Όταν ήμουν και εγώ μικρός μας έμαθαν για διάφορους αθλητές, όπως τον αθλητή τον Καρλ Λιούις, για τα επιτεύγματα του στο χώρο του αθλητισμού. Μας έμαθαν και για διάφορες ξένες τραγουδίστριες όπως την τραγουδίστρια τη Μαντόνα για τις επιτυχίες στα τραγούδια για το πόσα χρήματα κερδίζει, για τη ζωή της. Μας έμαθαν για διάφορους ποδοσφαιριστές όπως τον Έντσον Αράντες Ντο Νασιμέντο, γνωστό ως Πελέ από τη Βραζιλία και τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα από την Αργεντινή για τις τεράστιες επιτυχίες που είχαν στο ποδόσφαιρο. Έγιναν γνωστοί από πολύ μικροί στην ηλικία για το χάρισμα που είχαν στο ποδόσφαιρο.
Όμως δεν με έμαθαν και έμενα για έναν πραγματικό ήρωα που έκανε ένα άθλο στο χώρο του αθλητισμού, τον Στέλιο Κυριακίδη, από την Πάφο της Κύπρου. Από πολύ μικρός του άρεσε να ασχολείται με το αθλητισμό, με το τρέξιμο. Το 1934 μετακόμισε και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ένας αθλητής που στην ηλικία των 36 χρονών, το 1946 πήρε τη μεγάλη απόφαση να συμμετάσχει στο Διεθνή Μαραθώνιο της Βοστώνης μετά από τιμητική πρόσκληση των διοργανωτών. Η γυναίκα του έχοντας υπόψη ότι ο άντρας της ήταν αδύνατος και υποσιτισμένος λόγω της κατοχής και του πολέμου όπως επίσης είχε πέντε χρόνια να αγωνιστεί του πρότεινε να μην λάβει μέρος στο Μαραθώνιο. Ο Στέλιος όμως δεν πτοήθηκε, δεν έχασε το θάρρος και το ηθικό του, δεν φοβήθηκε τις δυσκολίες, τα προβλήματα, δεν φοβήθηκε για το ποιοι θα είναι οι αντίπαλοι του, πήρε τη μεγάλη απόφαση να πάει να αγωνιστεί να δώσει τη “μάχη”. Όταν πήγε στη Βοστώνη και όπως ήταν φυσικό όταν τον είδαν οι γιατροί των αγώνων, βλέποντας τον αδύνατο εξέφρασαν τις αμφιβολίες τους εάν έπρεπε να του δώσουν άδεια να συμμετάσχει. Σκέφτηκαν ότι σε περίπτωση συμμετοχής του μπορούσε να έκανε κακό στην υγεία του. Όταν του είπαν ότι δεν του δίνουν έγκριση να λάβει μέρος, ο Στέλιος σαν γνήσιος Έλληνας τους απάντησε: «Ήρθα για να τρέξω για επτά εκατομμύρια πεινασμένους Έλληνες και θα τρέξω!». Έτσι υπέγραψε υπεύθυνη δήλωση ότι παίρνει ο ίδιος την ευθύνη για τον εαυτό του. Στις 20 Απριλίου 1946 ξεκίνησε ο πεντηκοστός Μαραθώνιος με μεγάλο φαβορί τον Αμερικανό Τζόνι Κέλι. Με τη δύναμη της ψυχής του ο Στέλιος κατάφερε να είναι μπροστά στα τελευταία χιλιόμετρα. Δεν έχει άλλη επιλογή, δεν έχει άλλη ευκαιρία, έπρεπε να Νικήσει αυτή τη σκληρή μάχη. Στη διαδρομή ένας ηλικιωμένος μετανάστης έτρεχε κοντά του και του έδινε θάρρος και κουράγιο φωνάζοντας του: «Για την Ελλάδα Στέλιο μου! Για τα παιδιά σου!!!» Όπως ήταν φυσικό αυτά τα λόγια τα απλά του έδωσαν δύναμη, κουράγιο, πείσμα να Νικήσει. Τα κατάφερε και έφτασε στο τέρμα Πρώτος φωνάζοντας “FOR GREECE!!!”
Όπως ήταν φυσικό όταν ρωτήθηκε ο Κέλι γιατί δεν κατάφερε να κερδίσει στο Μαραθώνιο απάντησε: «Πώς θα μπορούσα να κερδίσω ποτέ έναν τέτοιο αθλητή; Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για μια ολόκληρη Πατρίδα..!». Όπως ήταν αναμενόμενο η νίκη του προκάλεσε πάταγο, θαυμασμό! Οι Αμερικανοί έσπευσαν να του δώσουν χρήματα και να του προτείνουν να μείνει για πάντα στην Αμερική. Ο Στέλιος όμως άφησε άφωνο ακόμη και τον Πρόεδρο της Αμερικής Τρούμαν όταν τον ρώτησε τι θα ήθελε να του προσφέρει ως δώρο. «Για μένα δεν θέλω
τίποτα. Μόνο για την Ελλάδα Βοήθεια!» Αυτή η υπέροχη νίκη του είχε σαν αποτέλεσμα να συγκινήσει τους Αμερικάνους και τους ομογενείς για να κάνουν έρανο να μαζευτούν 250.000 δολάρια. Επίσης η οικογένεια Λιβάνου έστειλε αρκετές ποσότητες με είδη πρώτης ανάγκης στη βασανισμένη Ελλάδα.
Στις 23/05/1946 όταν επέστρεψε ο Στέλιος στην Πατρίδα τον περίμενε πλήθος κόσμου για να τον υποδεχτούν με τιμές Ήρωα. Δακρυσμένος κατά τη διάρκεια της επίσημης τελετής στις Στήλες του Ολυμπίου Διός δήλωσε: “Είμαι Υπερήφανος που είμαι Έλλην!”
Ο Στέλιος, ο δικός μας Στέλιος ας είναι παράδειγμα για μίμηση προς τους νέους αθλητές που οι περισσότεροι έχουν στόχους να αποκτήσουν τη δόξα και το χρήμα. Να μην ξεχνάμε τις δικές μας “ρίζες” που έχουν να μας μάθουν αρκετά και να χαράξουν σωστή πορεία σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε.
Λευκωσία / Κύπρος
