Ενδεικτικό ήταν ότι όταν άνοιξε τους στρατιωτικούς καταλόγους, διαπίστωσε ότι από τις πολλές χιλιάδες στρατού που είχαν αναγορεύσει αυτοκράτορα τον συντοπίτη του από την Αγιοτόκο Καππαδοκία τον Μαυρίκιο, είχαν απομείνει μόνον δύο εν ενεργεία στρατιώτες. Οι ελάχιστοι στρατιώτες που υπήρχαν ήταν απλήρωτοι και σε άθλια κατάσταση. Πολύ σημαντικότατο ρόλο σε αυτήν την οικονομική καταστροφή έπαιξαν, οι άσκοποι-επεκτατικοί πόλεμοι του Ιουστινιανού του Α.
ΟΙ ΑΣΚΟΠΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ
Δυστυχώς την πολύ μεγάλη επιθετικότητα των Μηδων ενίσχυσαν, οι απαράδεκτες ενέργειες των προηγούμενων αλλοδαπών αυτοκρατόρων και ειδικά εκείνες του Ιουστινιανού του Α. Με τις διώξεις που έκαναν σε όσους κατοίκους της αυτοκρατορίας δεν ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί, και ήταν παγανιστές, τους ανάγκασαν να καταφύγουν στην Περσική αυτοκρατορία, για να αποφύγουν τις συνέπειες.
Οι εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που κατέφυγαν, στην Περσική αυτοκρατορία, δίδαξαν στους Μηδους πολιτισμό, τέχνες, βιοτεχνία, καθώς και πολεμικές τακτικές των προγόνων μας. Όλα αυτές τις συνέπειες, από τις άσκοπες και καταστροφικές ενέργειες θα τις αντιμετπωπίσει, για πρώτη φορά, μισό αιώνα αργότερα ο Ηράκλειος. Ελλάδα θα κληθεί να αντιμετωπίσει την πιο θανάσιμη απειλή στην ιστορία της, χωρίς στρατό, και χρήματα. Μέσα σε όλη αυτήν την απελπιστική οικονομική κατάσταση ήρθε ο μέγας πατριάρχης Σέργιος με την πανίσχυρη Ελληνική-Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία βοήθησε τα μέγιστα σχετικά με την οικονομική ενίσχυση, το πτωχευμένο κράτος, καθώς έθεσε όλους τους υπερπολύτιμους Εκκλησιαστικούς θησαυρούς στην διάθεση του Ηράκλειου. Ο αυτοκράτορας επέτυχε σε συνδυασμό με τις πολύ σημαντικές οικονομικές-διοικητικές μεταρρυθμίσεις να είναι έτοιμη πλέον η Ελλάδα να περάσει στην Μ. Ασία για να δώσει την μεγαλύτερη μάχη ζωής και θανάτου, στην ιστορία του. Ο νικητής όπως αποδείχτηκε θα εμένε για πάντα κυρίαρχος, ενώ ο ηττημένος θα αφανιζόταν. Είχε έρθει πλέον η μέγιστη ιστορική στιγμή, έπειτα από την αρχαία Σπάρτη και την Αθήνα, ήταν η σειρά της Κωνσταντινουπόλεως να δώσει την μάχη ζωής και θανάτου εναντίον των Περσών, για να αποτρέψει το παγκόσμιο Πέρσικο κρατος.
Την Δευτέρα 5 Απριλίου, εισήλθε στην Αγία Σοφία ντυμένος ως απλός στρατιώτης και έπεσε γονατιστός μπροστά στο ιερό, προσευχήθηκε, ενώπιον της συγκλήτου, της Εκκλησιαστικής ιεραρχίας και των εκπροσώπων των Δήμων. Στην συνέχεια στράφηκε προς τον Πατριάρχη και του είπε: “Στα χέρια του Θεού, της Μητέρας Του και τα δικά σου αφήνω αυτήν την πόλη και τον γιο μου”. Η Χαλκηδόνα και η απέναντι ακτή του Βοσπόρου βρισκόταν ήδη στα χέρια των Περσών. Ο Ηράκλειος επέβλεπε αυτοπροσώπος την εκπαίδευση του στρατού, για 10 μήνες ώστε να καταστεί ετοιμοπόλεμος. Στο διάστημα αυτό εφάρμοσε νέες καινοτόμες στρατηγικές τις οποίες είχε δημιουργήσει ο ίδιος, όταν ηταν ακόμη στρατηγός. Επίσης συμμετείχε ο ίδιος στα γυμνάσια και τις κακουχίες, εμψυχώνοντας τους άνδρες του και δημιουργώντας δεσμούς φιλίας, εμπιστοσύνης, αφοσίωσης. Ο Ηράκλειος με βάση το ιερό αξίωμα του Θησέα ήταν ο πρώτος Έλληνας στρατηγός-αυτοκράτορας που ηγήθηκε προσωπικά του Ελληνικού-Ρωμαϊκού στρατού. Αναδιοργάνωσε το στράτευμα με την οικονομική συμπαράσταση της εκκλησίας, και επιχείρησε συνεχείς εκστρατείες κατά των Περσών (622-628 μ.Χ.). Ο Ελληνικός στρατός ξεκίνησε την πορεία του, το 622 μ.Χ, με κατεύθυνση ανατολικά προς τον Πόντο. Στην συνέχεια ο αυτοκράτορας επέτυχε να υπερφαλαγγίσει τις οχυρωμένες Περσικές θέσεις και να βρεθεί πίσω από τις γραμμές τους. Οι Πέρσες έμειναν άναυδοι όταν αντίκρυσαν τους Έλληνες στα νώτα τους.
Προσπαθώντας να αναγκάσουν τον Ηράκλειο να διακόψει την προέλαση του, οι Πέρσες κατευθύνθηκαν εναντίον της Καισάρειας. Δεν ήθελαν να αντιμετωπίσουν τους Έλληνες σε ανοιχτό πεδίο. Τελικά αναγκάστηκαν να αναστρέψουν οι ίδιοι όταν είδαν ότι ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός στρατός συνέχιζε ακάθεκτος την πορεία του, μέσω Αρμενίας για να εισβάλει στην Περσία. Ο Βασιλιάς Ηράκλειος εφάρμοσε ένα πάρα πολύ έξυπνο στρατήγημα, προκειμένου να αναγκάσει τους Πέρσες να πολεμήσουν, όπου και όπως αυτός ήθελε. Οι δύο στρατοί παρατάχθηκαν σε τριμερή διάταξη. Παράλληλα οι Πέρσες είχαν στήσει ενέδρα κρύβοντας μέρος από τις δυνάμεις τους, κατά την προσφιλή τακτική τους να πολεμούν σε ανώμαλα εδάφη. Ο Ηράκλειος σκηνοθέτησε εικονική φυγή τμήματος του στρατού του, προκειμένου να ξετρυπώσει τους Πέρσες και να τους φέρει σε ανοικτό πεδίο. Όταν τους ακολούθησαν, οι πρόγονοι μας έπεστρεψαν και με προεξέχοντες τους Οπτιμάτους, τους κατατρόπωσαν. Στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν, οι υπερόπτες Πέρσες εγκλωβίστηκαν στις ίδιες θέσεις που θα χρησιμοποιούσαν ως ορμητήρια και αποδεκατίστηκαν. Για πρώτη φορά σε παγκόσμιο επίπεδο, την εικονική υποχώρηση την εφάρμοσαν οι ένδοξοι πρόγονοί μας. Ο Πέρσης στρατηγός Σαρβαραζάς διασώθηκε μετά βίας.
Με αυτήν την σημαντική νίκη απαλλάχθηκε η Μικρά Ασία από την Περσική κατάκτηση, ανακουφίζοντας εν μέρει την αυτοκρατορία. Μετά από 20 χρόνια ήττες, οι “Βυζαντινοί” κατόρθωσαν να ανακάμψουν προτείνοντας αξιόμαχο στράτευμα. Οι Έλληνες αξιωματικοί επαλήθευσαν στην πράξη αυτά που είχαν μάθει στην θεωρεία και στις πολεμικές ασκήσεις, από τον Ηράκλειο και παράλληλα αποκόμιζαν σημαντικές πολεμικές εμπειρίες και πληροφορίες για τον εχθρό. Οι απελπισμένοι Πέρσες, θέλοντας να ανακόψουν την προέλαση των Ελληνικών στρατευμάτων επιτέθηκαν σε συνεργασία με τους Αβάρους, στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Μέγας Ηράκλειος έδειξε για πολλοστή φορά το πόσο μεγάλος στρατηγός ήταν καθώς δεν παρασύρθηκε από τον αντιπερισπασμό και παρέμεινε στη θέση του. Μετά την επιτυχή αντιμετώπιση των Αβάρων και των Περσών, ο Βασιλιάς συνέχισε ακάθεκτος την αντεπίθεση του.
Η ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗ ΜΑΧΗ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ
627 Μ.Χ. Στην μάχη της Νινευί, κοντά στα Γαυγάμηλα, επέτυχαν οι Έλληνες να συντρίψουν τους Πέρσες και να ανακτήσουν όλες τις Ελλνικες επαρχίες στην Ανατολή.
Η αποφασιστική μάχη, έγινε στις 12 Δεκεμβρίου του 627, και έκρινε το τέλος του πολέμου.
Η ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ
«Αλλ’ εξυμνούσι μόνον άπαντες την προσωπικήν του Ηρακλείου ανδρείαν, ήτις κατά την αείμνηστον ταύτην ημέραν ανεδείχθη φαίνεται ενάμιλλος της ακατασχέτου ορμής του Αλεξάνδρου» (Κ. Παπαρρηγόπουλος). Πριν απο την καθοριστική μάχη οι “σύμμαχοί ” μας, οι Χαζάροι μας εγκατέλειψαν,για αυτο και ο Ηράκλειος στην ομιλία του, εiπε ότι όλοι μας εγκατέλειψαν, εκτός από τον Ιησού Χριστό και την τεκούσαν Θεοτόκον. Οταν έδωσε εντολή, ολόκληρο το στράτευμα δiστασε εξαιτίας του τεράστιου αριθμού των Περσών. Τοτε ο Ηράκλειος επιτέθηκε ολομόναχος ενάντια στους Περσες. Ηταν επάνω στο άλογό του, τον Δόρκωνα, παρ’ ότι πληγωμένος στο χείλος και στο πόδι, σκότωσε τρεις από τους κυριότερους στρατηγούς των Περσών καθώς επίσης και τον επικεφαλή στρατηγό των Περσών Ραζάτη.
Ο Ηράκλειος επέστρεψε στους στρατιώτες του, κρατώντας στο χέρι του το κομμένο κεφάλι του αρχιστράτηγου Ραζάτη. Αμέσως τότε εκστασιασμένοι επιτέθηκαν οι Έλληνες στους Πέρσες και κερδiσαμε την καθοριστική μάχη. Οι απώλειες των Περσών ήταν πολύ μεγάλες. Όσοι γλίτωσαν τον θάνατο ή δεν πιάστηκαν αιχμάλωτοι τράπηκαν σε φυγή. Το αποτέλεσμα της μάχης ήταν μία κατά κράτος επικράτηση του Ελληνικού στρατού και η κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας.
Εάν δεν υπήρχε ο Ηράκλειος, παρά τα χρηστά ήθη των προγόνων μας η Ελλάδα θα είχε σκλαβωθεί στους Πέρσες. Η αρχαία Περσική αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών, είχε αναστηθεί από την νέα δυναστεία των Σασσανιδών. Η Περσία βρισκόταν ξανά στο απόγειο της δύναμης της, και ήταν ανώτερη από την αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών. Όλα αυτά ακριβώς την ώρα που καθόταν ο πρώτος Έλληνας, στον Αυτοκρατορικό Ρωμαϊκό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Την χρονική στιγμή που η Σασσανιδική-Περσική αυτοκρατορία βρίσκεται στο απόγειο της δυνάμεως της, από την ημέρα που δημιουργήθηκε, αντίστοιχα το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος βρισκόταν στο απόγειο της αδυναμίας του, εξαιτίας της μεγαλύτερης χρεοκοπίας στην ιστορία του έθνους μας. Ο εκ Καππαδοκίας βασιλιάς χωρίς καθόλου κρατικά έσοδα, με ένα χρεοκοπημένο κράτος, χωρίς στρατό, απελπισμένος είχε πάρει με πολύ βαριά καρδιά την απόφαση να μεταφέρει την πρωτεύουσα του Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους, και να την πάει στην Καρχηδόνα, παραδίδοντας με αυτόν τον τρόπο το 80% του κράτους αμαχητί, χωρίς πόλεμο, χωρίς καμία αντίσταση. Ενδεικτικό ήταν ότι όταν άνοιξε τους στρατιωτικούς καταλόγους, διαπίστωσε ότι από τις πολλές χιλιάδες στρατού, που είχαν αναγορεύσει αυτοκράτορα, τον συντοπίτη του από την Αγιοτόκο Καππαδοκία, τον Μαυρίκιο, είχαν απομείνει μόνον δύο εν ενεργεία στρατιώτες. Οι ελάχιστοι στρατιώτες που υπήρχαν ήταν απλήρωτοι και σε άθλια κατάσταση.Πολύ σημαντικότατο ρόλο σε αυτήν την οικονομική καταστροφή έπαιξαν, οι άσκοποι-επεκτατικοί πόλεμοι του Ιουστινιανού του Α.
Ακόμη και ο Μ. Αλέξανδρος με πολύ έμπειρους και περισσότερους στρατιώτες, με ένα πανίσχυρο Ελληνικό Μακεδονικό βασίλειο πολιτικά-οικονομικά, και στρατιωτικά έκανε περισσότερο χρονικό διάστημα να κατακτήσει την Περσική αυτοκρατορία, σε σχέση με τον Ηράκλειο. Την εποχή του Μ. Αλέξανδρου δεν ήταν κατακτημένη η Ελλάδα και το Μακεδονικό βασίλειο.
Στον αντίποδα κατά την βασιλεία του Ηράκλειου επικρατούσε χάος και όλεθρος. Την εποχή του Ιουστινιανού του Α, όπως και στην εποχή του Θεοδόσιου, του Αρκάδιου, του Θεοδόσιου του Β, του Ιουστίνου του Α, του Ιουστίνου του Β, είχαμε μόνον συνοριακούς πολέμους, και περιόδους ειρήνης με τους Πέρσες. Μόνον όταν ανέβηκε στον θρόνο, ο πρώτος Έλληνας Χριστιανός βασιλιάς, ο Ηράκλειος από την Καππαδοκία έκαναν οι Πέρσες όλα αυτά τα τρομερά πράγματα εις βάρος των Ελλήνων, τα οποία, δεν είχαν ξαναγίνει ποτέ από μέρος των Μηδων.
TΟ ΑΠΟΓΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Το απόγειον της Ελληνορθοδοξίας, ήταν όταν ο Έλληνας Αυτοκράτορας Ηράκλειος πήρε πίσω από τους Πέρσες τον Τίμιο Σταυρό, τον οποίο πήγε ο ίδιος πίσω στα Ιεροσόλυμα. Ο θρίαμβος των Ελλήνων ήταν ολοκληρωτικός. Δεκατέσσερα χρονια πριν, το 614 μ.Χ., το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος, είχε βρέθει κατακτημένο κατά το ήμισυ από τους Πέρσες, ενώ παράλληλα ήταν και για πρώτη φορά στην ιστορία του σκόπιμα χρεοκοπημένο, εξαιτίας των αλλοδαπών βασιλέων-αυτοκρατόρων. Ήταν η εποχή που έδωσαν οι Πέρσες τελεσίγραφο στους προγόνους μας, ότι ή θα εγκαταλείψουν όλοι τον Ιησού Χριστό, η δεν θα ξαναδούν ποτέ τον ήλιο. Τελικά ο υπερόπτης εωσφοριστής Χοσρόης ο οποίος αποκαλούσε τον Ηράκλειο, δούλο του, έχασε την ζωή του, και ο γιος του έκανε κηδεμόνα-δούλο, το παιδί του στον Έλληνα αυτοκράτορα Ηράκλειο. Αυτό ειναι το απόγειο της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού. Ο Χριστός και η Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχαν κερδίσει κατά κράτος τον Εωσφόρο και την αυτοκρατορία του. Η Περσική αυτοκρατορία επί 1228 χρόνια προσπαθούσε να αφανίσει δια παντός τον Ελληνισμό. Εξαιτίας της γενναιότητας, του ήθους, της πίστης, των χρηστών ηθών, και της βοήθειας του Ιησού Χριστού, οι πρόγονοι μας κατέβαλαν δια παντός τον προαιώνιο εχθρό του Ελληνικού έθνους. To Eλληνικό έθνος έφτασε στο στρατιωτικό απόγειο του με τις δύο κατακτήσεις της Περσικής αυτοκρατορίας (Μ. Αλέξανδρος, Μ. Ηράκλειος). Αυτά εiναι τα δυο μεγαλύτερα στρατιωτικά επιτεύγματα όλων των εποχών.
Οι εωσφοριστές-σιωνιστές, μετά την συντριβή της Περσικής αυτοκρατορίας, δεν πίστευαν τι είχε συμβεί.
Τότε συμβαίνει κάτι ακόμη το μοναδικό. Ένας λαός αγράμματος, αναλφάβητος, ο οποίος ζούσε στην έρημο μια νομαδική ζωή, έγινε μέσα σε έξι χρόνια παγκόσμια υπερδύναμη, με αποτέλεσμα να πάρει πίσω ολόκληρη την Περσική αυτοκρατορία την Μεσοποταμία κλπ, από τους Έλληνες. Αυτοί ήταν οι Άραβες, οι οποίοι μόλις είχαν ασπασθεί τον μωαμεθανισμό. Ακόμη και εμείς οι Έλληνες με τον κορυφαίο πολιτισμό στον κόσμο πέρασαν αιώνες για να γίνουμε κοσμοκράτορες, αυτοκράτορες.
Τα παραπάνω δυο βασικά στοιχεία, τα οποία ήταν και είναι εντελώς αντίθετα μεταξύ τους, οι αρχαίοι Έλληνες τα απέδωσαν σε δυο θεούς. Τον Απόλλωνα, ως προστάτη του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού-τεχνών, και τον Φρυγικό θεό Σαβάζιο, που αργότερα, ονομάστηκε Διόνυσος, ως θεό των παρά φύση σεξουαλικών πράξεων. Ο Φοίβος λατρευόταν, ως Θεός της λογικής, του φωτός, του μέτρου και του πολιτισμού. Ο Σαβάζιος-Διόνυσος, ήταν και είναι ο εκφραστής, του αχαλίνωτου σεξουαλικού πάθους, της μανίας και των έντονων συναισθημάτων. Οι δυο θεοί συγκεντρώνουν, δυο διαφορετικές θεωρίες, δυο αντίθετες απόψεις, δύο διαφορετικά αξιώματα για την ζωή. Οι αντίθετες αυτές δυνάμεις-ιδεολογίες, προσπαθούν να επικρατήσουν στην επιστήμη, στην τέχνη, στους θεσμούς, την ηθική την κοινωνία, και τα έθνη. Ειδικότερα ο Ελληνισμός, στο περάσμα των αιώνων, είναι δημιούργημα τόσο του Απολλώνιου πνεύματος (Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός), όσο και του Διονυσιακού (Εωσφόρος). Το Απολλώνιο πνεύμα-αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός, αποτελούν η απλότητα, η λογική, ο στοχασμός, η αυτοσυγκράτηση, και η γαλήνη. Αντίθετα, το Διονυσιακό πνεύμα το χαρακτηρίζει η μανία, το μένος, το πάθος, το συναίσθημα, οι σεξουαλικές ανωμαλίες οι ψυχικές εκρήξεις, οι παρορμήσεις, τα πιο βρώμικα-αισχρά ένστικτα, του ανθρώπου, και η εύθυμη πλευρά της ζωής. Το Απολλώνιο πνεύμα ορίζεται από το μέτρον άριστον και το μηδέν άγαν, την μεσότητα και την αποφυγή των υπερβολών και τω άσκοπων-καταστροφικών ενεργειών. Αντίθετα, το Διονυσιακό πνεύμα δεν τα δέχεται όλα αυτά, και οδηγεί τους Έλληνες σε καταστροφικές πράξεις και συμπεριφορές οριακές, οι οποίες διαχρονικά θέτουν τον Ελληνισμό σε θανάσιμους κινδύνους. Tο Διονυσιακό στοιχείο καθηλώνει το Ελληνικό έθνος και τους Έλληνες, στο επίπεδο των ζώων και στον πρωτογονισμό, ενώ το Απολλώνιο πνεύμα, εξυψώνει και, με ανώτερα και ευγενέστερα δημιουργήματα του.
Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι-
Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος
γίνονται αγγελιοφόροι, ανεκλαλήτου χαράς και ευτυχίας. Τώρα οι γυναίκες αναγγέλλουν «θανάτου την νέκρωσιν, ΄Αδου την καθαίρεσιν». Ανεστήθη ο Λυτρωτής, αφού εξεπλήρωσε με το Πανάγιο Αίμα Του το χρέος του ανθρωπίνου γένους, προς τον Πλάστη Θεό και άνοιξε του Παραδείσου την οδό. Μεγάλη της γυναίκας η αποστολή, το μήνυμα της σωτηρίας να μεταφέρη σε κάθε εποχή. Αιτία να γίνεται αυτή, να σώζεται η οικογένειά της, ο άνδρας, τα παιδιά της , μα και όλη η γενιά της. Μπορεί από την πρώτη γυναίκα να επήλθε η παρακοή, μα από την Δευτέρα Εύα, την Υπεραγία και Πανάχραντον Μαρία, ήλθε εις τον κόσμο η σωτηρία.
Πήτε Μου όμως, σε ποια θέση βρίσκεται η γυναίκα η σημερινή, είναι οδοδείκτης προς την σωτηρία ή ευθύνεται αυτή για το κατάντημα αυτό της κοινωνίας; Στέκεται εις το ύψος της αποστολής της, ή άγεται και φέρεται όπως θέλουν οι εχθροί της; Νοιάζεται για την δική της σωτηρία ή και για την δική της οικογενεία; Είναι το φως μέσα στην οικογένειά της, να φωτίζωνται και τα μέλη τα δικά της; Γίνεται αυτή θυσία, για να σωθή η δική της οικογενεία; ή μήπως είναι αιτία απωλείας, όλης της κοινωνίας; Ω! γυναίκα της εσχάτης εποχής, σου ομιλώ Εγώ η Μάννα η Αγνή, που έζησα κι Εγώ κάτω στην γη και αντιμετώπισα ό,τι κι εσύ. Αντιμετώπισα κι Εγώ όλων των ειδών τις δυστυχίες και εβίωσα εις όλον της το μεγαλείο, των ανθρώπων την σκληροκαρδία. Τίποτα όμως δεν εστάθη ικανό, να Με απομακρύνη από τον Πλάστη Μου και Θεό. Με άφηναν παντελώς αδιάφορη τα θέλγητρα αυτής της ζωής, γιατί ήμουν δοσμένη παντελώς εις την ενατένιση της αιωνίου και παντοτεινής. Σάρκα φορούσα κι Εγώ, δεν της επέτρεπα όμως να κατευθύνη και να επηρεάζη το ιδικό Μου ψυχικό. Τι κάνεις όμως παιδί Μου εσύ; Ενθυμείσαι πως έχεις και αθάνατο ψυχή; Γιατί με λύσσα προσπαθείς να ξεχάσης αυτήν; Δεν φοβάσαι που αιώνια εις την κόλαση θα βασανίζεται η φτωχή; Γιατί ξεχνάς, ποια είσαι και ποιά η δική σου αποστολή; Μετά της Εύας την παρακοή, ο Πλάστης και Θεός είπε: «πως διά της τεκνογονίας θα σωθής». Πού είναι όμως τα παιδιά σου, μπορείς να Μου πης; Τα γέννησες ή σαν την οχιά , έφαγες τα δικά σου παιδιά; Πες Μου, πώς άντεξες εσύ να τα σκοτώσης, αντί σαν μάννα την ζωή, να τους δώσης; ΕΥΑ ονομάστηκε η πρώτη γυνή, που σημαίνει ΖΩΗ, γιατί αυτή είναι της γυναίκας η μεγάλη αποστολή, συνδημιουργός με τον Θεό, να γίνεται αυτή και να φέρνη εις τον κόσμο μία νέα ζωή. Μα εσύ γυναίκα της εσχάτης γενεάς, τρως τα παιδιά σου και δεν τα γεννάς, γεύεσαι την ηδονή και τα παιδιά σου πετάς. Δώρο είναι από τον Θεό η ηδονή, επειδή θα φέρης στον κόσμο ένα παιδί. Εσύ όμως παίρνεις το δώρο, κάνεις αυτό θεό και πετάς στον βόθρο, των σπλάχνων σου τον καρπό.
Με τα μύρα της Ορθοδοξίας και της Ορθοπραξίας, μοσχοβόλησε εσύ την γη. Στάσου εις το ύψος της αποστολής σου, κήρυκας της Αναστάσεως και της σωτηρίας, γίνε εις την ζωή σου. Εγώ η Παναγία η Απολυτρία, σε διάλεξα μαθήτρια να γίνης εις τα δικά Μου Άγια Σχολεία, γιατί θέλω να αναμορφωθής και να αναμορφώσης όλη την κοινωνία. Ξεκίνησε από τον εαυτό σου, το σπιτικό σου και προχώρα προς τον ευρύτερο περίγυρό σου. Γίνε εργάτης εις τον Θείο Αμπελώνα, εργάσου προς δόξαν Θεού κατά τον έσχατο αυτόν αιώνα. Μάννα Εγώ, μάννα κι εσύ, βοήθησέ Με να σώσουμε κάθε παιδί από της αμαρτίας και ακολασίας το στρατί. Μάννα Εγώ, τα παιδιά Μου όλοι εσείς, ο ένας τον άλλον από το χέρι ας κρατή και εις οδόν σωτηρίας ας τον οδηγή. Όταν τιμάτε των Μυροφόρων την εορτή, σας υπενθυμίζω τέκνα Μου την μεγάλη σας αποστολή, Εγώ η Μάννα σας η Αγνή, η Παντάνασσα Ουρανού και γης. Πάρτε την ευλογία Μου, πάρτε και την ευχή Μου και εργαστήτε τέκνα Μου , κάτω από την σκέπη την δική Μου.
Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι-
Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΔΙΑ ΤΟΥ … – Οίμος-Αθήνα
ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑΝΕ ΑΚΟΜΑ ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑ.
οι πνευματικοι λογοι που μας κρατανε ακομα μακρυα – amethystos
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΗΘΗ. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.
ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ.
OΧΙ ΑΛΛΑ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΤΡΟΧΑΙΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ
Το πραγματικό τέλος της αρχαίας Ελλάδας – ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ …
ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ: Πανηγυρικός (4) – Η Πύλη για την ελληνική γλώσσα
ΟΙ ΠΡΟΕΛΛΗΝΕΣ – Πύλη Ιάσωνος και Ρέας
Εκαταίος μεν ουν ο Μιλήσιος περί της Πελοποννήσου φησίν, διότι προ των Ελλήνων ώοκησαν αυτήν βάρβαροι. Σχεδόν δε τι και η σύμπασα Ελλάς κατοικία βαρβάρων υπήρξε το παλαιόν, απ’ αυτών λογιζομένοις των μνημονευομένων. Πέλοπος μεν της Φρυγίας επαγαγομένου λαόν εις την απ’ αυτού κληθείσαν Πελοπόννησον, Δαναού δε εξ Αιγύπτου, Δρυόπων τε και Καυκώνων και Πελασγών και Λελέγων και άλλων τοιούτων κατανειμαμένων τα εντός Ισθμού και τα εκτός δε. Την μεν γαρ Αττικήν οι μετά Ευμόλπου Θραίκες έσχον, της δε Φωκίδος την Δαυλίδα Τηρεύς, την δε Καδμεία οι μετά Κάδμου Φοίνικες, αυτήν δε την Βοιωτίαν Άονες και Τέμμικες και Ύαντες· ως δε Πίνδαρος φησίν, Ην ότε σύας Βοιώτιον έθνος ένεπον. Και από των ονομάτων δε ενίων το βάρβαρον εμφαίνεται· Κέκροψ και Κόδρος και Άικλος και Κόθος και Δρύμας και Κρίνακος. Οι δε Θραικες και Ιλλυριοί και Ηπειρώται και μέχρι νυν εν πλευραίς εισίν· έτι μέντοι μάλλον πρότερον η νυν, όπου γε και της εν τωι παρόντι Ελλάδος αναντιλέκτως ούσης την πολλήν οι βάρβαροι έχουσι, Μακεδονίαν μεν Θραικες και τινά μέρη της Θετταλίας, Ακαρνανίας δε και Αιτωλίας άνω Θεσπρωτοί και Κασσωπαίοι και Αμφιλόχιοι και Μολοττοί και Αθάμανες, Ηπειρωτικά έθνη
(«Γεωγραφικά», βιβλίο Ζ΄, 1). Τὸ δὲ Ἑλληνικὸν γλώσσῃ μέν, ἐπείτε ἐγένετο, αἰεί κοτε τῇ αὐτῇ διαχρᾶται, ὡς ἐμοὶ καταφαίνεται εἶναι· ἀποσχισθὲν μέντοι ἀπὸ τοῦ Πελασγικοῦ ἐὸν ἀσθενές, ἀπὸ σμικροῦ τεο τὴν ἀρχὴν ὁρμώμενον αὔξηται ἐς πλῆθος τῶν ἐθνέων, Πελασγῶν μάλιστα προσκεχωρηκότων αὐτῷ καὶ ἄλλων ἐθνέων βαρβάρων συχνῶν. πρὸς δὴ ὦν ἔμοιγε δοκέει οὐδέ τὸ Πελασγικὸν ἔθνος, ἐὸν βάρβαρον, οὐδαμὰ μεγάλως αὐξηθῆναι.
