Η επιδείνωση στο μέτωπο των εθνικών μας θεμάτων επιταχύνεται σε καθημερινή βάση. Η παθητική αντιμετώπιση της κυβέρνησης στις κλιμακούμενες τουρκικές προκλήσεις, εκτός του ότι δημιουργεί τετελεσμένες καταστάσεις, εξευτελίζει επιπλέον τον ελληνικό λαό και σέρνει την Ελλάδα σε κατήφορο εθνομηδενισμού.
Αναπόφευκτος, συνεπώς, ο περίγελός μας από τους Τούρκους, οι οποίοι, εμφανέστατα πια, διασκεδάζουν στην επινόηση ολοένα και πιο προσβλητικών προκλήσεων, όπως μεταξύ άλλων και ο εμπαιγμός που επιφύλαξαν στον υπουργό Εξωτερικών, ενώ βρισκόταν στους αιθέρες. Μέχρι πότε, άραγε, θα πορευόμαστε με αυτή την πολιτική, που οδηγεί στην ανυποληψία μας; Μέχρι πότε άραγε θα αναγγέλλουμε με υπερηφάνεια, από τα κυβερνητικά ΜΜΕ ότι δήθεν έχουμε τη συμπαράσταση των εταίρων μας και της Δύσης, ενώ ουδέν δυστυχώς γίνεται από την πλευρά τους;
Επιπλέον, έχουμε ψυχράνει με τη συμπεριφορά μας τη Γαλλία, τη μοναδική χώρα που, και για την εξυπηρέτηση δικών της συμφερόντων, ήταν στο πλευρό μας. Μέχρι πότε άραγε θα προσποιούμεθα ότι “δεν τρέχει τίποτε” με το Oruc Reis που άνετα πραγματοποιεί έρευνες σε μη οριοθετημένη, αλλά ελληνική ΑΟΖ; Μέχρι πότε άραγε θα επικαλούμαστε το διεθνές δίκαιο, που αναμφίβολα αποτελεί “γράμμα κενό” για την Τουρκία;
Μέχρι πότε θα επιστρέφουν περιχαρείς οι εκάστοτε δικοί μας αρμόδιοι από τις συνόδους κορυφής, όπου δεν τολμούν ούτε το αυτονόητο, δηλαδή την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της αδελφής Κυπριακής Δημοκρατίας; Μέχρι πότε άραγε θα πληροφορείται ο ελληνικός λαός από το ΝΑΤΟ ή τα τουρκικά ΜΜΕ ότι άρχισαν διαπραγματεύσεις με την Τουρκία για τον περιβόητο Μηχανισμό, χωρίς να γνωρίζουμε τι δίνουμε και τι παίρνουμε;
Απουσία σχεδίου στις τουρκικές προκλήσεις
Οι απώλειες, από την παντελή απουσία δικού μας σχεδίου αντιμετώπισης του τουρκικού επεκτατισμού και η πλήρης εξάρτησή μας από τα συμφέροντα εταίρων στην ΕΕ και ΝΑΤΟ είναι ήδη ξεκάθαρες, ενώ η συνέχειά τους διαγράφεται τραγική. Ουσιαστικά, έχουμε παραιτηθεί από την απαίτηση επιβολής αποτελεσματικών κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας.
Ακατανόητη, πράγματι, συμπεριφορά από την πλευρά μας, που μπορεί να ερμηνευτεί αποκλειστικά και μόνον από την επιθυμία να μη “στεναχωρήσουμε” την κυρία Μέρκελ και να μην ενοχλήσουμε την Τουρκία. Αλλά, με τι τίμημα και με τι αντάλλαγμα; Τα περί στήριξής μας από εταίρους, συμμάχους και φίλους αποδεικνύονται δυστυχώς φαντασιώσεις και συνοψίζονται στην επίμονη παρότρυνσή τους προς την Αθήνα να προχωρήσει σε διάλογο με την Τουρκία, αδιαφορώντας παντελώς για το περιεχόμενο και τις συνέπειές του.
Και ενώ, μέχρι πριν μερικές μόνον ημέρες, οι Τούρκοι ήταν αυτοί που έδειχναν να επιθυμούν το διαπραγματεύσεις, ενώ εμείς θέταμε όρους. Ήδη με τα τετελεσμένα που έχουν επιβάλει με τις αναπάντητες παραβιάσεις ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, έχουν υποχρεώσει την Αθήνα να αποζητά διάλογο. Αντιθέτως, οι Τούρκοι κάνουν τους δύσκολους, προφανώς επιδιώκοντας να επιβάλουν τη δική τους ατζέντα, μέσω της συνεχιζόμενης επιθετικής πολιτικής τους. Οι Τούρκοι έχουν ήδη πειστεί ότι μπορούν πια να θέσουν τους όρους τους: διαπραγμάτευση εφ’ όλης της ύλης!
“Γαλάζια Πατρίδα” και τουρκικός επεκτατισμός
Η συνέχεια στη πηγή : https://slpress.gr/politiki/o-anapantitos-toyrkikos-epektatismos-yparchei-orio-ston-ethniko-exeytelismo/
