που με την παρουσία της και το ζεστό θηλυκό χαμόγελό της, έκανε ωραιότερες τις ζωές μας. Όσο αφορά εμένα προσωπικά με είχε κερδίσει η Βασιλική, που ήταν ωραιότερη και χαμογελούσε ακόμη πιο γλυκά από την Σοφία. Τα χρόνια περνούσαν. Μεγαλώνοντας και βλέποντας σε επανάληψη τους Ντιούκς, διαπίστωσα ότι η Νταίζη δεν ήταν τόσο ωραία όσο φάνταζε στα παιδικά μου μάτια. Κάνοντας μια σύγκριση με την συμμαθήτριά μου την Σοφία που είχε τον ίδιο τύπο, η Νταίζη (Κάθριν Μπάχ) υπολείπονταν καθώς η Σοφία ήταν πολύ ανώτερη.

Κάποτε οι Ελληνίδες ήταν οι ωραιότερες γυναίκες του κόσμου, είτε από τις ωραιότερες. Ανθρωπιά, αληθινοί αγνοί έρωτες, και ομορφιά. Ειλικρινά για ένα πράγμα λυπάμαι τα νέα παιδιά. Ότι δεν θα γνωρίσουν ποτέ τον αληθινό γνήσιο έρωτα, που δεν έχει καμιά σχέση με το σαρκικό σεξ. Δυστυχώς οι εποχές άλλαξαν. Τα παιδιά που αγαπάνε το πολύ γέλιο, μπορούν να βοηθηθούν, και να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι, μέσα από την σειρά. όπου για 147 επεισόδια, η οικογένεια των Ντιούκς διδάσκει την ηθική, την τιμιότητα και την δικαιοσύνη. Δεν υπάρχουν τέτοιες σειρές πλέον για παιδιά. Ότι υπάρχει σήμερα είναι για να τα διαφθείρει και να τα καταστρέφει.

Επίσης η σειρά είναι και για μεγάλους. Για εμάς τους πραγματικούς Έλληνες άνδρες, οι γυναίκες είναι πρώτα κόρες, αδελφές ,φίλες και μετά είναι ερωμένες. Δεν είναι αντικείμενα του σεξ ,όπως τις εξευτελίζει και τις παρουσιάζει η νέα τάξη.