Ο δε Κύριος είπεν· “τα αδύνατα δια τους ανθρώπους είναι κατορθωτά και δυνατά στον Θεόν”. (Κατά Λουκάν 18:27) Διαβάζουμε στο Άγιον Ευαγγέλιο, όπως και «Οτιδήποτε θανάσιμο κι αν πιήτε, δεν θα σας βλάψη», είπε ο Χριστός και, «σας δίνω εξουσία να πατάτε πάνω στα φίδια και στους σκορπιούς χωρίς να παθαίνετε κακό». Πόση δύναμη αλήθεια έχει ο άνθρωπος με την Χάρη του Θεού και δεν φοβάται τίποτε! Γι’ αυτό πάντα να ζητάμε την Χάρη του Θεού κάνοντας τον σταυρό μας, σχετικά με αυτό να θυμόμαστε το περιστατικό που αναφέρει το Λαυσαϊκό:
Πήγε ένας μοναχός να πάρει νερό από το πηγάδι και, επειδή είδε μέσα μια ασπίδα, έφυγε κατατρομαγμένος, χωρίς να πάρει νερό. «Πάει, Αββά, χαθήκαμε, είπε στον Γέροντά του, μια ασπίδα είναι μέσα στο πηγάδι!». «Καλά, του λέει ο Γέροντας ,αν πάνε σ’ όλα τα πηγάδια δηλητηριώδη φίδια, τι θα κάνης; Θα πεθάνεις απ’ την δίψα;». Πήγε ο Γέροντας, σταύρωσε το πηγάδι, πήρε νερό και ήπιε. «Όπου σταυρός επιφοιτά, του είπε, ουκ ισχύει κακία του σατανά».
Βεβαίως στην σημερινή εποχή να πούμε ότι υπάρχει πολύς κόσμος που δεν τα βλέπει σοβαρά αυτά, τα χλευάζει, τα περιφρονεί, καθώς δεν ταιριάζουν με την σημερινή εποχή της προόδου όπου πλέον μια Οργουελική κυβέρνηση με την συνεργασία της επιστήμη ή/και οποιουδήποτε άλλου φορέα, κρατεί τα σκήπτρα της εξουσίας. Ειδικά με όλη την κατάσταση που επικρατεί τον τελευταίο καιρό θεωρώ σημαντικό να αναφερθώ στο μέγεθος της Πίστεως που είχαν οι άνθρωποι κάποτε σε σχέση με σήμερα και την άμεση σχέση που έχει με την οποιαδήποτε δυσκολία και εμπόδιο στην ζωή καθενός. Ας θυμηθούμε λοιπόν τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 1918 στο Αγρίνιο και στις γύρω περιοχές:
Η γρίπη έχει θερίσει την πόλη και την γύρω περιοχή της, η επιστήμη φαίνεται ανίκανη να ανακόψει τη θανατερή πορεία της νόσου, με τον αριθμό των θανάτων μόνο μέσα στο Αγρίνιο φτάνει τον αριθμό των 40 έως 50 ημερησίως (όχι σαν σήμερα που είναι 3-4 σε ολόκληρο τον νομό). Δεν υπάρχει οικογένεια που να μη θρηνεί τα θύματά της μάλιστα κανείς δεν συνοδεύει ούτε επιμελείται πια τους νεκρούς, αλλά και τους αποφεύγουν από τον φόβο της μεταδόσεως της ασθένειας. Η μνήμη των κατοίκων γυρίζει 64 χρόνια πίσω στο 1854, θυμούνται ότι και τότε η χολέρα, είχε αποδεκατίσει την πόλη, και θυμούνται τότε το θαύμα της Παναγίας της Προυσιώτισσας. Όλοι αυτομάτως πια ήταν βέβαιοι ότι, όταν η εικόνα της Προυσιώτισσας θα ερχόταν στο Αγρίνιο, η πόλη θα απαλλασσόταν από την τραγική δοκιμασία.
Μα κανένας δεν αποφασίζει και δεν τολμάει να πάει στο Μοναστήρι, στον Προυσσό, για να μεταφέρει την παράκληση της πόλης στον Ηγούμενο. Τελικώς μια τριμελής επιτροπή με την ευλογία του τότε Μητροπολίτη Ναυπάκτου Αμβροσίου και με το σχετικό έγγραφο της άδειας στα χέρια, ύστερα από μια κοπιώδη πορεία, κατά το δειλινό της 22ας Οκτωβρίου, φτάνει στο Μοναστήρι, στον Προυσσό. Γονατιστοί μπροστά στην Θαυματουργό Εικόνα οι τρεις πρεσβύτες ευχαριστούν που τους αξίωσε να φτάσουν ως εκεί και προσεύχονται. Οι Πατέρες μαζεμένοι όλοι στην εκκλησία, με τον Κωνσταντίνο Καθηγούμενο, αναπέμπουν Παράκληση στην Θεομήτορα, ενώ τα πρόσωπα των Αγρινιωτών, που εξακολουθούν να είναι γονατιστοί μπροστά στην Εικόνα, τα αυλακώνουν τα δάκρυα. Είναι τα δάκρυα της μετανοίας. Το άλλο πρωί γίνεται Δοξολογία και το βράδυ ολονύκτια Παράκληση. Η προετοιμασία για την μεταφορά της Εικόνας έχει αρχίσει το πρωί της 24ης Οκτωβρίου, μετά τον Όρθρο σχηματίζεται η πομπή και η Ιερά Θεωρία ξεκινάει… Εν τω μεταξύ στο Αγρίνιο και στην ευρύτερη περιοχή χιλιάδες πιστοί μετά την Παράκληση στην Μητρόπολη ξεκινάνε σε μια ολονύκτια πορεία μέσα στα βουνά προς τα Αραποκέφαλα, για να προϋπαντήσουν την Μεγαλόχαρη, την μόνη ελπίδα της σωτηρίας που τους απόμενε. Το ίδιο πρωί οι χιλιάδες αυτές των πιστών συναντώνται με την θρησκευτική πομπή που φέρνει την Θαυματουργό Εικόνα πάνω σε μια από τις ψηλότερες κορφές των Αραποκέφαλων. Εκεί γίνεται η πρώτη μεγάλη Δέηση. Πέντε χιλιάδες Χριστιανοί γονυπετείς γέμισαν τα γύρω φαράγγια με δάκρυα πραγματικής μετανοίας και παρακολούθησαν την Δέηση στην Παναγία. Και μετά από αυτήν ξαναρχίζει η πορεία. Η Θεία Εικόνα ακολουθουμένη από τις χιλιάδες των ευλαβουμένων προχωρεί να φτάσει το πρωί της επομένης στο χωριό Προστοβά, όπου ψέλνεται κατανυκτική Παράκληση και τις νυχτερινές ώρες φτάνει στα προάστια του Αγρινίου. Όταν η ιερή πομπή έφθασε στα πρόθυρα της πόλης, το Αγρίνιο είχε ερημωθεί αλλά είχαν μείνει μόνον μερικά παιδιά στα καμπαναριά των εκκλησιών που χτυπούσαν χαρμόσυνα τις καμπάνες. Η πομπή τώρα προχωρεί προς την πόλη και κατευθύνεται στο Ναό της Αγίας Τριάδος, όπου αναπέμπεται ευχαριστήρια Δέηση και ακολουθεί Μεγάλη Παράκληση για την απαλλαγή του δοκιμαζόμενου λαού από την μάστιγα της τρομερής αρρώστιας. Και μετά όταν μπήκε η Εικόνα της Θεομήτορος στο Ναό, επί ένα εικοσιτετράωρο συνεχώς οι ιερείς δεν σταμάτησαν να ψέλνουν ομαδικές Παρακλήσεις των πιστών, ενώ άλλοι μεταλάμβαναν των Αχράντων Μυστηρίων.
Μάλιστα όπως πληροφορούμαστε και από το αρχείο του Γεωργίου Πάστρα, από ένα πιο εκτεταμένο κείμενο που αναφέρεται σε θαύματα της Παναγίας:
«Μετά τις πρώτες ώρες από την άφιξη της Προυσιώτισσας στην πόλη, το κακό είχε σταματήσει. Οι άρρωστοι, και οι κατάκοιτοι ακόμα που δεν μπορούσαν να σηκωθούν από το κρεβάτι, τώρα κατά δεκάδες, τελείως υγιείς, έσπευδαν στην Αγία Τριάδα για να ευχαριστήσουν την Μεγαλόχαρη. Το θαύμα είχε συντελεσθεί ομαδικά. Η ζωή στο Αγρίνιο ξανάρχιζε να παίρνει το ρυθμό της. Αλλά μόνον η πόλη του Αγρινίου είχε απαλλαγή από το κακό. Όλη η γύρω περιοχή, από όπου δεν πέρασε η προς το Αγρίνιο πορεία, το Αιτωλικό, το Μεσολόγγι, θερίζονταν ακόμα από την αρρώστια με ρυθμό συνεχώς αυξανόμενο. Το θανατικό ήταν τόσο που οι Ιερείς δεν προλάβαιναν ούτε καν μια ευχή να διαβάσουν στους νεκρούς…».
Στη συνέχεια οι επιτροπές που φτάνουν από τα γειτονικά χωριά και από τις δύο πόλεις, το Μεσολόγγι και το Αιτωλικό, αλληλομάχονται για την προτεραιότητα της μεταφοράς της Εικόνας. Αλλά και οι Αγρινιώτες δεν εννοούν να επιτρέψουν να απομακρυνθεί η Εικόνα της Παναγίας από την διασωθείσα πόλη πριν προσκυνήσει όλος ο λαός και πριν ψάλλει η μεγάλη ευχαριστήρια Δοξολογία. Έτσι, στις 27 Οκτωβρίου, στο Ναό της Αγίας Τριάδος ψέλνεται κατανυκτικότατα η ειδική ακολουθία με την οποία λιτανεύεται η πάνσεπτη Εικόνα της Προυσιώτισσας και κατόπιν σχηματίζεται ιερή πομπή η οποία δια μέσου των κεντρικών οδών της πόλης μεταφέρει την Εικόνα στον παλαιό Ναό του Αγίου Χριστοφόρου, που βρίσκεται έξω από το Αγρίνιο επάνω σε έναν λόφο. Εκεί ψάλθηκε η Μεγάλη Παράκληση μετά από την οποία ο Ηγούμενος έδωσε την εξήγηση ότι η φοβερή αρρώστια δεν ήταν παρά μια δοκιμασία του πληθυσμού της πόλης για την εκτροπή από τον δρόμο της πίστεως και ανέλυσε τις υποχρεώσεις που δημιουργεί πια για τους Αγρινιώτες η δοθείσα Χάρις της Θεομήτορος. Ακολούθησε 24ωρο προσκύνημα μετά το οποίο, κατά τα πέντε εικοσιτετράωρα που ακολούθησαν, η Εικόνα μεταφέρθηκε διαδοχικά και λιτανεύθηκε στους Ναούς της Ζωοδόχου Πηγής και του Αγίου Δημητρίου. Στο διάστημα αυτό του προσκυνήματος ολόκληρος ο πληθυσμός εξομολογείται και μεταλαβαίνει των Αχράντων Μυστηρίων. Η ζωή και η κίνηση στην πόλη αποκαθίστανται, κανένας άρρωστος δεν υπάρχει, κανένας θάνατος δεν σημειώνεται. Στο Μεσολόγγι η επάρατη νόσος συνεχίζει να αποδεκατίζει τους κατοίκους. Καθημερινά πεθαίνουν από την γρίπη 25-30 άτομα, τα οποία μεταφέρονται με κάρα και θάβονται κατά το πλείστον χωρίς την συνοδεία ούτε ιερέως καν. Μια επιτροπή κατευθύνεται στην Ναύπακτο και αμέσως λαμβάνει την άδεια του Μητροπολίτου για την μεταφορά της Εικόνας στην πόλη. Πράγματι, την 1η Νοεμβρίου 1918, η Εικόνα φτάνει με τον σιδηρόδρομο στον σταθμό του Μεσολογγίου, όπου οι κάτοικοι αναμένουν από τη βαθειά νύκτα παρά το γεγονός ότι έριχνε καταρρακτώδη βροχή.
Πολλοί από τους επιστήμονες και τους προκρίτους της πόλης προέτρεπαν το πλήθος να επανέλθει στα σπίτια του και εξέφραζαν την πεποίθηση ότι οι θάνατοι από την γρίπη τουλάχιστο θα τριπλασιασθούν. ( πάντα θα υπάρχουν τέτοιοι!) Ο λαός όμως ανέμενε καρτερικότατα.
Με την άφιξη της Εικόνας της Παναγίας της Προυσιώτισσας ψάλθηκε στον σιδηροδρομικό σταθμό κατανυκτική Παράκληση και στην συνέχεια έγινε η είσοδος της Εικόνας στην πόλη. Το μέγα θαύμα συντελείται. Μάρτυρες παρίστανται όλοι οι κάτοικοι. Κατά το Μεσονύκτιο, ενώ όλοι προσεύχονταν αρχίζει να πνέει σφοδρότατος άνεμος που ξερίζωσε πολλές δεκάδες δένδρων της πόλης. Από το πρωί της 2ας Νοεμβρίου 1918 κανένας θάνατος δεν σημειώθηκε στο Μεσολόγγι. Οι κάτοικοι με πρωτοφανή ευλάβεια προσέρχονταν μπροστά στην Αγία Εικόνα ψάλλοντας την Παράκληση, προσφέροντας διάφορα αφιερώματα, χρυσό, άργυρο κλπ, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς την Παντοδύναμο Μητέρα του Θεού. Στο Αιτωλικό επικρατεί η ίδια κατάσταση. Οι κάτοικοι πεθαίνουν κατά δεκάδες. Η μεταφορά της Εικόνας πραγματοποιείται από την πόλη του Μεσολογγίου. Στον σιδηροδρομικό σταθμό έχουν προσέλθει όλοι, πλην ελαχίστων, οι οποίοι ανέμεναν την ιερή πομπή στο τέρμα της μεγάλης ανατολικής γέφυρας. Διαπρύσιοι κήρυκες του συντελεσθέντος θαύματος της καταπαύσεως της νόσου μεταξύ των άλλων και ο δήμαρχος Κων. Σταράμος, καθώς και οι: Παντ. Μόσχος, Χρ. Γαζώτης, Παντ. Σκόνδρας, Χρ. Μπογιατζής, Ανδρ. Λιαπίκος κα. Απειράριθμα θαύματα διηγούνται πολλοί των κατοίκων.
Ο συνταξιούχος δάσκαλος Λάμπρος Μούτσος, ο οποίος υπηρετούσε άλλοτε στο χωριό Ντέμη, διηγείται: «Το 1918 η σύζυγός μου Σπυριδούλα είχε προσβληθεί από βαρύτατη μορφή γρίπης. Οι φίλτατοί μου γιατροί Σελιμάς και Σακκάς με είχαν διαβεβαιώσει ότι η σύζυγός μου ευρίσκεται στις τελευταίες στιγμές της ζωής της. Εκείνο το πρωΐ είχε φθάσει στο σπίτι μου και ο αδελφός της συζύγου μου Νικ. Πανουκλιάς, από το Μεσολόγγι, για να ιδή για τελευταία φορά την αδελφή του. Όλοι στο σπίτι μου συζητούσαμε τα της κηδείας. Μετά από λίγες ώρες περνούσε εξω από το σπίτι μου η ιερή πομπή της Αγίας Εικόνας της Παναγίας της Προυσιώτισσας. Η εκπνέουσα σύζυγός μου μας παρεκάλεσε να την μεταφέρουμε στο παράθυρο, πράγμα το οποίο πράξαμε. Η ασθενής μόλις αντίκρυσε την Εικόνα και προσευχήθηκε περιέπεσε σε νάρκη, αλλά μετά από μία ώρα παρατηρήσαμε κατάπληκτοι ότι το ανθρώπινο εκείνο ράκος άρχισε να κινείται, να ζωντανεύη και μετά από λίγες ημέρες να γίνεται εντελώς καλά. Ήδη η σύζυγός μου ευρίσκεται εν ζωή και χαίρει άκρας υγείας, χάρη στο θαύμα της Παναγίας της Προυσιωτίσσης».
Μάλιστα τα ανωτέρω γεγονότα έχουν αγιογραφηθεί δίπλα στο Ιερό του ναού πριν λίγα χρόνια στον Ι.Ν. Αγίας Τριάδας Αγρινίου, από τον ζωγράφο και αγιογράφο κ. Βλάση Τσοτσώνη. Συγκεκριμένα απεικονίζεται το μοναστήρι της Παναγίας της Προυσιώτισσας, κτισμένο ανάμεσα στα ψηλά βουνά που περικλείουν τον Προυσό Ευρυτανίας, ενώ πιο δίπλα υπάρχει η Παναγία, η Κυρά της Ρούμελης, που μας προστατεύει και μας σκεπάζει με τη Θεία Χάρη της, ενώ εκ δεξιών της βρίσκεται Άγγελος Κυρίου όπου κρατά την θαυματουργή εικόνα της! Η μεταφορά της Ιερής Εικόνας της Παναγίας ανάμεσα στα δυσκολοδιάβατα βουνά της Ευρυτανίας και του Παναιτωλικού, καθώς και η έλευσή της στο Αγρίνιο, γίνεται συνοδεία του Πατροκοσμά και του Αγίου Ιωάννη ο εν Βραχωρίω, οι άγιες μορφές των οποίων στέκουν δίπλα της, άγρυπνοι φρουροί Της Μεγαλόχαρης. Σε δεύτερο επίπεδο απεικονίζονται, ο Ιερός Κλήρος και οι πιστοί χριστιανοί της περιοχής, οι οποίοι κάνουν Παρακλήσεις και Δεήσεις προς την Δέσποινα των Ουρανών, για να τους βοηθήσεις και να απαλλάξει τον δοκιμαζόμενο λαό από την μάστιγα της τρομερής αρρώστιας… Και τέλος σε ένα τρίτο επίπεδο, η τοιχογραφία αναπαριστά έναν ασθενή ο οποίος, ανασηκώνεται από την κλίνη του και δείχνει εμφανώς να έχει αναρρώσει από την Γρίπη, προς μεγάλη χαρά των οικείων του.
Παρατηρούμε λοιπόν από τα παραπάνω γεγονότα τι πιστή είχαν οι άνθρωποι τότε. Πλέον σήμερα ακούμε ότι ‘’οι λιτανείες είναι επικίνδυνες, μαζεύεται πολύς κόσμος και θα διασπείρουν έτσι τον ιό. Απαγορεύονται.’’ Όμως τότε όχι μόνο δεν απαγορεύθηκε αλλά και θεράπευαν τόσο κόσμο όχι μόνο σωματικά αλλά και κυρίως πνευματικά. Αυτό σημαίνει ότι ή τότε έπιαναν και πλέον σήμερα δεν πιάνουν. Ποτέ τέτοιο πράγμα. Ή ότι σήμερα δεν έχουμε τόση πίστη όση είχαν κάποτε. Πλέον επικρατεί ο φόβος, κρυφτήκαμε σαν τα ποντίκια, φοβόμαστε μήπως… πεθάνουμε.
Πόσος φόβος υπάρχει για τον θάνατο!
Δεν πρέπει να φοβόμαστε την στιγμή του θανάτου αλλά αντίθετα να την έχουμε στο νου μας, πρέπει να έχουμε μνήμη θανάτου, δεν πρέπει να φοβόμαστε τόσο τον θάνατο όσο το να μολύνουμε την ψυχή μας με τις αμαρτίες που πράττουμε σε αυτό τον κόσμο και στερηθούμε έτσι την αιώνια ζωή μαζί με τον Χριστό. Σχετικά με αυτό θυμόμαστε τις τελευταίες στιγμές του Αγίου Παϊσίου που σχεδίαζε να επιστρέψει στο Άγιο Όρος και επιθυμούσε να κοιμηθεί στο κελί του στην Παναγούδα, όπου είχε ετοιμάσει τον τάφο του. Η υγεία του όμως, κατά την παραμονή του στη Σουρωτή, αιφνιδίως χειροτέρεψε και πιέστηκε, από πνευματικά του παιδιά που ήταν γιατροί και από τις μοναχές, να πάει για εξετάσεις. Εκεί φάνηκε ότι έπασχε από καρκίνο. Όταν οι μοναχές στη Σουρωτή ανακοίνωσαν στο γέροντά τους ότι σύμφωνα με την τελική διάγνωση είχε καρκίνο και μάλιστα καλπάζουσας μορφής, το αντιμετώπισε με μεγάλη ψυχραιμία και χαρά. Είχε πει ότι από τη χαρά του που πλησίαζε ο θάνατος, αν και δεν είχε χορέψει ποτέ στη ζωή του, του ερχότανε να χορέψει και να πει το «έχε γεια καημένε κόσμε». Φάνηκε ότι ήταν προετοιμασμένος για το θάνατό του και ανέφερε πάλι τα λόγια του ψαλμού «αἱ ἡμέραι τῆς ζωῆς ἡμῶν ἐβδομήκοντα ἔτη» (Ψαλμ. 89: 10)
Επίσης ένα άλλο θέμα που θίχτηκε τον τελευταίο καιρό και συνεχίζουν συχνά πυκνά να θίγουν ορισμένοι είναι ότι μπορεί κάποιος να κολλήσει κάτι από την Θεία Κοινωνία.
Σχετικά με αυτό στο βίο του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς υπάρχει ένα περιστατικό που αποστομώνει τους όψιμους βλάσφημους επικριτές της Θείας Κοινωνίας που τόλμησαν να την αποκαλέσουν μίασμα με αφορμή το covid19 και την υστερία που τους μετέδωσαν τα ΜΜΕ και κρατικοί φορείς. Ο Άγιος μεταλαμβάνει τα Τίμια Δώρα από κάτω που τα έφτυσε μια ετοιμοθάνατη γυναίκα προσβεβλημένη από λύσσα … ”. (Η λύσσα παραμένει ακόμα μια απειλή για τον άνθρωπο. Παγκοσμίως, περισσότεροι από 59.000 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο.) Mια κυρία η κ. Menshikova δαγκώθηκε από ένα λυσσασμένο σκυλί. Αυτή δεν υποβλήθηκε ως θα όφειλε στους απαραίτητους ορούς κώλυσε την απαίσια ασθένεια… O Ιωάννης το μαθαίνει και σπεύδει στο επιθανάτιο προσκεφάλι της. Τη συγκεκριμένη στιγμή που αυτός την μεταλάβαινε η ασθενής κάνει ένα σπασμό ταράζει το στόμα της και φτύνει κάτω τη Θεία Κοινωνία. Ο Vladyka (προσφώνηση επισκόπου σε σλαβικά κράτη) ξαναπήρε το κομμάτι και το κατάπιε προκαλώντας φόβο στους παρευρισκόμενους: ”Vladyka τι κάνεις; H λύσσα είναι φοβερά μεταδοτική! Πόσο ειρηνικά απάντησε ο άνθρωπος του Θεού: ”κανένα κακό δεν θα με βρει… Αυτά είναι τα Τίμια Δώρα. Kι έτσι έγινε….”
Αλλά και ένα γεγονός που διαδραματίστηκε αρκετά πρόσφατα και ανακοινώθηκε σε όλη τη Ρουμανία. Αφορά την περίπτωση του ενενηντάχρονου Αρχιεπισκόπου Σουτσεάβας Ποιμένος ο οποίος βρέθηκε θετικός στον κορωναϊό covid-19.
Η ανακοίνωση του Επισκοπείου αναφέρει, ότι φέτος το Πάσχα και τη Δευτέρα του Πάσχα ο Ποιμενάρχης έλαβε μέρος στις Ακολουθίες και στη θεία Λειτουργία και κοινώνησε από το ίδιο Άγιο Ποτήριο με τούς πατέρες της Μονής. Επειδή δεν αισθανόταν καλά από την αρχή της Μεγάλης Εβδομάδος, τελικά τη Δευτέρα του Πάσχα μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο της πόλεως, που φέρει το όνομα του Νεομάρτυρος Ιωάννου. Διαπιστώθηκε ότι ήταν θετικός στον κορωναϊό και μεταφέρθηκε το βράδυ στο νοσοκομείο “Matei Bals”. Η ανακοίνωση της Ιεράς Μονής αναφέρει: «Θέλουμε να έχετε υπόψη σας ότι ο Ιεράρχης μας Σεβασμιότατος Ποιμήν λειτούργησε κατά την Πασχαλινή θεία Λειτουργία, όπως και την άλλη μέρα, μαζί με όλους τούς πατέρες της μονής Αγίου Ιωάννου του Νέου. Όλοι τους κοινώνησαν από το ίδιο άγιο Ποτήριο, όπως κάθε φορά συμβαίνει στη θεία Λειτουργία, εκτός από έναν, τον διάκονο πού εκτελούσε χρέη νεωκόρου και φρόντιζε για την τάξη της ακολουθίας. Τώρα, μετά από πολλές συζητήσεις και αρνητικά σχόλια πού ακούστηκαν στην τηλεόραση, ήρθαν τα εργαστηριακά αποτελέσματα των πατέρων και των λαϊκών διακονητών της ιεράς μας μονής. Από όλους αυτούς που υποβλήθηκαν στο τεστ, ένας μόνον βρέθηκε θετικός, και αυτός είναι ο διάκονος που ΔΕΝ κοινώνησε από το άγιο Ποτήριο πού κρατούσε ο Επίσκοπος. Αυτά όρισε ο Θεός για εκείνους τούς χλιαρούς πού πλησιάζουν το άγιο Ποτήριο και την “ταπεινή” λαβίδα με τον φόβο της μόλυνσης με ιούς και για αυτούς πού δεν θέλουν να κατανοήσουν επιτέλους ότι είναι το Άγιο Σώμα και το Άγιο Αίμα του Σωτήρος Χριστού, η πηγή της ζωής και όλης της χάριτος σε αυτό. »
Επίσης ανακοινώθηκε από την τοπική Υγειονομική Επιτροπή ότι 25 ιερείς της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, εκτός της Ι. Μονής, πού ήρθαν σε επικοινωνία με τον Σεβασμιότατο κατά την περίοδο πού ασθενούσε, υποβλήθηκαν στα διαγνωστικά τεστ και βρέθηκαν αρνητικοί στον ιό. Αλλά και για τους πιο σκληροπυρηνικούς που θέλουν να βλέπουν τα γεγονότα πιο υλιστικά και με την ‘’σφραγίδα’’ της επιστήμης, υπάρχει μια μελέτη στο International Journal of Infectious Diseases, με τίτλο ‘’Infections associated with religious rituals’’ (Μολύνσεις σχετικές με Θρησκευτικά τελετουργικά) των James Pellerin και Michael B. Edmond (J. Pellerin, M.B. Edmond / International Journal of Infectious Diseases 17 (2013) e945–e948e946) όπου αναφέρει ξεκάθαρα στο τέλος της παραγράφου 4 ότι ‘’δεν έχει υπάρξει ποτέ καταγεγραμμένη περίπτωση ασθενείας που να προκλήθηκε από το μοίρασμα του ποτηριού όπως αναφέρετε στην βιβλιογραφία.’’
Βέβαια ας μην λησμονούμε στην νέα φάση των φασιστικών μέτρων και νέο πλήγμα σε βάρος της ορθόδοξης πίστης μας και λατρείας την αναγγελία της υποχρεωτικής μασκοφορίας εντός των ναών, τα αγία εικονίσματα να μην τα ασπαζόμαστε αλλά να χαιρετάμε από μακριά σαν να βλέπουμε διμοιρίτες στην παρέλαση, με την θεια κοινωνία άρχισαν να προκαλούν την αμφιβολία στον λαό όπως αναφέρθηκε πιο πάνω κ.α. Γεγονός που αποτελεί από μόνη της νέα βαριά βλασφημία και προσβολή κατά του Θεού – και δεν αποκλείεται φυσικά να οδηγήσει και σε περαιτέρω αθλιότητες με νέες σφραγισμένες θύρες ή ακόμη χειρότερα σε μεθοδεύσεις σχετικά με τη Θεία Κοινωνία (όπως στην Αμερική και στην Γερμανία). Κάτι το οποίο η εκκλησιαστική μας ηγεσία, το επιτρέπει να συνεχίζει να υπάρχει, δεν όρθωσε σε καμία στιγμή ανάστημα απέναντι στον πολιτικό δυνάστη, αλλά του έστρωσε και κόκκινο χαλί για να τσαλαπατήσει ιερά και όσια που ούτε και αλλόφυλοι κατακτητές ή ολόκληρα καθεστώτα με κύριο τον Κομμουνισμό δεν τόλμησαν ποτέ να χτυπήσουν. Με αποκορύφωμα τις αθλιότητες του περασμένου Απριλίου και Μαΐου οι οποίες δεν είναι συνοδικές αλλά θυμίζουν κονκλάβιο, με βαριά καρδία λέω ότι όπως σταυρώθηκε ο Σωτήρας του κόσμου, ο Χριστός μας πριν 2000 χρόνια έτσι σταυρώθηκε και σήμερα με μια απόφαση κεκλισμένων των θυρών και με αστυνομικούς– φρουρούς μην τυχόν και αντιδράσει κάποιος.
Ενώ τα ίδια πάλι κι ακόμη χειρότερα ζούμε και τώρα, με την αναγγελία του Αρχιεπισκόπου και μία ομάδα Μητροπολιτών που μας ανακοίνωσαν τη βέβηλη μασκοφορία.
Λέγοντας μας ότι δεν κάτι κακό υπάρχει σε αυτό όπως ο Μητροπολίτης Μεσογαίας που από τον ναό της Παναγί ας της Παντοβασίλισσας στη Ραφήνα, υπογράμμισε ότι: «Ποιά βλασφημία; Με το να κρίνουμε τις αποφάσεις αγριεύεται ἡ ψυχή μας. Ἡ ψυχή μας πρέπει να ειρηνεύσει και αν χρειαστεί θα βάλουμε και οι κληρικοί μάσκα.»…
Κάτι το οποίο είναι λάθος και σχετικά με αυτό, οφείλουμε να θυμηθούμε τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: ‘’Δεν κάνουμε όπως ο Μωϋσής, που έβαζε κάλυμμα στο πρόσωπο του για να μην αντικρύσουν οι Ισραηλίτες μια λαμπρότητα που έμελλε να σβήσει. Το μυαλό τους όμως σκοτίστηκε. Και μέχρι σήμερα υπάρχει το ίδιο κάλυμμα το βάζουν όταν διαβάζουν την Παλαιά Διαθήκη, και δεν αφαιρείται, γιατί μόνο με τον Ιησού Χριστό καταργείται. Ακόμη μέχρι σήμερα, όποτε διαβάζουν τα βιβλία του Μωϋσή, το κάλυμμα αυτό υπάρχει στη σκέψη τους. Όταν όμως επιστρέφει κανείς στον Κύριο, το κάλυμμα αφαιρείται, όπως συνέβαινε με τον Μωϋσή. Η λέξη ‘’ Κύριος’’ εδώ σημαίνει το Πνεύμα και όπου υπάρχει το Πνεύμα του Κυρίου εκεί υπάρχει και ελευθερία, όλοι εμείς, λοιπόν χωρίς κάλυμμα στο πρόσωπο, κοιτάζουμε σαν σε καθρέπτη τη λαμπρότητα του Κυρίου και μεταμορφωνόμαστε σε αυτήν την λαμπρή εικόνα του με την ενέργεια του Κυρίου, που είναι το Πνεύμα, βαδίζουμε από δόξα σε δόξα.’’ (Β΄ Κορ. 3: 13-18 ).
Έτσι είναι τα πράγματα, αν είναι να πάει κάποιος στην εκκλησία, στον οίκο του Θεού με μάσκα ή με την σκέψη να την φορέσει ή να την πάρει μαζί του, χίλιες φορές να μην πάει! Ας μείνει σπίτι, ας πάει στο δωμάτιο του ή μπροστά στο εικονοστάσιο και να προσευχηθεί, να πάρει ένα μικρό λειτουργικό και ας ψάλλει. Βέβαια αυτό δεν το λέω ως ιδέα ή πρόσχημα για να μην πάει κάποιος στην εκκλησία, προς Θεού όχι. Και επειδή κάποιοι συνεχίζουν να σκάφτονται και να λένε ‘’εντάξει δεν πειράζει, δεν είναι κάτι’’ τότε ας το δούμε πιο προσωπικά το θέμα, και για να ακριβολογούμε αυτό είναι το πιο προσωπικό από όλα τα αλλά, ας το σκεφτούμε ως εξής: Κάποιος πάει να επισκεφτεί τον πατέρα του, να καθίσουν να μιλήσουν, να κάνουν παρέα και πηγαίνει με μάσκες, με γάντια, κρατεί αποστάσεις– τον έχει σε απόσταση μην τυχόν και πάθει κάτι! Ποιον; ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ! Που κανονικά πρέπει να τον αγκαλιάσει, να τον φιλήσει και να κάτσει και να τον ακούει. Μάλιστα θα αναφερθώ σε ένα περιστατικό που διεξήχθη σε πολύ πιο σοβαρές συνθήκες στο ΕΠΟΣ ΤΟΥ ’40 για την δύναμη που έχει η Θεία Λειτουργία, όπως μας πληροφορεί ο στρατιωτικός ιερέας Αρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος Δεληγιαννόπουλος (Μετέπειτα Μητροπολίτης Αργολίδος) κατά την Εαρινή επίθεση του Μουσολίνι, το Σύνταγμα όπου υπηρετούσε βαλλόταν από οβίδες.
Ο συνταγματάρχης απελπισμένος του είπε ότι δεν έπρεπε να γίνει Θεία Λειτουργία, γιατί ήταν επικίνδυνο. Εκείνος όμως του απάντησε ότι για αυτόν ακριβώς το λόγο έπρεπε να γίνει! Και πράγματι έγινε. Στη διάρκεια της Λειτουργίας ο τόπος αυλακωνόταν από τις οβίδες. Μια οβίδα έγλειψε τον τοίχο του μικρού δωματίου πού τους χρησίμευε ως ναός, αλλά δεν έσκασε. Μια άλλη είχε βυθισθεί πιο πέρα στο χώμα, χωρίς κι αυτή να κάνει ζημιά. Μια τρίτη όμως έσκασε λίγο πιο κάτω από το δωμάτιο, μέσα σ’ ένα αμπρί. Και αύτη σκότωσε τέσσερις άνδρες και τραυμάτισε άλλους τρεις, πού πήγαν εκεί να φυλαχθούν και δεν έμειναν στη Θεία Λειτουργία… Το απόγευμα τους διάβασε τη νεκρώσιμη ακολουθία. Την ίδια εκείνη μέρα ό ιερέας έγραψε με συγκίνηση στο ημερολόγιο του:
«Τά αεροπλάνα νά μουγγρίζουν… καί ατάραχοι νά τελούμε τήν Θείαν Λειτουργίαν.
Ποιον θάρρος μας έδινες, Κύριε, τότε!».
Εδώ έγκειται η μεγίστη ευθύνη των ιερέων (και όντως υπάρχουν ακόμη κάποιοι που συνεχίζουν να βρίσκονται στην υπηρεσία του Χριστού και βοηθούν τον κόσμο όπου και όταν τους χρειάζονται και δεν κάμπτονται από διάφορες νεοταξικές και αντίχριστες ιδέες), ώστε να ενισχύσουν την πίστη του λαού του Θεού, ο οποίος βρέθηκε ανοχύρωτος και αιφνιδιασμένος μπροστά στην απειλή, χωρίς τα κατάλληλα πνευματικά αντισώματα. Όπως είναι ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ.κ Νεκτάριος ο οποίος δήλωσε σε συνέντευξη στην «Βραδινή της Κυριακής» με τον δημοσιογράφο Δημήτρη Αλεξόπουλο στις 5/7/2020:
’-Είσθε από τους Ιεράρχες που από τη πρώτη στιγμή, με παρρησία, εκφράσατε τις αντιρρήσεις Σας σχετικά με τον τρόπο εφαρμογής των περιοριστικών μέτρων στις εκκλησίες από πλευράς Ιεράς Συνόδου. Ποιες είναι οι πρώτες σκέψεις Σας μετά τα όσα συνέβησαν;
Ο λαός μας αγανάκτησε, αλλά άκουσε. Φάνηκε ξεκάθαρα ότι τα μέτρα ήταν ακραία. Ότι οι πιστοί θα τηρούσαν όποιους περιορισμούς ήταν απολύτως απαραίτητοι να τεθούν, όπως κάνουν και τώρα, και ότι δεν χρειάζονταν αυτή η βάναυση για την πίστη μας συμπεριφορά.
-Θεωρείτε ότι σε περίπτωση –ω μη γένοιτο- έχουμε ένα νέο, δεύτερο κύμα της πανδημίας, τις όποιες αποφάσεις σχετικά με τις εκκλησίες θα πρέπει να τις λάβει πλέον η Ιεραρχία;
Το έχω ζητήσει ήδη δύο φορές. Ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι σαφής. Ζητήματα λατρείας, όποιας υφής, είναι αρμοδιότητα της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και όχι της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου. Για μένα όμως η προσβολή από την πλευρά της πολιτείας είναι ότι μας αντιμετώπισε ως κρατική υπηρεσία. Έφτασε μάλιστα να υπογράφει έγγραφα που απευθύνονταν στην Εκκλησία με διατακτικό ύφος και τμηματάρχης του Υπουργείου Παιδείας, ούτε η υπουργός ούτε καν ο γενικός γραμματέας Θρησκευμάτων. Αυτό δείχνει μία απαξίωση, την οποία ανεχτήκαμε ή και αποδεχτήκαμε.’’, ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος κ.α.
Όμως και εμείς δεν πρέπει να αφήνουμε κάτι από αυτά να κλυδωνίζει και να μας βάζει σε αμφιβολίες για την πίστη μας και την αγάπη μας για τον Θεό αλλά να συνεχίζουμε τον αγώνα γιατί «Όλοι όσοι θέλουν να ζουν με ευσέβεια στο όνομα του Ιησού Χριστού, θα υποστούν διωγμούς»(Β΄ Τιμ. 3: 12). Και ας μην λησμονούμε ότι αν δεν βάλει την υπογραφή και δεν δώσει την άδεια Του ο Θεός τίποτα δεν γίνεται. ‘’Του λέει τότε ο Πιλάτος: ’’Σε εμένα δεν αποκρίνεσαι; Δεν ξέρεις πως έχω εξουσία να σε σταυρώσω, όπως έχω και εξουσία να σε αφήσω ελεύθερο;’’ Ο Ιησούς του αποκρίθηκε: ‘’Δε θα είχες καμία εξουσία πάνω μου αν δεν σου έχει δοθεί από το Θεό. Για αυτό και εκείνος που με παρέδωσε σε εσένα έχει μεγαλύτερο κρίμα από το δικό σου.’’ (Ιω. 19: 10- 11).
Έχουμε ανάγκη λοιπόν να είμαστε κοντά στο Θεό και όχι μακριά του νομίζοντας ότι μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα, διότι με αυτήν την απομάκρυνση μας από τον Θεό δημιουργούμε το κακό που βλέπουμε να επικρατεί. Όπως μας εξηγεί στην Φιλοκαλία ο Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος: ‘’ας φυλάξομε την καρδιά μας από το θανατηφόρο πνεύμα της υπερηφάνειας, λέγοντας πάντοτε στον εαυτό μας, όταν κατορθώσομε κάποια αρετή, τον λόγο του Αποστόλου: «Όχι εγώ, αλλά η χάρη του Θεού που είναι μαζί μου» (Α΄ Κορ. 15, 10), και τον λόγο του Κυρίου: «Ότι χωρίς τη βοήθειά Μου, δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε» (Ιω. 15, 5). Επίσης, το λόγο του προφήτη: «Αν ένα σπίτι δεν το οικοδομήσει ο Κύριος, μάταια κουράστηκαν οι οικοδόμοι (Ψαλμ. 126, 1), και το: «Δεν εξαρτάται από εκείνον που θέλει, ούτε από εκείνον που τρέχει, αλλά από το Θεό που θα δείξει έλεος» (Ρωμ. 9, 16). Επειδή και αν ακόμη έχει κανείς ολόθερμη προθυμία και αποφασισμένη προαίρεση, εφόσον είναι δεμένος με σάρκα και αίμα, δεν μπορεί να φτάσει την τελειότητα, παρά μόνο με την χάρη και το έλεος του Χριστού. Και ο Ιάκωβος λέει: «Κάθε ωφέλιμη δωρεά προέρχεται από ψηλά» (Ιακ. 1, 17). Και ο απ. Παύλος: «Τι έχεις που δεν το πήρες από το Θεό; Κι αν έχεις πάρει, γιατί καυχιέσαι σαν να μην πήρες (Α΄ Κορ. 4, 7), αλλά υπερηφανεύεσαι σαν να είναι δικά σου;» Ότι με τη χάρη και το έλεος του Θεού έρχεται η σωτηρία, είναι μάρτυρας αληθινός εκείνος ο ληστής, ο οποίος κέρδισε τη βασιλεία των Ουρανών όχι ως ανταμοιβή της αρετής του, αλλά με τη χάρη και το έλεος του Θεού (Λουκ. 23, 43).
Ας πάρουμε λοιπόν δύναμη, ας προσευχηθούμε, για αυτά που μέλλει γενέσθαι και ας μη λυγίσει η ψυχή μας, και να προσπαθούμε να πολεμάμε τον κόσμο και τις φροντίδες του γιατί σε τελική κατάληξη, αυτό που έχει να μας διδάξει αυτός ο κόσμος είναι φθορά, αμαρτία και θάνατος. Όπως είπε και στο τελευταίο κήρυγμα του ο Άγιος π. Σεραφείμ Ρόουζ:
‘’Επομένως αρχίστε τουλάχιστον να αγωνίζεστε κατά των δεσμών των μηδαμινών παθών, και να θυμάστε ότι το αληθινό σπίτι µας δεν είναι εδώ, αλλά στους ουρανούς. Ας πορευόμαστε προς την ουράνια πατρίδα µας, καθώς ο άγιος Γερμανός συνήθιζε να λέει … Ad astera! Ad astera!»’’ (Λατινική έκφραση: «Προς τ’ αστέρια! Προς τ’ αστέρια!». Από το «Peraspera ad astera» (Μέσα από δυσκολίες προς τ’ αστέρια)).
Φίλιππος Ιωβηλαίος
