Είναι πρωί…η άνοιξη επιτεταμένα σου κτυπά το παράθυρο…η πόρτα ερμητικά κλειστή… τα κρίνα και τα άλλα εποχικά λουλούδια σκορπούν αφειδώλευτα το άρωμά τους…τα χρώματά τους μια πανδαισία… παρά τα διατάγματα βιάστηκαν ν᾽ ανθίσουν, να προλάβουν τον Επιτάφιο…δεν ήξεραν κι ούτε εσύ ήξερες…. την πόρτα σου όμως κτυπά επίμονα και η Μεγάλη Εβδομάδα…κλείνεις τα μάτια, τ᾽ αυτιά μα αυτή δεν φεύγει…φέρνει μαζί της τον Νυμφίο, τα ουαί και τα αλοίμονο, τα καρφιά, τους ήλους, την αποκαθήλωση, το κενό μνημείο… καμπάνα δεν ακούς μα ακούς στη διαπασών τους κτύπους της καρδιάς σου…τότε συνειδητοποιείς πως η απομόνωση γίνεται διπλά αφόρητη και βαριά αυτές τις μέρες… #μένουμεσπίτι.. μια εντολή… μιά προτροπή…μια ακούσια υποταγή …ανοίγεις τον υπολογιστή σου για κάποια δουλειά και λες ας ρίξω μια ματιά να δω τι γίνεται στον κόσμο του FB…και νάσου το ερώτημα: «…τι σκέφτεσαι;» και εσύ ασυναίσθητα απαντάς «μα τι άλλο, από το κατάντημα του νου μου να τρέχει όπου δεν του ορίζω;…το κατάντημα της καρδιάς μου να τρέχει εκεί όπου πονά περισσότερο;» ελεύθεροι πολιορκημένοι είμαστε ή μάλλον όχι, αιχμάλωτοι εντελώς είμαστε σήμερα…ελεύθεροι είμασταν χθές…αλλά επειδή δεν είχαμε μέτρο και σύνεση τώρα καλούμαστε να τα δούμε όλα αλλιώς…μας δελέασε ο όφις της νέας εποχής με την δήθεν παντοδυναμία μας …«είσαι θεός!» έλεγε ο ένας στον άλλο για το κάθε τι, μη αντιλαμβανόμενοι την έννοια αυτής της βλαστήμιας…στο τέλος πίστεψε κι άνθρωπος πως είναι θεός και πέταξε στην άκρη τον αληθινό Θεό…δεν τον χρειαζόταν πια…θεός του έγιναν όλα τα εφήμερα και επίπλαστα, τα Ά-Xριστα και ά-χρηστα.. αυτός είχε το χειροκρότημα των γύρω του, τις selfie του και τά LIKE του FB να του υπενθυμίζουν την παντοδυναμία του… ένιωθε σπουδαίος, δυνατός, άτρωτος και τώρα; τώρα μούδιασε, πάγωσε, τρομοκρατήθηκε, κατάλαβε ότι το χθές του ήταν μια φούσκα και το σήμερα του ένα …τρελλοκομείο… το αύριο του όμως; έχει ελπίδα; έχει φώς; έχει χρώμα; μα καί βέβαια! σίγουρα έχει ακόμα περιθώρια να του βάλει λίγο χρώμα, λίγο άρωμα, λίγο Θεό για να μπορέσει να έρθει ξανά στην ζωή του η ελπίδα… μπορεί με μια σπρωξιά να βρεθήκαμε όλοι αιχμάλωτοι του φόβου και του πανικού, που κυριαρχεί γύρω μας, να προσπαθούμε να ισορροπήσουμε ανάμεσα στον φόβο και την ελπίδα, την ζωή και τον θάνατο, το χθές και το αύριο, αλλά με τον Θεό όλα γίνονται πιο φωτεινά, πιο ειρηνικά, πιό χαρούμενα… ας μείνουμε με τον Θεό λοιπόν αδελφοί μου…έτσι θάχουν φως οι στιγμές μας, θάχουν φως οι σκέψεις μας και πάνω από όλα θάχει φως η ελπίδα μας…Κουράγιο σε όλους μας!
