Ήρθε η ώρα των πατριδοφυλάκων.
Τα δύσκολα χρόνια , δεν πέρασαν και συνεχίζουν , αλλάζοντας μορφή και επίπεδο δυσκολίας , μεταστοιχειούμενα πότε απο οικονομικά σε κοινωνικά και πότε σε εθνικά .
Οι πολιτικές ελίτ, ύπουλα και υπόγεια, ως άλλοι καλικάντζαροι κατέτρωγαν το δέντρο του Ελληνισμού .
Μετεμφυλιακά ήλεγχαν με ψευδοδιλλήματα , την εξουσία και την πορεία του πολιτικού εκκρεμούς της χώρας και απο δεξιά και απο αριστερά .
Η μεν δεξιά μετέτρεψε με την πολιτική της ανικανότητα την αγάπη για την ΠΑΤΡΙΔΑ σε μια στείρα πατριδοκαπηλία και αυτό , που μας προωθεί τώρα είναι μια παγκοσμιοποιημένη πολυπολιτισμικότητα και ένας προδοτικός αντινατιβισμός.
Η δε αριστερά με την πολιτική της διακυβέρνηση εξαφάνισε κάθε επιχείρημα περί ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς . Γιατί όποιος έχει ηθικό πλεονέκτημα , ορθώνει ανάστημα και δεν υπογράφει κάθε χαρτί , που του φέρνουν μπροστά του , με εθνικές παραχωρήσεις και ανυπολόγιστες κοινωνικοοικονομικές συνεπείες . Δεν βαπτίζει την καταστροφολογία του , αριστερό διεθνισμό, που εντελώς τυχαία συμπίπτει με την παγκοσμιοποίηση του Σόρος και των Τραπεζών .
Το εκκρεμές σταμάτησε και οι δείκτες του δείχνουν την άλωση.
Οι ιδεολογίες και ο κομματισμός κατέφαγαν την ιστορική σάρκα του Ελληνισμού.
Είναι ένοχες συνειδήσεις, που μας κολυμπάνε στη θάλασσα του μηδενός, χωρίς κανένα ορίζοντα μπροστά μας, όπως μας λέγει και ο μακαρίτης δάσκαλος Σαράντος Καργάκος.
Με τούτα και με τα αλλά φτάσαμε στην οικτρή πραγματικότητα της μεγαλύτερης παρακμής .
Το κόμμα να είναι υπεράνω της Ελλάδας.
Οι κάθε είδους ιδεολογικές ομάδες και παραομάδες να είναι πάνω απο την ΠΑΤΡΙΔΑ .
Όσο για τους κάθε είδους πολιτικούς μεσσίες και τις ιστορικές πολιτικές οικογένειες, αυτοί να θεωρούν τιμή για την χώρα ,που κατοικούν εδώ και όχι το αντίστροφο, οπως έπραξαν οι οικογένειες των αγωνιστών του ’21 , δηλαδή του Εμμανουήλ Παπά, της Δόμνας Βισδίβης , της Μπουμπουλίνας και άλλων γνωστών και αγνώστων αγωνιστών.
Κάθε κρίση αν την χειριστείς σωστά μπορεί να είναι αφορμή για δημιουργία και μεγαλείο .
Φτάνει να γίνει ώρα στοχασμού και εθνικής περισυλλογής .
Η ανάπηρη ελληνική δημοκρατία , μας έπληξε χειρότερα και απο τον προαιώνιο εχθρό τον Τούρκο .
Το πρόβλημα έχει την λύση του ,
χρειαζόμαστε περισσότερη ΑΓΑΠΗ για την πατρίδα μας και μια ΑΛΗΘΙΝΗ Δημοκρατία.
Χρειάζεται πολίτες που θα σταματήσουν την κατολίσθηση ,την ανοησία , την παρδαλότητα και την υποτέλεια.
Χρειάζεται πολίτες πατριδοφύλακες .
Όσοι κατοικούν στην Ελλάδα και μισούν την χώρα τους είτε είναι ιστορικοί είτε είναι πολιτικοί , καλό είναι να καταπιούν το μίσος τους και αφήσουν την χώρα ξανανθίσει.
Το τιποτένιο μεσσιανικό Εγώ ,της πολιτικής μας ηγεσίας ,κατέστρεψε την χώρα .
Εμεις λοιπόν αν θελουμε να έχουμε άλλη μια ευκαιρία να αναλάμψουμε , οφείλουμε να ξαναγυρίσουμε στο ΕΜΕΙΣ του Μακρυγιάννη.
Στην μέση του Αγώνα για την Παλιγγενεσία ξέσπασε όπως πάντα συμβαίνει στην φυλή μας, εμφύλιος πόλεμος . Ο Ζαΐμης πλησίασε τον άγριο και άγιο Μακρυγιάννη και του πρότεινε να τον ακολουθήσει με τα παλληκάρια του, υποσχόμενος μισθό χιλίων γροσίων, εκείνος ο πατριδοφύλακας του αποκρίθηκε: “Πενήντα χιλιάδες να μου δώσετε, κρέας διά εμφύλιον δεν πουλώ”.
Αυτή η απάντηση του Μακρυγιάννη σ’ έναν από τους τότε κοτσαμπάσηδες “κεφαλάδες”, ισχύει και προς τους “χοντροκεφαλάδες”, πολίτες και πολιτικούς, οι οποίοι στο βωμό της πολιτικής εξουσίας και της ιδεοληψίας τους , θεωρούν τους πολίτες διαχειρίσιμη μάζα και την απώλειά της περιουσίας τους ή ακόμα -ακόμα και της ζωής τους , ως παράπλευρες απώλειες.
Ο αληθινός πατριδοφύλακας Μακρυγιάννης, βάζει πάνω απο όλα την ΠΑΤΡΙΔΑ και προστατεύει την ζωή των αγωνιστάδων , που του εμπιστεύτηκε η πατρίδα , θεωρεί χρέος του την διαφύλαξη της ζωής τους και την επιτέλεση της απελευθέρωσης του Γένους .
Μόνος εχθρός του είναι ο Τούρκος .
Ο Μακρυγιάννης ονόμασε – κι ήταν – τον εαυτό του “πατριδοφύλακα”. Δυστυχώς η χώρα μας δεν ανέδειξε πολλούς Μακρυγιάννηδες και γι’ αυτό έγινε “ξέφραγο αμπέλι”.
Για να παύσει αυτό ήλθε η ώρα του προσκλητήριου των πατριδοφυλάκων .
Τώρα , που έπεσαν οι μουτσούνες , των πατριδοκάπηλων , των απάτριδων , των παγκοσμιοποιητών και των ανθέλληνιστών .
Σαν σε προσευχή κλείνω με τους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη απ’ το «Άξιον Εστί»:
Βοηθιά και σκεπή μας Αη Μιαούλη,
Βοηθιά και σκεπή μας Αη Κανάρη,
Βοηθιά και σκεπή μας Αγία Μαντώ.
Μετά θερμών χαιρετισμών
