Τέλειος είναι μόνον ο Θεός, διότι είναι αγαθός-καλός, και στον αγαθό δεν υπάρχει καμία απολύτως κακία, σύμφωνα με τον ύπατο των φιλοσόφων, τον Αριστοκλή. Όλοι οι άνθρωποι είναι λιγότερο οι περισσότερο αμαρτωλοί, και έχουν θετικά και αρνητικά στον χαρακτήρα τους.
Ο Έλληνας βασιλιάς Κωνσταντίνος ο πέμπτος, ήταν τόσο χαρισματικός στρατιωτικός ώστε ο Ελληνικός αυτοκρατορικός στρατός του είχε υπερβολική αγάπη, λατρεύοντας τον σαν ημίθεο.
Ήταν συνειδητός εικονομάχος, γιατί η προσωπικότητα του είχε διαμορφωθεί σε αυστηρά εικονομαχικό περιβάλλον και η εικονομαχία (που άρχισε περί το 726 και τελείωσε το 843), αποτελούσε γι’ αυτόν προσωπική θρησκευτική πεποίθηση. Επί της βασιλείας του, η ένταση της διαμάχης εικονομάχων και εικονολατρών κορυφώθηκε. Παρά το ότι ο βασιλιάς Κωνσταντίνος ο πέμπτος έπεσε στην παγίδα του θρησκευτικού εμφυλίου, κατάφερε να υπερασπιστεί την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με τον καλύτερο τρόπο από τους εξωτερικούς εχθρούς, απαλλάσσοντας το Έθνος προσωρινά από τους αιώνιους διώκτες. Το ίδιο έκαναν όλοι οι Έλληνες αυτοκράτορες, καθώς οι εχθροί ήταν αμέτρητοι και μας πολεμούσαν αδιάκοπα. Ήταν τόσο μεγάλα τα μαρτύρια των Ελλήνων από τους Βουλγάρους που έσφαζαν , βίαζαν, έκαιγαν, έπαιρναν Ελληνίδες για σκλάβες κ.λπ., που την εποχή του Μιχαήλ του Α Ραγκαβέ όπου είχε πλέον αποκατασταθεί προσωρινά η λατρεία των εικόνων, οι απελπισμένοι Έλληνες κάτοικοι της Βασιλεύουσας- Κωνσταντινουπόλεως, που στην πλειοψηφία τους ήταν εικονολάτρες, πήγαιναν στον τάφο του εικονομάχου Κωνσταντίνου του πέμπτου, παρακαλώντας με προσευχές, λιτανείες, λειτουργίες να αναστηθεί, για να κυνηγήσει εκ νέου τους Βούλγαρους και να τους γλυτώσει από τα αβάσταχτα μαρτύρια που τους είχαν βρει από τον βάρβαρο τουρκικό αυτό λαό.
Όταν ακόμη ήταν συναυτοκράτορας ο Κωνσταντίνος είχε ήδη συμμετοχή στην μεγάλη νίκη εναντίον των Αράβων το 740 μ.Χ. στο Ακροϊνόν. Ο θρησκευτικός Ελληνικός Εμφύλιος έδωσε το δικαίωμα στους Άραβες να αλωνίζουν ανενόχλητοι στην Μικρά Ασία. Για αυτό έσφαζαν, έκαιγαν, έκλεβαν, βίαζαν αθώους Έλληνες υπηκόους της Αυτοκρατορίας, και έπαιρναν Ελληνίδες για σκλάβες, για να ασκήσουν τα ”ιερά” Εωσφορικά τους καθήκοντα με σοδομισμούς, και πάσης φύσεως σεξουαλικές ανωμαλίες. Όλα αυτά είναι αναπόσπαστο κομμάτι κάθε εωσφορικής λατρείας-τελετής από την πρώτη ημέρα που λατρεύτηκε ο διάβολος στον πλανήτη γη. Ο αυτοκράτορας Λέων ο τρίτος, εγκατέλειψε για λίγο τον αιματηρό Ελληνικό Εμφύλιο σπαραγμό για το καλό της Ελλάδος, για να επιβιώσει το έθνος. Πήρε τον Κωνσταντίνο τον Ε, μαζί με τον Ελληνικό στρατό, για να πάνε να αντιμετωπίσουν τους Άραβες που είχαν εισβάλει για πολλοστή φορά, παραβιάζοντας τα σύνορα του Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους, σπέρνοντας την καταστροφή.
Οι Άραβες που είχαν χωριστεί σε τρία μέρη κατά την επιδρομή τους για να σφάξουν, να κάψουν, να κλέψουν, να βιάσουν όσο το δυνατόν περισσοτέρους Έλληνες, αλλά και για να πάρουν σκλάβες Ελληνίδες, μόλις άκουσαν την άφιξη του αυτοκρατορικού στρατού ενώθηκαν για να αντιμετωπίσουν τους Έλληνες (Ρωμαίους). Κατά την άγρια μάχη που ακολούθησε, οι Άραβες συνετρίβησαν και οι αρχηγοί του Αραβικού ιππικού Μελίχ και Βατάλ, έπεσαν μαζί με το άνθος της Αραβικής δυνάμεως. Μόνον 6000 Σαρακηνοί, από τους είκοσι χιλιάδες του ιππικού γλύτωσαν, ενώ το Αραβικό πεζικό είχε φύγει έντρομο από το πεδίο της μάχης για να γλυτώσει.
Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΜΥΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ
Η μεταφορά του κέντρου των Αράβων από την Δαμάσκο στην Βαγδάτη αποτελεί ένα στρατηγικό λάθος των Αράβων οι οποίοι είχαν στρέψει την προσοχή τους στην ανατολή. Ο Έλληνας Βασιλιάς Κωνσταντίνος ο πέμπτος επιτέθηκε μέσα στην Αραβική επικράτεια για να αποτρέψει μελλοντικές επιθέσεις των Αράβων. Κατέλαβε λοιπόν την Δολίχη και την Γερμανικεία δυο πόλεις της Αγαρηνοκρατούμενης Συρίας και το 746 μ.Χ. ,
κατάστρεψε τον αραβικό στόλο στα ανοιχτά της Κύπρου εκμηδενίζοντας την ναυτική δύναμη των Αράβων τουλάχιστον για μισό αιώνα. Χιλίων δρομώνων όντων τρεις μόνους εξειλήσαι φασιν (Θεοφάνης). Ο βασιλιάς συνέχισε καταλαμβάνοντας την Μελιτινή και άλλες Αραβικές πόλεις της οποίες ισοπέδωσε. Αρκετές πόλεις από αυτές άλλαζαν συνεχώς χέρια, από Άραβες σε Έλληνες και το αντίστροφο. Μπορεί οι κατακτήσεις να ήταν προσωρινές αλλά αύξησαν πάρα πολύ το κύρος του βασιλιά και του Ελληνικού στρατού και μόνον στο άκουσμα της είδησης το 756 μ.Χ. ότι ο Κωνσταντίνος βαδίζει εναντίων των Αράβων που είχαν φτάσει μέχρι την Ελληνική Καππαδοκία, οι Άραβες εγκατέλειψαν την Καππαδοκία έντρομοι. Ο Κωνσταντίνος είχε απαλλάξει πλέον τους Έλληνες πολίτες της Μ. Ασίας από τους Άραβες που έσφαζαν, έκαιγαν, βίαζαν και σκλάβωναν
Ελληνίδες. Για να προστατέψει τους Έλληνες του βορρά από τους Βούλγαρους έχτισε μια σειρά από φρούρια. Αυτό αποτέλεσε παραβίαση μιας συνθήκης μεταξύ Βουλγαρίας και Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, αλλά ο Κωνσταντίνος προκειμένου να προστατέψει όσο το δυνατόν καλύτερα τους πολίτες παραβίασε την συνθήκη χτίζοντας τα προαναφερόμενα Κάστρα. Οι Βούλγαροι εισέβαλαν στην Ρωμαϊκή επικράτεια για να απαιτήσουν φόρους, και αποζημίωση για την παραβίαση της συνθήκης, όμως ο Κωνσταντίνος τους έτρεψε σε φυγή προξενώντας τους μεγάλες απώλειες.
Στην διάρκεια των πολέμων που ακολούθησαν 208.000 Σλάβοι κατέφευγαν στον Έλληνα Βασιλέα για να μην υποχρεωθούν να υπηρετήσουν στον βουλγαρικό στρατό, ο Βασιλιάς τους έβαλε να κατοικήσουν στην Βιθυνία της Μικράς Ασίας. Ο νέος Βούλγαρος αρχηγός ο Τελέτζης θα εισβάλει με μια πελώρια Βουλγαρική στρατιά στην Θράκη, αυτό δεν πτόησε καθόλου τον Κωνσταντίνο από το να επιτεθεί από θάλασσα και στεριά κερδίζοντας την αποφασιστική νίκη στην Αγχίαλο στις 30 Ιουνίου 763. Την νίκη του γιόρτασε ο Έλληνας Βασιλιάς με εκτελέσεις αιχμαλώτων κατά την διάρκεια αγώνων στον ιππόδρομο της Κωνσταντινουπόλεως. Οι Βούλγαροι δολοφονούν τον νέο τους αρχηγό τον Τελέτζη και αναλαμβάνει ο Τελέριγος ο οποίος επιτέθηκε εκ νέου στην αυτοκρατορία. Ο Έλληνας βασιλιάς τους κέρδισε εκ νέου στα Λιθοσώρια οπού μόνον που τον είδαν μπροστά τους οι Βούλγαροι τράπηκαν σε άτακτη φυγή.
ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ
Με τον θάνατο του Λέοντα του τρίτου στις 18 Ιουνίου του 741 μ.Χ., ο Κωνσταντίνος γίνεται μονοκράτορας, επί βασιλείας αυτών των δυο ξεκίνησε η θανάσιμη κατάρα της εικονομαχίας η οποία ελάχιστα έλειψε να διαλύσει το κράτος. Εκείνη την εποχή επί Ελληνικής Αυτοκρατορίας υπήρχαν πάλι αμέτρητες αιρέσεις με στόχο την διάλυση του κράτους. Μερικές από της πιο γνωστές ο μονοφυσιτισμός. Πίστευαν ότι ο Χριστός είχε μόνον μια φύση, και δεν δεχόταν ότι ήταν θεός και άνθρωπος μαζί. Οι Παυλικιανοί που πίστευαν στο ευαγγέλιο του Αποστόλου Παύλου, ο Αρειανισμός κλπ. Όλες αυτές οι αιρέσεις είχαν πάντοτε έδρα την Μικρά Ασία. Αρχηγούς της εικονομαχικής αίρεσης, α οι πατριάρχες Γερμανός και Ταράσιος, ονόμασαν τον Ιουδαίο Σαραντάπηχο από την Τιβεριάδα, και τον επίσκοπο Νακολείας Κωνσταντίνο. Οι αιρέσεις προέρχονταν από τα ανατολικά σύνορα, οι λαοί που συνόρευαν με την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, φρόντιζαν να μας πολεμούν όχι μόνον με τα όπλα αλλά δημιουργώντας και θρησκευτικές εμφύλιες διαμάχες. Ο Κωνσταντίνος ο Ε έκανε φοβερές διώξεις στους Έλληνες χριστιανούς εικονολάτρες. Το 762 μ.Χ. έχουμε την πρώτη εκτέλεση Έλληνα υπηκόους γιατί λάτρευε τις εικόνες του Χριστού και των αγίων.
Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι
Το 765 μ.Χ. η μεμονωμένη βία γενικεύτηκε ,μια χωρίς προηγούμενο βία εναντίον των Ελλήνων εικονολατρών . Μεταξύ άλλων θανατώνεται ο ηγούμενος της Μονής Αυξεντίου Στέφανος. Τον Αύγουστο του επομένου έτους καλόγεροι υποχρεώθηκαν να παρελάσουν μέσα στον ιππόδρομο. Τέσσερις μέρες αργότερα 19 στρατιωτικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι ταπεινώθηκαν δημόσια. Από αυτούς άλλοι εκτελέστηκαν, άλλους τους τύφλωσαν και τους εξόρισαν αφαιρώντας τους όλα τα αξιώματα. Πρωτοπαλίκαρο στις διώξεις των εικονολατρών ήταν ο στρατηγός του θέματος των Θρακησίων Μιχαήλ Λαχανοδράκων. Ήταν φανατικός εικονομάχος, με εντολή του αυτοκράτορα, διέλυσε τα Μοναστήρια της Μικράς Ασίας και έσφαξε πολλούς μοναχούς. Σύμφωνα με τον Θεοφάνη ο Λαχανοδράκων, εκποίησε όλα τα μοναστήρια, ανδρικά και γυναικεία, και όλα τα ιερά σκεύη, βιβλία και ζώα και όση περιουσία είχαν και το αντίτιμο τους το έδωσε στο βασιλιά. Όσα βιβλία βρήκε γραμμένα από μοναχούς και πατέρες τα έκαψε. Εάν κάποιος είχε κρυμμένο λείψανο αγίου, το έκαιγε κι αυτό και τιμωρούσε τον κάτοχο του ως ασεβή. Πολλούς μοναχούς σκότωσε με το μαστίγωμα, άλλους με ξίφος και αναρίθμητους τύφλωσε. Άλλους, τους άλειφε με λάδι κεριού τα γένια, τους έβαζε φωτιά, τους έκαιγε τα πρόσωπα και τα κεφάλια, ενώ άλλους τους εξόριζε ,και τους βασάνιζε πολύ. Τελικά δεν άφησε σε όλο το Θέμα, ούτε έναν εικονολάτρη ιερέα. Ανάγκασε χιλιάδες μοναχούς να φύγουν από την Ελλάδα και να πάνε στην Ιταλία απειλώντας τους ότι ή θα αποσχηματισθούν και θα παντρευτούν ή θα τυφλωθούν και θα εξοριστούν.
Ο στρατηγός Μιχαήλ Λαχανοδράκων κυριολεκτικά οργίασε, βάζοντας καλόγερους να παντρεύονται καλογριές με το ζόρι, όπως και καλόγερους να φιλούν δημόσια μοναχές. Έκαιγε τα γένια των μοναχών και ιερέων. Εκποιούσε τις περιουσίες των μοναστηριών και έκαιγε χειρόγραφα από τις μονές. Οι ίδιοι όμως άνθρωποι, ο Κωνσταντίνος ο Ε και ο στρατηγός Μ. Λαχανοδράκων όταν χρειάστηκε, υπερασπίστηκαν στο ακέραιο την αυτοκρατορία από τους εξωτερικούς εχθρούς (Βούλγαρους, Άραβες). Ως αρχιστράτηγος κατάφερε να αντιμετωπίσει τους Άραβες με επιτυχία και να εκστρατεύσει εναντίον τους, ως επικεφαλής των Μικρασιατικών Θεμάτων, ξεκίνησαν για την
Γερμανικεία της Συρίας, ωστόσο δεν μπόρεσαν να την καταλάβουν, έκαναν επιδρομές στην γύρω περιοχή αιχμαλωτίζοντας πολλούς Σύριους (Μονοφυσίτες), τους οποίους εγκατέστησε στην Θράκη. Επίσης νίκησαν το Αραβικό στράτευμα που ήρθε να τους αντιμετωπίσει, τον επόμενο χρόνο τα Αγαρηνά στρατεύματα στάλθηκαν εναντίον των Ρωμαϊκών εδαφών με διαταγή του χαλίφη και έφθασαν μέχρι το Δορύλαιο, το οποίο πολιόρκησαν. Ο Λαχανοδράκων με επιτυχημένες ενέργειες κατόρθωσε να αναγκάσει τους Άραβες, να εγκαταλείψουν την πολιορκία μέσα σε 17 ημέρες. Η επόμενη στρατιωτική επιτυχία του Μιχαήλ αναφέρεται το 780 μ.Χ, όταν κατά τη διάρκεια μιας επιδρομής των Αράβων κατάφερε να αιφνιδιάσει τους επιδρομείς και να σκοτώσει τον αδελφό του επικεφαλής τους, του Thumama ibn al-Valid, ενώ το επόμενο έτος υποχρέωσε σε υποχώρηση τον Abd al-Kabir, ο οποίος είχε εισβάλει στην περιοχή της Καππαδοκίας, χωρίς να χρειαστεί να δώσει μάχη. Το 781 ο Λαχανοδράκων κινήθηκε πάλι επικεφαλής μεγάλης δύναμης, εναντίον των Αράβων εισβολέων στο πέρασμα των Αδάτων. Ο Άραβας επικεφαλής όμως απέφυγε την σύγκρουση με τους Έλληνες-Ρωμαίους. Οι πρόγονοι μας περιορίστηκαν στην σύλληψη Σύριων αιχμαλώτων, τους οποίους μετέφεραν ξανά στη Θράκη, και εξανάγκασαν την Αραβική πλευρά να συνάψει ειρήνη. Ο Μιχαήλ ήταν ανάμεσα στους σωτήρες στρατηγούς που έδωσαν μεγάλο αγώνα για την απώθηση των Αράβων και των Βούλγαρων, παράλληλα όμως, ήταν ένας από τους μεγάλους Χριστομάχους, που έκαψε και σκότωσε μοναχούς και μοναχές, που κατέστρεψε μοναστήρια εικόνες- ψηφιδωτά, και έκαψε τα ιερά βιβλία. Όμως πάντοτε θα μας συναρπάζει με τα κατορθώματα του, και παράλληλα, και θα μας προκαλεί θλίψη για ότι έπραξε ενάντια στην Ορθοδοξία. Είναι από τα πολλά πρόσωπα της Ελληνικής ιστορίας που έχει δύο πλευρές (Θετική και αρνητική). Εάν δεν έπεφταν οι Έλληνες στην θανάσιμη παγίδα του θρησκευτικού εμφυλίου, που κόντεψε να διαλύσει ολόκληρη την Ένδοξη Ελληνική αυτοκρατορία, η δεύτερη εποχή ακμής του Ελληνικού κράτους θα ξεκινούσε από την εποχή του Κωνσταντίνου του πέμπτου και όχι επί Μακεδονικής δυναστείας.
Εκείνη την εποχή εξαιτίας του υψηλού ηθικού και πολιτιστικού επιπέδου, λόγω της Ορθοδοξίας και του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, ακόμη και οι συνωμοσίες-προδοσίες είχαν όρια τις περισσότερες φορές. Για αυτό και οι Λέων Γ, Κωνσταντίνος ο Ε, και ο Μιχαήλ Λαχανoδράκων, υπερασπίστηκαν στο ακέραιο την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, από τους εξωτερικούς εχθρούς (Άραβες και Βούλγαροι).
Ενδεικτικό ήταν ότι ο στρατηγός Λαχανοδράκων, σκοτώθηκε σε μεγάλη ηλικία, στο πεδίο της μάχης, ενάντια στους Βούλγαρους. Βλέπουμε εδώ για πολλοστή φορά ότι όλοι οι μεγάλοι Έλληνες ηγέτες είχαν θετικά και αρνητικά στην διακυβέρνηση τους. Μόνον οι σημερινοί έχουν αρνητικά, κατά γενική ομολογία.
Ποιες ήταν οι διαφορές, του Κωνσταντίνου Ε, και του Μιχαήλ Λαχανοδράκων, με τους σημερινούς πολιτικούς ;
Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος και ο στρατηγός Μιχαήλ, δεν ήταν υπέρ της Ορθής Πίστεως, ούτε ήταν από τους καλύτερους ανθρώπους.
Εντούτοις πίστευαν έστω και με λανθασμένο τρόπο στον κύριο και Σωτήρα-Λυτρωτή ημών, τον Ιησού Χριστό. Για αυτό στάθηκαν ικανοί, να πολεμήσουν και να υπερασπιστούν το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος.
Αναλογιστείτε πόσο σπουδαιότερα, θα ήταν τα επιτεύγματα τους, εάν δεν ήταν αιρετικοί.
Στον αντίποδα διότι οι σημερινοί πολιτικοί, πιστεύουν κατά γενική παραδοχή στον Εωσφόρο, είναι μόνον για προδοσίες και καταστροφές εις βάρος του Ελληνικού έθνους. Κλείνοντας να αναφέρω ένα ακόμη ενδεικτικό παράδειγμα, αυτοκράτορα, με θετικά και αρνητικά στον χαρακτήρα του.
O αυτοκράτορας Μιχαήλ ο Δ, ανέβηκε στον θρόνο με την καθοδήγηση του αδελφού του. Ήταν αδελφός του ισχυρού πολιτικού αξιωματούχου του Ιωάννη Ορφανοτρόφου. Εκείνος τον συμβούλεψε να παριστάνει τον ερωτευμένο με την αυτοκράτειρα Ζωή, ώστε να γίνει αυτοκράτορας.
Όταν έγινα αυτοκράτορας, ο Μιχαήλ εγκατέλειψε την Αυγούστα Ζωή και την περιόρισε μέσα στο αυτοκρατορικό παλάτι. Παρά τον ανέντιμο τρόπο αναρρήσεως στον Ρωμαϊκό θρόνο, ο Μιχαήλ είχε πολλά θετικά στον χαρακτήρα του. Ο Μιχαήλ Δ ήταν ένας καλός Χριστιανός αυτοκράτορας. Ενδεικτικό είναι ότι επισκεπτόταν τους λεπρούς, τους αγκάλιαζε, τους φιλούσε και τους έκανε παρέα.
Επίσης τους βοηθούσε να πάνε στα λουτρό. Για να μείωση την πορνεία-σεξουαλική διαφθορά αλλά και για να βοηθήσει να μην υποφέρουν οι εκδιδόμενες γυναίκες από τους εξευτελισμούς και την κακοποίηση ίδρυσε νέα μοναστήρια.
Όλες οι γυναίκες που ασκούσαν το επάγγελμα της πορνείας, είχαν το δικαίωμα να εγκαταλείψουν την προηγούμενη ζωή τους, και να καταφύγουν στα νέα μοναστήρια, που δημιούργησε ο αυτοκράτορας Μιχαήλ ο Δ. Οι μονές έγιναν ειδικά για τις γυναίκες αυτές. Το μεγαλείο ψυχής του Μιχαήλ, φάνηκε στον πόλεμο, διότι αν και επιληπτικός, ο όποιος έπεφτε κάτω στο έδαφος, και υπέφερε από βαρύτατες κρίσεις, εντούτοις ανέβηκε στο άλογο του, και πήγε να πολεμήσει επικεφαλής του Ελληνικού-Ρωμαϊκού στρατού με τους Βουλγάρους.
Όλοι οι Έλληνες Χριστιανοί του μεσαίωνα ήταν πιστοί στα αξιώματα του Αγίου Γρηγορίου, του Αριστοκλή, του Ηράκλιτου και του Θησέα.
Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι-
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος
(1) Πάγια αρχή μου είναι ότι όλοι οι λαοί, όλοι οι άνθρωποι, έχουν δικαίωμα να πιστεύουν οπού θέλουν. Όλα αυτά με την απαραίτητη προυπόθεση να μην επιβάλλουν τα πιστεύω τους σε τρίτους, είτε δια της βίας, είτε με πλάγιους τρόπους. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που η άλλη πλευρά δεν συναινεί ; Είναι λοιπόν δίκαιο να καθίσουμε να αφανιστούμε όλοι οι Έλληνες χωρίς να έχουμε πειράξει κανέναν απολύτως ; Όλα αυτά διότι από τα αρχαία χρόνια ο πολιτισμός μας, και η ιδεολογία-θρησκεία μας, αποτελούν εμπόδιο στην δημιουργία του παγκόσμιου εωσφορικού κράτους. Από όλους τους προαναφερόμενους, εξαιρείται, ένα μικρό μέρος βάση των παγκόσμιων Φιλοσοφικών- μαθηματικών σταθερών, μέτρον άριστον και μηδέν άγαν.
* Η ελευθερία πίστεως είναι θεόδοτη. Ο ίδιος ο Θεός έδωσε το δικαίωμα στους ανθρώπους, να πιστεύουν, όπου επιθυμούν. Προσωπικά είμαι υπέρ της συνυπάρξεως των λαών και των διαφορετικών θρησκευτικών, πεποιθήσεων, για αυτό στηρίζω, τον μεγάλο Σύριο ηγέτη Ασσάντ, ο οποίος επέτυχε να συνυπάρχουν ειρηνικά, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι.
Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες-Σημίτες που από μονοθεϊστές της Π.Διαθήκης και πιστοί των προφητών, εγκατέλειψαν τον Θεό, άλλαξαν και έγιναν εωσφοριστές του δωδεκαθέου. Δεν αναφέρομαι σε όλους τους Σημίτες.
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΗΘΗ. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.
ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ.
OΧΙ ΑΛΛΑ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΤΡΟΧΑΙΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ :
