«Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι»
“Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ουτ’ εμόν εστί, ούτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη, κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών.”
Η Ορθοδοξία προσφέρει τα πάντα, διότι εξευγενίζει, ισορροπεί,καλλιεργεί, ηρεμεί, ομορφαίνει τις ανθρώπινες ψυχές, τις γεμίζει με αγάπη για τον συνάνθρωπο, την ζωή και κάθε τι ωραίο. Από το απόγειον του Ελληνισμού, κατά τους μεσαιωνικούς αιώνες, βρεθήκαμε εκ νέου, σε πλήρη κατάπτωση κατά την σημερινή εποχή. Μοναδική λύση η επιστροφή στις διαχρονικές- πατροπαράδοτες Ελληνοχριστιανικές αξίες
Η πόλη ιδρύθηκε από τον Άγιο Κωνσταντίνο και ο τελευταίος βασιλιάς-Δεσπότης της πόλεως, ήταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.
Η Μητέρα του Αγίου Κωνσταντίνου, ήταν η Αγία Ελένη, και η Μητέρα του Ήρωα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, η Ελένη Δραγάζη, γνωστή και ως Αγία Υπομονή.
Από Κωνσταντίνο, σε Κωνσταντίνο, και από Αγία Ελένη, σε Αγία Υπομονή (Ελένη Δραγάζη). Με αυτούς τους ηγεμόνες, ξεκίνησε η πόλη και με αυτούς τελείωσε. Στα χρόνια τα οποία έζησε η Αγία Υπομονή, δεν υπήρχε Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Για όσους δεν γνωρίζουν η πόλη έπεσε δύο φορές.
Την πρώτη φορά είχε κατακτηθεί η πόλη, και ολόκληρη η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, από τους Γερμανούς (13/4/1204 μ.Χ.). Το σωτήριο έτος 1261 μ.Χ, επέτυχαν, οι πρόγονοι μας, να πάρουν πίσω μόνον την Βασιλεύουσα, την Κωνσταντινούπολη, και όχι ολόκληρη την αυτοκρατορία.
Η Κωνσταντινούπολη μετά την επανάκτηση, δεν είχε πολλές ελπίδες να σωθεί.
Η Κωνσταντινούπολη τα τελευταία 200 χρόνια είναι πλέον μια πόλη κράτος, όπως η αρχαία Αθήνα. Με την επανάκτηση της Βασιλεύουσας, η αυτοκρατορία είναι πλέον κατακερματισμένη, σε μικρά Λατινικά και Ελληνικά κρατίδια. Αυτά τα μικρά Ελληνικά κρατίδια όπως το Δεσποτάτο της Ηπείρου και της Θεσσαλίας αρνούνται πεισματικά να υπακούσουν στην κεντρική Ελληνική κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης. Η Βασιλεύουσα, θα δώσει μόνη έως το τέλος τον αγώνα επιβίωσης.
Στις 29 Μαΐου 1453 μ.Χ., την αποφράδα αυτή ημέρα, έπεσε για δεύτερη φορά, μόνον η πόλη στους Iσμαηλίτες.
Το πιο σημαντικό πράγμα, σε κάθε εποχή, ήταν η Χριστιανική-ηθική ζωή για τους Έλληνες.
Τα τελευταία χρόνια του μεσαιωνικού Ελληνισμού, δεν υπήρχε πλέον η αυτοκρατορία, καθώς η Κωνσταντινούπολη, ήταν μια πόλη κράτος, σε άθλια πολιτική, στρατιωτική, κοινωνική, και οικονομική κατάσταση. Εντούτοις υπήρχαν ακόμη ηθικοί και ευσεβείς, συνεχιζόταν η ηθική ζωή και το φιλανθρωπικό έργο. Η Αγία Υπομονή, ήταν μια από τις γυναίκες, που έζησαν με τον ηθικό, Eλληνικό-Χριστιανικό τρόπο ζωής.
Για αυτό ήταν αντάξια της Ορθοδοξίας, της Ελλάδος, και του φιλοσόφου-φιλοχρίστου συζύγου της Μανουήλ Παλαιολόγου. Στάθηκε άξια δίπλα του για 35 χρόνια, ως γνήσια Χριστιανή.
Ως πραγματική Χριστιανή Εκκλησιαζόταν συνέχεια, έκανε ελεημοσύνες, και έχτισε ναούς, μονές, γηροκομεία κλπ. Ιδιαίτερη ήταν η αγάπη της, για τα Μοναστήρια. Εκεί έβρισκε γαλήνη, η ψυχή της Αγίας Υπομονής. Από εκεί η Αγία αντλούσε δύναμη και κουράγιο για την συνέχεια. Αυτό το ενέπνευσε σε όλη την οικογένειά της. Η πολύτεκνη μητέρα-Αγία, γαλούχησε τα παιδιά της με την διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Τα πήγαινε σε ιερά προσκυνήματα, σε σεβάσμια Μοναστήρια της Βασιλεύουσας, και επιζητούσε υπέρ αυτών τις ευχές των αγίων Ασκητών. Τα ανέθρεψε με Ελληνοχριστιανική παιδεία. Με υπομονή και επιμονή, με προσοχή και προσευχή δημιούργησε τους χαρακτήρες τους.
Το αποτέλεσμα ήταν να μεταδώσει το Ορθόδοξο ιδεώδες, σε όλη την οικογένεια της. Ο σύζυγός της, ο Μανουήλ Β Παλαιολόγος, παραιτήθηκε από το θρόνο του και έγινε Μοναχός. Ή πεθερά της, ή κουνιάδα της, τα τέκνα της Θεόδωρος, Ανδρόνικος και Δημήτριος, έγιναν και εκείνοι Μοναχοί. Το ίδιο και ή εγγονή της, κόρη του γιου της, Θωμά, Παλαιολόγου, η Ελένη, έγινε Μοναχή με το όνομα Υπομονή στη Λευκάδα. H Αγία-Βασίλισσα, αγαπούσε τον Ελληνικό λαό.
Παρά το γεγονός, ότι ήταν η βασίλισσα, της πόλης-Κωνσταντινούπολη, παραμένει μονίμως ταπεινή και συνεχίζει να βοηθά ολόψυχα, όλους τους αναξιοπαθούντες.
Φτωχοί, πεινασμένοι, ανάπηροι, άρρωστοι, ορφανά, χήρες, ξένοι, χρεώστες και πενθούντες δέχονται, την Χριστιανική υποστήριξη της Αγίας Ελένης-Υπομονής.
Επισκέπτεται σε σταθερή βάση νοσοκομεία, γηροκομεία, βρεφοκομεία, ορφανοτροφεία, λεπροκομεία, πτωχοκομεία, και ιδρύματα όπου στεγάζονται παραστρατημένες γυναίκες. Ήταν η μητέρα που ο καθένας αδικημένος Έλληνας η Ελληνίδα μπορούσε να καταφύγει, και να ζητήσει, βοήθεια. Συμμεριζόταν τις αγωνίες και τις ανησυχίες του λαού, ενώπιον των φοβερών εθνικών κινδύνων και προσπαθούσε πάντοτε με ελεημοσύνες με την προσευχή, με την πραότητα, με γλυκά-στοργικά λόγια και έργα, να βοηθήσει τους Έλληνες.
Η Βασίλισσα έζησε 35 χρόνια ως κοσμική, ενώ στην συνέχεια έζησε 25 χρόνια ως μοναχή. Σε όλη την διάρκεια του βίου της πήγαινε εκκλησία, βοηθούσε τους φτωχούς, ζούσε πάντοτε με χρηστά ήθη.
Η Αυγούστα όπως και όλοι οι πρόγονοί μας οι οποίοι έκαναν ελεημοσύνες, δεν προσέβαλαν ποτέ και με κανέναν τρόπο, τους αναξιοπαθούντες. Αυτό το κάνουν στην εποχή μας, αρκετοί νεοραγιάδες, και είναι ένα ακόμη δείγμα παρακμής και σήψης.
Oι φιλανθρωπίες των προγόνων μας, δεν ήταν ποτέ βασισμένες επάνω στην επίδειξη, τον πλουτισμό, την αλαζονεία και τον κοινωνικό ρατσισμό-φασισμό, εις βάρος των φτωχών. Γινόταν πάντοτε, με πραγματική Χριστιανική αγάπη. Μια τόσο σημαντική πράξη, για να έχει ηθική αξία, δεν πρέπει ποτέ να γίνεται, εις βάρος της αξιοπρέπειας των ανθρώπων, που χρειάζονται βοήθεια. Μόνον οι ραγιάδες παρουσιάζουν κατά την σημερινή, εποχή, τέτοιου είδους, αντιχριστιανικές συμπεριφορές. όταν βοηθούν αδύναμους ανθρώπους. Αυτό δεν είναι μόνον εκτός της Χριστιανικής ηθικής, αλλά είναι και ενδεικτικό δείγμα, πνευματικής και κοινωνικής κατάρρευσης. Η κακία είναι αμάθεια, όπως μας δίδαξε ο Ύπατος των Φιλοσόφων, ο Αριστοκλής. Δεν επιτρέπετε να ξεχωρίζουμε, με διάφορα πολιτικά, κοινωνικά, η αθλητικά, είτε άλλα κριτήρια, εάν θα βοηθήσουμε, η όχι, τους φτωχούς ανθρώπους.
ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ.
Η Αγία Υπομονή εμφανίσθηκε ως μοναχή σε κάτοικο των Αθηνών, που εργαζόταν σε ταξί.
Τον σταμάτησε και ζήτησε να κατευθυνθεί προς το Λουτράκι.
Ο ταξιτζής είχε καρκίνο του δέρματος, στα χέρια του και βρισκόταν σε μεγάλη απελπισία.
Καθ’ οδόν η μοναχή που φορούσε ένα κουκούλι με κόκκινο σταυρό, και τον ρώτησε γιατί είναι μελαγχολικός; Εκείνος απάντησε ότι είναι άρρωστος .
Μετά τον ρώτησε αν θέλει να τον σταυρώσει για να γίνει καλά και εκείνος δέχθηκε. Σε λίγο όμως τον έπιασε υπνηλία και παρακάλεσε την μοναχή να σταθούνε λίγο για να μην σκοτωθούνε.
Είχαν φθάσει κοντά στα διόδια και εύκολα θα έβρισκαν άλλο ταξί αν εκείνη βιαζόταν. Κάθισε στην άκρη του δρόμου και τον πήρε ο ύπνος. Όταν ξύπνησε διαπίστωσε ότι τα χέρια του είχαν γίνει καλά, αλλά η μοναχή έφυγε. Ρώτησε τους ανθρώπους των διοδίων μήπως είδανε καμιά μοναχή εκεί κοντά, αλλά κανείς δεν την είχε δει.Τότε συγκλονισμένος γύρισε στο ταξί του και κατάλαβε ότι κάποια Αγία ήταν και τον βοήθησε, χωρίς να ξέρει ποια. Μετά πήγε στον γιατρό του και του διηγήθηκε το περιστατικό.
Την στιγμή εκείνη έπεσε το μάτι του σε μια εικόνα που ήταν κρεμασμένη στον τοίχο του ιατρείου. Τότε μόλις είδε την εικόνα της Αγίας την αναγνώρισε αμέσως.
Για πρώτη φορά στην ζωή του, έμαθε ότι η Αγία αυτή, είναι η Αγία Υπομονή. Η εικόνα της Αγίας βρίσκεται στην Ίερα Μονή Οσίου Παταπίου στο Λουτράκι Κορινθίας. Μετά από όλα αυτά, είναι απολύτως φυσιολογικό, ότι αυτή η γυναίκα, γέννησε τον τελευταίο μεγάλο Ήρωα του μεσαίωνα. Τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο.
Η ηρωική μορφή του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου συνδέεται άμεσα με το μεγίστης σημασίας, εθνικό-ιστορικό γεγονός της αλώσεως της Πόλης.
Η Ελλάδα και το Ελληνικό έθνος διατηρούν την αξιοπρέπεια, και το μεγαλείο της ψυχής, σε κάθε περίσταση, ακόμη και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί η στάση των πολιορκημένων Ελλήνων Ηρώων το 1453, οι οποίοι παρά το γεγονός ότι βρίσκονται αντιμέτωποι με τον θάνατο, δεν καταδέχονται να σκεφτούν το ενδεχόμενο της παράδοσης στους Αγαρηνούς. Με πρωτόγνωρο ψυχικό σθένος αποφασίζουν να πεθάνουν μαχόμενοι, θυσιαζόμενοι στα ιδανικά της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας και της πίστεως στον Χριστό. Οι Έλληνες της πόλης. ξεπερνούν κάθε φόβο, γίνονται ήρωες και διαχρονικά σύμβολα, ελευθερίας και αξιοπρέπειας.
Ανεπανάληπτο μεγαλείο των πολιορκημένων. Παρά το γεγονός ότι είναι αντιμέτωποι με τόσες δυσκολίες, όχι μόνο δεν υποκύπτουν στους φόβο τους, αλλά επιθυμούν να πολεμήσουν. Αυτό θα τους φέρει σε θανάσιμο κίνδυνο. Όμως παράλληλα θα τους απαλλάξει από τον ατιμωτικό αφανισμό, λόγω της πείνας, της εξαθλίωσης, και της παραδόσεως στον Μωάμεθ. Οι πολιορκημένοι έχουν συνηθίσει την εμπόλεμη κατάσταση. Αντί να τους φοβίζει ο πόλεμος, έχει γίνει πια κομμάτι της ζωής τους και τους παρακινεί σε Ηρωικά επιτεύγματα.
Ο ένδοξος ήρωας, ο τρομερός μαρμαρωμένος βασιλιάς έρχεται να αναστήσει το Ελληνικό γένος, από τα αβάσταχτα δεινά. Έρχεται να μας θυμίσει, τις μεγάλες εθνικές θυσίες, που έκαναν οι προγονοί μας. Κάθε χρόνο, την Άνοιξη, την πιο ωραία εποχή του χρόνου, αγέρωχος και υπερήφανος, μας υπενθυμίσει το εθνικό μας καθήκον. Στην πραγματικότητα, δεν είναι μόνον η συγκεκριμένη εποχή και η αποφράδα ημέρα, που τον θαυμάζουμε, τον σεβόμαστε, και του αποδίδουμε τις πρέπουσες τιμές.
Ο μαρμαρωμένος Βασιλιάς. είναι μια διαχρονική μορφή, και βρίσκεται καθημερινά, μέσα στις καρδιές, όλων των πραγματικών Ελλήνων. Η ηρωική μορφή του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου συνδέεται άμεσα με το μεγίστης σημασίας, εθνικό-ιστορικό γεγονός της αλώσεως της Πόλης. Στις παραδόσεις, στις διηγήσεις, στους θρύλους, στα δημοτικά τραγούδια του Ελληνικού λαού, υπάρχουν χιλιάδες αναφορές για την άλωση, αλλά και στην μορφή του μαρμαρωμένου βασιλιά. Ακόμη και στους Θρήνους έχουμε αναφορές. Οι Θρήνοι είναι μεταβυζαντινά ποιήματα, όπου αποτυπώνεται ο πόνος για την πτώση της Βασιλεύουσας. Ο ηρωικός βασιλιάς εμφανίζεται στις τελευταίες του στιγμές, κυρίως στον Θρήνο που έχει τίτλο “Ανακάλημα της Κωνσταντινούπολης”. Από τις παραδόσεις η πιο γνωστή είναι για τον “μαρμαρωμένο” βασιλιά, που λίγο πριν σκοτωθεί τον πήρε άγγελος Κυρίου και τον έβαλε, μέσα σε μια σπηλιά, όπου θα παραμείνει μέχρι να τον σηκώσει ο άγγελος για να ξαναπάρει πίσω την Πόλη. Σε πολλά δημοτικά τραγούδια για την άλωση περιγράφεται ο ηρωικός θάνατος, καθώς και ο μυστικός του τάφος στην Κωνσταντινούπολη. Μαζί με την πίστη και την γλώσσα τους, με αυτούς τους θρήνους, τους θρύλους και τις παραδόσεις για την ανάσταση του γένους, διατηρούσαν τις ελπίδες τους οι ραγιάδες στα δύσκολα χρόνια της οθωμανικής κατοχής.
Όταν έπεσε η πόλη στους Τούρκους, το έτος 1453 μ Χ., για να τονώσουν το ηθικό των σκλαβωμένων Ελλήνων, για να υπάρχει ελπίδα, δημιούργησαν τον θρύλο του “Μαρμαρωμένου” βασιλιά. Παράλληλα έφτιαξαν αυτό τον θρύλο, διότι είχε καταρρεύσει η εθνική μας υπερηφάνεια, ο εθνικός μας εγωισμός, από την Τουρκική κατάκτηση της βασιλεύουσας. Ο Κωνσταντίνος Καβάφης σε δύο ποιήματά του, το “Θεόφιλος Παλαιολόγος” και “Παρθέν” αποτυπώνει συγκινητικά τον θάνατο του Κωνσταντίνου και την πτώση της Πόλης. Ο Στρατής Μυριβήλης στα διηγήματά του “Πόλεμος”, “Το λουλούδι της φωτιάς”, αλλά και στο μυθιστόρημά του “Η Ζωή εν τάφω” κάνει αναφορές στον ήρωα βασιλιά. Επίσης ένα συγκινητικό διήγημα με επίκεντρο την μορφή του Παλαιολόγου είναι το «Χριστούγεννα του 1448 μ.Χ.» του Καραγάτση. Όμως η πιο επιτυχημένη τραγωδία είναι “Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος” του Νίκου Καζαντζάκη. Με τρόπο μοναδικό παρουσιάζεται η αγωνία του Παλαιολόγου να διατηρήσει τις εύθραυστες ισορροπίες ανάμεσα σε λαό και άρχοντες, σε ενωτικούς και ανθενωτικούς, στους γενναίους και σε εκείνους που είχαν ήδη παραδοθεί και στην μάταιη ελπίδα για διαφυγή, στο φως της ελευθερίας και το σκοτάδι της υποταγής.
Ο δεσπότης Κωνσταντίνος προσπαθεί να διασώσει ότι έμεινε από το μεγαλείο μιας ολόκληρης εποχής, από την δόξα της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας. Ο λαός της Πόλης τον κατηγορεί για τα επερχόμενα δεινά, η εκκλησία τον εχθρεύεται, οι σύμμαχοι τον εγκαταλείπουν. Ο ήρωας βασιλιάς απορρίπτει το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει την Πόλη και να καταφύγει είτε στη Δύση, είτε σε κάποια κτίση που θα του παραχωρούσε ο εχθρός και μένει ολομόναχος. Εκείνος και η αδούλωτη ψυχή της μητέρας Ελλάδας. Μαζί με λίγους πιστούς συντρόφους, θα δώσει την τελική μάχη για την ελευθερία-αθανασία και θα πέσει στις επάλξεις της Πόλης των Πόλεων. Το έργο αυτό αποτελεί ένα ανεπανάληπτο κάλεσμα σε νέους εθνικούς αγώνες για την ελευθερία. Μαραθώνας, Σαλαμίνα, Θερμοπύλες. Η επανάσταση του 1821, η Κρήτη, ο Μακεδονικός Αγώνας, οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, το έπος του 1940, ως και στις μέρες μας με την μαρτυρική Κύπρο. Αυτό το λογοτεχνικό αριστούργημα, αποτελεί μια προσπάθεια εσωτερικής αναγέννησης, στα διαχρονικά Ελληνικά ιδεώδη, και τα σύμβολα μιας εποχής, που οι νεοταξίτες επιθυμούν και προσπαθούν, να μας κάνουν, να τα θάψουμε για πάντα στην λήθη της ιστορίας, θανατώνοντας οριστικά τους Ήρωες της ελευθερίας, τους Αγίους και τους αρχαίους Φιλοσόφους.
Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, επανέρχεται κυρίαρχος- ηγέτης δείχνοντας υπομονετικά το δύσκολο, αλλά και μοναδικό δρόμο προς την ελευθερία, την δόξα και την αθανασία. Νικά τον Θάνατο, ο Παλαιολόγος. Πώς μπορούμε να μην ανταποκριθούμε στο κάλεσμα του Θρυλικού Μαρμαρωμένου Βασιλιά, και των Ελλήνων Ηρώων ; Πώς να μείνουμε απαθείς και ασυγκίνητοι σε τούτη την διαρκή και άδικη θυσία τόσων αιώνων, θεωρώντας την “εθνικισμό”, και “φασισμο” ; Δεν είναι μόνον το αίμα του Κωνσταντίνου που κυλάει στις φλέβες μας, το ζωντανό, αλλά και όλων εκείνων που έπεσαν στα ιερά πεδία της δόξας, της τιμής και της Εθνικής αξιοπρέπειας. Είναι η φωνή που μας καλεί, να σηκωθούμε και πάλι όρθιοι, με υπερηφάνεια και Ελληνική αξιοπρέπεια, όπως αρμόζει σε μας που αξιωθήκαμε μια τέτοια πατρίδα.
Από τον Μαραθώνα, την Σαλαμίνα, της Θερμοπύλες και τις εκστρατείες του Μ. Αλεξάνδρου, του Ηράκλειου, του Αγίου Νικηφόρου Φωκά, του Βουλγαροκτόνου, ως την Αγιασμένη επανάσταση του 1821, το ένδοξο έπος του 1940, με την πρωτοφανή και ανέλπιστη εκείνη εποποιία των ολίγων, έναντι του πανίσχυρου ναζιστικού κράτους, και των συμμάχων τους, η ιδέα της αδούλωτης ψυχής, μεταφέρεται με ένα θαυμαστό τρόπο από γενιά σε γενιά. Μέσα από τις Ομηρικές ραψωδίες, τους Περσικούς πολέμους, τις μοναδικές αρχαίες τραγωδίες, την Ελληνική-Ρωμαϊκή ιστορία, το αγιασμένο 1821, το δημοτικό τραγούδι, την προφορική παράδοση, κυριάρχησαν τα Ελληνικά ιδεώδη στον λόγο του Σολωμού, του Παπαδιαμάντη, του Κόντογλου, του Παλαμά, του Καβάφη, του Σικελιανού, του Σεφέρη, του Ελύτη κλπ. Την σημερινή εποχή ας σταθούμε στις επάλξεις της βασιλίδος των πόλεων, στην αυτοκρατορική βίγλα, κάτω από το λάβαρο του σωτήρα ημών Ιησού Χριστού και του μαρτυρικού δεσπότη Κωνσταντίνου, του αλύγιστου στα στίφη των βαρβάρων, στον ανίκητο ηθικά, Ήρωα της Βασιλεύουσας, μαζί με τους Ήρωες Έλληνες-πολεμιστές. Αυτό επιβάλει το ιερό καθήκον, το υπέρτατο χρέος έναντι της ιστορία και του Γένους.
Δυστυχώς την εποχή της αλώσεως, είχαμε την προσβλητική ένωση των δύο Εκκλησιών, και την διχόνοια ανάμεσα στους Έλληνες, και στους λίγους Γερμανούς πολεμιστές, λίγο πριν την καθοριστική τελική μάχη, καθώς δεν έστειλαν την πολύποθητη, από τους ενωτικούς, στρατιωτική βοήθεια οι Γερμανοί.
Η Κωνσταντινούπολη τα τελευταία 200 χρόνια είναι πλέον μια πόλη κράτος,όπως η αρχαία Αθήνα, καθώς την ένδοξη Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία την κατέστρεψαν, και την κατέκτησαν οι Γερμανοί τον Απρίλιο του 1204 μ.Χ. Με την επανάκτηση της Βασιλεύουσας ,η αυτοκρατορία είναι πλέον κατακερματισμένη σε μικρά Λατινικά και Ελληνικά κρατίδια. Αυτά τα μικρά Ελληνικά κρατίδια όπως το Δεσποτάτο της Ηπείρου και της Θεσσαλίας αρνούνται πεισματικά να υπακούσουν στην κεντρική Ελληνική κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης. Η Βασιλεύουσα, θα δώσει μόνη έως το τέλος τον αγώνα επιβίωσης.
Για αυτό επάνω στην απελπισία τους, κάποιοι εξ αυτών σκέφτηκαν να ζητήσουν την βοήθεια των Γερμανών. Η κατάσταση ήταν τραγική και απερίγραπτη. Τους λίγους Φράγκους που πολέμησαν στο πλευρό των Ελλήνων, ο Δούκας Νοταράς μαζί με κάποιους άλλους Έλληνες δεν τους θέλουν μαζί τους. Ο Νοταράς είπε στον Γιάννη Ιουστιανιάνη (Λατίνος), ότι μόνο άμα φύγετε εσείς οι λίγοι Φράγκοι από την Πόλη, θα μας γλυτώσει ο Χριστός. Ο Κωνσταντίνος κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες, να κρατήσει μονιασμένους τους Έλληνες και τους Γερμανούς. Δεν ήταν λίγες οι φορές που επενέβαινε ο ίδιος σε διάφορα σημεία του κάστρου και χώριζε τους αντιμαχόμενους. Οι πλούσιοι λαϊκοί-κληρικοί, δεν έδιναν ούτε δραχμή, για να βοηθήσουν οικονομικά στο να μην χαθεί η Πόλη. Δεν βοήθησαν τον πεινασμένο Ελληνικό λαό που πολεμούσε νηστικός και άυπνος, γιατί δεν επαρκούσε αριθμητικά ο μικρός αυτός στρατός, να φυλάξει την Κωνσταντινούπολη. Ένα ακόμη μειονέκτημα ήταν ότι μαζί με την αϋπνία την πείνα, οι περισσότεροι υπερασπιστές της ήταν μεσήλικες, σε αντίθεση με τους Τούρκους μαχητές που οι περισσότεροι ήταν νέοι, ξεκούραστοι, έχοντας φαγητό. Δυστυχώς ο πλούσιοι της εκκλησίας, όπως και οι πλούσιοι λαϊκοί Έλληνες, δεν έδωσαν ποτέ χρήματα, για να φάνε οι πολεμιστές και οι άμαχοι. Οι τελευταίες μέρες πριν από την Άλωση της Πόλης είναι σημαντικές σε ηθικό επίπεδο. Όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι πιθανότητές τους να επιβιώσουν είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Εν τούτοις όλες εκείνες τις ημέρες αντί να πέσει το ηθικό τους τελείως, ώστε να πολεμούν με λιγότερο ζήλο και πάθος, αντ’ αυτού μέσα σε αυτήν την απελπισία πολεμούσαν με ακόμα μεγαλύτερη ορμή όπως αρμόζει στο έθνος των Ελλήνων. Ένοιωθαν να αυξάνονται οι δυνάμεις των σε ηθικό, πνευματικό και σωματικό επίπεδο εκείνες τις δύσκολες στιγμές. Ενώ βρισκόταν μέσα στην τέλεια απελπισία, καθώς το τέλος τους πλησίαζε με γοργούς ρυθμούς, εκείνοι πολεμούσαν με πολύ μεγαλύτερο ζήλο. Αυτό ακριβώς είναι ένα από τα μεγαλύτερα ηθικά αξιώματα των Ελλήνων. Όλοι οι άλλοι λαοί σε περίπτωση που βρίσκονταν στην θέση των Ελλήνων της Αλώσεως, θα είχαν παραδοθεί, είτε θα πολεμούσαν πάρα πολύ νωχελικά.
Οι Έλληνες-Χριστιανοί ήρωες θυσίασαν πολύτιμες γυναίκες, κόρες, αδελφές, εξαδέλφες, μητέρες, ανιψιές, για την τιμή και την επιβίωση της Ελλάδος. Άλλωστε πως θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά με τόσους Ήρωες και Αγίους που είχε βγάλει το έθνος μας, όλους εκείνους τους αιώνες. Το μεγαλείο της ψυχής των Ελλήνων της Πόλης δεν είχε όριο. Πριν την τελική μάχη ο Μωάμεθ έδωσε αρκετές ευκαιρίες στους Έλληνες για να φύγουν ειρηνικά, μαζί με τις οικογένειες τους και όλη τους την κινητή περιουσία και να πάνε να κατοικήσουν όπου εκείνοι επιθυμούν. Όμως όλες τις φορές οι Έλληνες απάντησαν αρνητικά. Γνώριζαν τον διαχρονικό και ιερό τρόπο εθνικής επιβίωσης και ότι εάν σε περίπτωση που θα τολμούσαν να γίνουν προδότες, θα “έσπαγε” η ιερή ιστορική συνέχεια, η οποία κρατούσε το έθνος ζωντανό, στο πέρασμα πολλών αιώνων.
Γνώριζαν πάρα πολύ καλά ότι οι γυναίκες τους, οι κόρες, οι αδελφές τους, οι εξαδέλφες, οι μητέρες, τα αγόρια, τα ανίψια τους, μετά την μάχη θα έπεφταν στα χέρια των Ισμαηλιτών όπως και έπεσαν. Οι Ισμαηλίτες θα τους σκλάβωναν όλους για να τελούν όλο το “θρησκευτικό”, λατρευτικό τυπικό του Εωσφόρου,με σε σεξουαλικές ανωμαλίες, όργια , ομοφυλοφιλικό σεξ, παιδεραστίες κ.λ.π.
Πέρα από την εξαθλίωση και τον φόβο του θανάτου, οι Έλληνες της πόλης, είχαν τώρα να παλέψουν και με το ανυπέρβλητο κάλλος της Ελληνικής φύσης, και των μονογαμικών-ηθικών, Ελληνίδων γυναικών. Η άνοιξη έδινε στην φύση όλες τις ευλογίες και τις ομορφιές της, οι πολιορκημένοι Έλληνες θα έπρεπε να βρουν την δύναμη να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια. Η λαχτάρα για την ζωή, οι ομορφιές της φύσης, και η αγάπη για τους συγγενείς τους, ήταν τα μεγαλύτερα εμπόδια, προκειμένου να φτάσουν στην επίτευξη του στόχου τους. Πέρα από την πείνα, την εξαθλίωση, την εγκατάλειψη των συγγενικών τους προσώπων και τον φόβο του θανάτου, είχαν να αντιμετωπίσουν και το ανυπέρβλητο μεγαλείο της δημιουργίας, με τις θάλασσες, τα δάση, τα λουλούδια, τα ζώα και τα πτηνά.
Το παράδειγμα της θυσίας των Ελλήνων της αλώσεως, θα λειτουργήσει ως ένα διαχρονικό παράδειγμα, ηρωισμού για όλους τους Έλληνες, οι οποίοι θα δεχτούν μέσα στις ψυχές τους, την θυσία, εκείνων που χάθηκαν με τον πιο βίαιο τρόπο στο όνομα της Ελλάδας και του κυρίου Σωτήρα και Λυτρωτή ημών, Ιησού.
Όλους τους επόμενους αιώνες εκατομμύρια Έλληνες άνδρες με παραδείγματα τους ήρωες Αυτοκράτορες-Στρατηγούς, Αξιωματικούς, στρατιώτες, πολέμησαν και θυσιάστηκαν για την πατρίδα.
Υπάρχουν λαοί οι οποίοι με κλάματα, παρακάλια και βλαστήμιες, καλούν τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό να τους βοηθήσει. Όμως οι Έλληνες, μόνον με έναν τρόπο ξέρουν να καλούν τον Χριστό να τους υποστηρίξει, πολεμώντας. Όλοι οι Έλληνες εφάρμοσαν πιστά την διδαχή του στυλοβάτη του Ελληνισμού και της Ορδοδοξίας, του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου : ” Κρείττων γάρ επαινετός πόλεμος, ειρήνης χωριζούσης θεού. Για αυτό πολέμησαν ανά τους αιώνες, εκατομμύρια Έλληνες ήρωες. Η χριστιανική πίστη θεωρεί τον πόλεμο και την χρήση των όπλων προς άμυνα βέβαια, ένα αναγκαίο κακό.
Ο ΠΡΩΤΟΣ ΔΙΔΑΞΑΣ ΥΠΗΡΞΕ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ
ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΘΗΣΕΑΣ.
Ο Θησέας ήταν ο πρώτος Έλληνας βασιλιάς παγκοσμίως, ο οποίος δίδαξε ότι οι όλοι οι γνήσιοι βασιλιάδες επωμίζονται τα περισσότερα βάρη από όλους τους άλλους, ενώ τους καρπούς των προσπαθειών τους, πάντοτε τους μοιράζονται με όλους τους πολίτες. Ακόμη ο Θησέας δίδαξε ότι σε κάθε μάχη, σε κάθε πόλεμο, καθημερινά τις περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλο στρατιώτη, βάζει την ζωή του σε κίνδυνο ο εκάστοτε Έλληνας Βασιλιάς.
Για αυτό όλοι οι πραγματικοί Έλληνες Βασιλείς, στρατηγοί κατά την αρχαία και μεσαιωνική εποχή, όπου οι πρόγονοι μας ήταν διοικητές της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έκαναν ολομόναχοi
επιθέσεις, ενάντια σε χιλιάδες αντιπάλους.Επίσης κάποιοι νοσταλγοί του πρόσφατου- σκοτεινού παρελθόντος, επιθυμούν διακαώς, να επαναφέρουν, τους αλλοδαπούς βασιλείς στην Ελλάδα. Για αυτό παρουσιάζουν ψευδώς, ότι ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, “είχε”, παιδί τον Ιωάννη Χριστιανό.
Τα δύο αυτά κατασκευασμένα γεγονότα, Περί “Μαρμαρωμένου” Βασιλιά,, Ιωάννη Γ Δούκα Βατάτζη, και περί Ιωάννη Παλαιολόγου-Χριστιανού, δεν τα δέχεται κανένας ιστορικός, σε παγκόσμιο επίπεδο. Φυσικά ο πρώτος που απορρίπτει τις παραποιημένες ιστορικές αναφορές, και δεν κάνει καμία αναφορά, σε αυτές, είναι ο εθνικός μας Ιστορικός, ο σύγχρονος Ηρόδοτος, ο Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος.
Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι –Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος
Oι δυο συζυγοι του τελευταιου αυτοκρατορα κωνσταντινου ια …
Ιωάννης Παλαιολόγος Χριστιανός
Μετάβαση στην πλοήγησηΠήδηση στην αναζήτηση
Ο Ιωάννης Παλαιολόγος Χριστιανός (1439 ή το 1440-20 Φεβρουαρίου 1513), είναι ένα αμφιλεγόμενο πρόσωπο που δεν μαρτυρείται σε καμία μεσαιωνική πηγή, αλλά εμφανίστηκε τον 19ο αιώνα από βασιλόφρονες ερευνητές στην προσπάθειά τους να συνδέσουν την βασιλική οικογένεια της Ελλάδος των Γκλύξμπουργκ με τον Οίκο των Παλαιολόγων και την Βυζαντινή Αυτοκρατορία[1]. Ταυτίζεται από αυτούς τους ερευνητές με τον Ιωάννη βασιλιά της Δανίας (1481–1513) δίνοντας μια φανταστική εκδοχή της καταγωγής του.
Σύμφωνα με αυτή την αμφιλεγόμενη σύνδεση ο Ιωάννης ήταν γιος του τελευταίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου από υποτιθέμενο, τρίτο, γάμο του, ο Κουτλουμουσιανός λέει για εξωσυζυγική σχέση, με την Άννα Νοταρά[2]. Η εκδοχή λέει ότι με την πτώση της Κωνσταντινούπολης, ήταν 14 ετών τότε, η μητέρα του τον φυγάδευσε στην Ιταλία όπου κράτησε μυστική την καταγωγή του[2]. Εκεί υπό την προστασία της υπηρέτριας της Ειρήνης σπούδασε[2], παρόλο που από τις πηγές μαρτυρείται η φυγή κι εγκατάσταση της Άννας Νοταρά έως τον θάνατο της μετά από χρόνια στην Ιταλία η εκδοχή αυτή του Βαρθολομαίου Κουτλουμουσιανού λέει ότι αυτοκτόνησε μην πέσει στα χέρια των Οθωμανών. Αργότερα υπό την προστασία κάποιου Γερμανού έκανε καριέρα στρατιωτικού στην Αυστρία, και αργότερα στον Γαλλικό στρατό όπου και πολέμησε κατά των Άγγλων[2]. Στην συνέχεια βρέθηκε στο Βασίλειο της Δανίας και Σουηδίας όπου έγινε στρατηγός από τον βασιλιά Χριστιανό Α΄ σε ηλικία 20 ετών, εκεί παντρεύτηκε την Χριστίνα της Σαξονίας και να γίνει και ο ίδιος έπειτα βασιλιάς της Δανίας–Σουηδίας, αναφέρεται ότι έγινε σαν νόμιμος διάδοχος του θρόνου, με τον όνομα Χριστιανός παρόλο που ο βασιλιάς είχε γιο νόμιμο διάδοχο[2].
Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
- ↑ Ανδρέας Ε. Καπογιαννόπουλος, Ο Ιωάννης Μεταξάς, Αυτοψυχαναλύεται, Εκδόσεις Περιοδικός τύπος, 1988, ανακτήθηκε 14 Ιανουαρίου 2019
- ↑ Άλμα πάνω, στο:2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Ιστορικές έρευνες για την Βυζαντινή καταγωγή της Ελληνικής Δυναστείας, Επιμέλεια: Ανδρέας Μέγκος, ανακτήθηκε 14 Ιανουαρίου 2019
Η Αγία Υπομονή αφιερώθηκε στο Μοναστήρι της Κυράς Μάρθας, συνεχίζοντας ταυτόχρονα και της εν Χριστώ φιλανθρωπίες, ιδρύοντας Γηροκομείο στο Μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου της Πέτρας στην περιοχή των Βλαχερνών της Κωνσταντινουπόλεως, γνωστό ως «Καθίδρυμα της Ελπίδος των Απηλπισμένων». Στο Μοναστήρι αυτό βρισκόταν και το άφθαρτο λείψανο του Οσίου Παταπίου, το οποίο μεταφέρθηκε μετά την Άλωση, και κρύφτηκε μέσα σε σπηλιά, στην σημερινή Ιερά Μονή Οσίου Παταπίου, στο Λουτράκι Κορινθίας, όπου και θησαυρίζεται έως τώρα άφθαρτο, δωρίζοντας ευλογίες και ιάσεις. Εκεί άλλωστε βρίσκεται και η κάρα της Οσίας Υπομονής, που αγίασε με την αλύγιστη δροσερή υπομονή και την ακλόνητη θερμή Πίστη της στον Σωτήρα Χριστό.
Η Οσία Υπομονή, που στην Θεσσαλονίκη τιμάται στον Ι. Ν. του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Νεάπολη, στην Αχαΐα στον Ι. Ν. Αγίου Ανδρέου Εγλυκάδας Πατρώνν και σε πολλά μέρη της Ελλάδος, η αγία μητέρα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, κοιμήθηκε στις 13 Μαρτίου του 1450 μ.Χ., ενόσω ο γιος της είχε γίνει Αυτοκράτορας, χωρίς ευτυχώς να ζήσει το τέλος του και την τραγική πτώση της Βασιλεύουσας.
Η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη της στις 13 Μαρτίου, αλλά και στις 29 Μαΐου, ανήμερα της Αλώσεως και του ηρωικού θανάτου του γιού της! Το όνομά της και η μνήμη της εκείνη την ημέρα, είναι ένα μήνυμα Πίστης και Υπομονής ως την ώρα της τελικής Ανάστασης του Γένους, μέσα από την ηθική Χριστιανική ζωή, και τους σκληρούς αγώνες. Η Οσία Υπομονή επιτελεί και σήμερα εμφανίσεις και θαύματα ιάσεως.
Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι-Άγγελος-Ευάγγελος Γιαννόπουλος :
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΗΘΗ.
ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ :
