Γράφει ο Ευστράτιος Τσιτσιβός
Οικονομολόγος, MSc
Τις τελευταίες ημέρες παρατηρείται κάτι παράδοξο: Από την ανακοίνωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων στη ΔΕΘ και την ταυτόχρονη απόσυρση του Oruc Reis στο λιμάνι της Αττάλειας, επικοινωνείται από όλα σχεδόν τα μέσα, η προετοιμασία έναρξης διερευνητικών επαφών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αρχής γενομένης από τις “τεχνικές” συνομιλίες στα πλαίσια του ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα βρίσκεται σε εξέλιξη από το σύνολο σχεδόν των εγχώριων ΜΜΕ συστηματική προσπάθεια δημιουργίας κλίματος ευφορίας με αφορμή το νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα.
Με αφορμή τα ως άνω κρίνεται αναγκαίο να επισημανθούν τα εξής: Η επιστροφή του τουρκικού ερευνητικού σκάφους στο λιμάνι της Αττάλειας δε σημαίνει από πλευράς της γείτονος ούτε υποχώρηση, ούτε αλλαγή στάσης, ούτε υπαναχώρηση από τις διεκδικήσεις της έναντι της Ελλάδας. Αντίθετα η Τουρκία προσπαθεί συστηματικά να μας παρασύρει με κάθε τρόπο και τέχνασμα στην έναρξη ενός άνευ προϋποθέσεων διαλόγου. Σε αυτό βέβαια φαίνεται πως διευκολύνεται τόσο από τους εταίρους μας της ΕΕ όσο και από την παραδοσιακή της σύμμαχο τις ΗΠΑ οι οποίες αμφότερες δεν έχουν καμία πρόθεση να επιβάλλουν κυρώσεις στην Τουρκία.
Ας μη γελιόμαστε. Στη σύνοδο Κορυφής στις 24 & 25 Σεπτεμβρίου, δεν υπάρχει (ποτέ δεν υπήρξε), περίπτωση να επιβληθούν ουσιαστικές κυρώσεις. Αντίθετα αυτό που επιδιώκεται είναι η επίσπευση της έναρξης έστω διερευνητικών επαφών, πριν από τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ. Την ίδια στιγμή στο εσωτερικό της χώρας έχει ανακύψει μείζον ζήτημα με το μέγεθος των μασκών που παραδίδονται στα σχολεία και με τους αρνητές της χρήσης τους…, ενώ τόσο οι κατευθυνόμενες ταραχές στη Λέσβο όσο και η εντεινόμενη επιθετικότητα της Τουρκίας, αποτελούν τριτοτέταρτο θέμα στην καθημερινή ενημέρωση του Έλληνα. Ο Έλληνας είναι πεπεισμένος ότι για άλλη μια φορά με τους Τούρκους “θα τα βρούμε”. Για τον Έλληνα το ενδεχόμενο να χρειαστεί να πολεμήσει για την πατρίδα του εξακολουθεί να είναι μακρινό και παράλογο. Μακρινό γιατί κανείς δε έχει φροντίσει να τον προετοιμάσει γι αυτό και παράλογο γιατί η οδός της διπλωματικής διευθέτησης παρουσιάζεται συστηματικά ως μονόδρομος.
Αυτή τη φορά δεν υπάρχουν περιθώρια ολιγωρίας. Με αυτή την Τουρκία δεν υπάρχει διάλογος, δεν υπάρχει διεθνές δικαστήριο της Χάγης. Υπάρχει μόνο η υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και της εθνικής κυριαρχίας με αποφασιστικότητα και αυταπάρνηση.
Οι πολιτικοί μας ηγέτες πρέπει να πάψουν να υποτιμούν και να αγνοούν την αγάπη που έχει ο Έλληνας για την πατρίδα του. Κι αν αυτή η αγάπη εκδηλώνεται μόνο επετειακά στις εθνικές εορτές, οφείλουν να την ατσαλώσουν και να την επικαιροποιήσουν. Γιατί αν δεν αφυπνιστούμε άμεσα, όταν θα έρθουν τα Rafale δε θα μπορούν να πετάξουν πάνω από το σύμπλεγμα της Μέγιστης και τότε θα είναι πολύ αργά.
