Η ανάλυση σημαντικών ζητημάτων όπως για παράδειγμα η δομή και οι πλανητικοί και περιφερειακοί συσχετισμοί, οι στρατηγικές των κρατών στην περιφέρεια στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, ο Τουρκικός αναθεωρητισμός, η Τουρκική απειλή και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ΕΕ καλό είναι να μην προσεγγίζονται ιδεολογικά ή κομματικά ή με όρους εφήμερης καθημερινότητας αλλά με κριτήριο τον διαχρονικό προσανατολισμό των πραγμάτων και τις προϋποθέσεις εντός αυτού του προσανατολισμού. Δεν ωφελεί εάν ο υπαρκτός κόσμος αν και είναι πασιφανές προς τα πού προσανατολίζεται ένα κράτος να κινείται αντίθετα νεφελοβατώντας.
Του καθηγητή ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΗΦΑΙΣΤΟΥ
ΠΗΓΗ: HUFFINGTON POST
Συνέχεια πολλών άλλων παρεμβάσεων και συμπληρωματικά πρόσφατης ανάλυσης εδώ, θα σταθούμε στην ΕΕ για να εξηγήσουμε ότι οι ολοφάνερες αδυναμίες ενόψει της πανδημίας του κορονοϊού, οι αντιφάσεις ή και το ενδεχόμενο κατάρρευσης της ΟΝΕ ή ακόμη και της ίδιας της ΕΕ, οφείλονται σε αίτια με ρίζες πολύ βαθιές.
Η κατανόηση αυτών των αιτίων στην παρούσα κρίσιμη καμπή της Ευρώπης και του κόσμου είναι προϋπόθεση ορθολογιστικών αποφάσεων και αποτελεσματικών διαπραγματευτικών προσεγγίσεων.
Επί τάπητος τίθενται επιτακτικά ζητήματα που απαιτούν νέες ιεραρχήσεις προτεραιοτήτων και νέες αποφάσεις που αφορούν τόσο τις φρικτά καταστροφικές μνημονιακές αποφάσεις της δεκαετίας του 2010 εις βάρος της Ελλάδας όσο και την επιβίωση της ΟΝΕ ή και της ίδιας της ΕΕ.
Αφορμή για το παρόν έδωσε η στάση του Ελληνικού κράτους στις πρόσφατες συζητήσεις για την αντιμετώπιση της πανδημίας από τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς. Όταν διακυβεύονται τόσα πολλά υπάρχει διαφορά μεταξύ μιας σωστής συνηγορίας χαμηλών τόνων με την Ιταλία και Ισπανία και
α) μιας ξεκάθαρης επανατοποθέτησης για την δομή και λειτουργία της ΕΕ,
β) την ταυτόχρονη έγερση αξιώσεων ενός ισότιμου και κυρίαρχου μέλους για την επιτακτική ανάγκη διόρθωσης των ομολογημένων από τους τεχνοκράτες λαθών της τελευταίας δεκαετίας εις βάρος της Ελλάδας και
γ) την υποβολή πρότασης –τις μας λείπει για να την συγκροτήσουμε και υποβάλουμε;– για μια ριζική μεταρρύθμιση της Κοινότητας που θα την θέτει πάνω σε μια βιώσιμη τροχιά. Πολλά επέρχονται και υπάρχουν ακόμη περιθώρια για μια τέτοια ορθολογιστική διαπραγματευτική στρατηγική που συμφέρει την Ελλάδα αλλά και την ΕΕ και όλα τα κράτη-μέλη της, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας.
Για ένα κράτος όπως η Ελλάδα αντί κυριαρχίας ιδεολογημάτων και ευσεβών πόθων που οδήγησαν σε λανθασμένες αποφάσεις λογικό θα ήταν οι παθολογίες να είχαν γίνει κατανοητές από καιρό. Όπως και στην ιατρική λάθος διάγνωση σημαίνει λάθος θεραπεία και μεγάλες ζημιές ή θάνατο.
Η άδικα βαρυφορτωμένη και καταχρεωμένη Ελλάδα λόγω φρικτών λαθών της ΕΕ και του ΔΝΤ που επέβαλαν μνημόνια σε ολοκληρωτικά λανθασμένη βάση (τα δικά μας λάθη είναι άλλης τάξης ζήτημα και στο πλαίσιο μιας «Κοινοτικής λογικής» δεν απαιτούσαν «θανατική» ποινή στα πεδία της οικονομίας και της κοινωνικής συνοχής), οφείλει πριν είναι πολύ αργά να βρεθεί στην πρωτοπορία των πρωτοβουλιών για ριζοσπαστικές και ορθολογιστικές αποφάσεις πολιτικού, νομικού, οικονομικού και θεσμικού χαρακτήρα.
