1) Γιατί μιλούν ξεκάθαρα.
Οι αρχαίοι ημών (κατά σάρκα) πρόγονοι Έλληνες έλεγαν «Σοφόν το σαφές.» Συνεπώς τα παιδιά είναι κατά πολύ σοφότερα από εμάς. Μην ξεχνάμε ότι οι (πνευματικοί μας πρόγονοι) άγιοι της Ορθοδοξίας εύχονταν να έχουν «πνεύμα ευθές», προλέγοντας (οι προφήτες) ή ακολουθώντας (οι άγιοι) τον Χριστό: Το ναι, ναι και το ου, ου. (Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον, κεφ. ε’, στ. 37)
Προσωπικά, κανέναν «ενήλικα» δεν θυμάμαι να μου μιλά με την ευθύτητα που μιλούν τα παιδιά. «Είπαμε, δεν λέμε «ρε»!», «Όταν λέμε όχι, όχι!»
2) Γιατί όταν δεν θέλουν να ακούσουν κάτι, κλείνουν τα αυτιά τους και λένε δυνατά: «Δε σ’ ακούω! Δε σ’ ακούω! Δε σ’ ακούω!». Κυριολεκτικά. Όχι με σοβαροφανείς γελοίους τρόπους. Κάτι που είναι αυθεντικό, αστείο και σίγουρα πιο σαφές και ευθύ από τις δικαιολογίες των «μεγάλων», στην καλύτερη περίπτωση όπου εκφράζουν λεκτικά την αποστροφή τους.
3) Γιατί δεν μασάνε.
Το παιδί, αν του πεις «σε λίγο», θα στα χώσει, σε λίγο, ξεκάθαρα: «Δεν πέρασε το λίγο, ρε!» Μην ξεχνάμε ότι στον «μύθο» με τον γυμνό βασιλιά, όπου απατεώνες επιτήδειοι, προσποιούμενοι τους ράφτες, τον ξάφρισαν, ράβοντάς του δήθεν αόρατα ρούχα, τα οποία ο βασιλιάς βγήκε μαζί με τους αυλικούς του να επιδείξει, το μόνο που δεν σιώπησε ήταν ένα παιδί που φώναξε : « Ο βασιλιάς είναι γυμνός ! », δίνοντας το έναυσμα σε όλους να ξεσπάσουν στα γέλια (παράβαλε το 5).
4) Έχουν το μοναδικό, αγαθό, δικό τους τρόπο. Καθώς δεν έχουν προλάβει να αλλοτριωθούν και εξομοιωθούν από την νόρμα, την «κοινωνική μάζα» και συνεπώς διατηρώντας την μοναδικότητα με την οποία κάθε άνθρωπος γεννιέται, πολλά μπορείς να διδαχτείς από παιδιά (αν τα ακούσεις) για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν μια δυσκολία, ή κάτι πρωτοφανές.
5) Ρωτούν τα αυτονόητα. Ποιος περιμένουμε να ρωτήσει «Γιατί να μη βγαίνουμε;», «Γιατί φοβάται τόσος κόσμος;», «Τι θα πει «λοκντάνουν»;» αν όχι ένα παιδί; Αντίθετα, δεν έχω ακούσει ποτέ ένα
παιδί να ρωτά κάποιο από τα «μεγάλα θέματα των ενηλίκων» όπως «Η κότα έκανε το αυγό, ή το αυγό την κότα;»
Πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι…
Όταν ο Χριστός μας Λέγει ότι η Βασιλεία των ουρανών ανήκει στα παιδιά και ότι όποιος δεν δεχτεί την Βασιλεία των ουρανών σαν παιδί, δεν έχει μέρος σε Αυτήν. (Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, κεφ ιη’, στίχοι 15-17)
Εύχομαι τα παιδιά όλου του κόσμου να νιώθουν σήμερα χαρούμενα και ευχάριστα. Και να γελούν, που δεν περιμένουν μόνο τις μέρες των Χριστουγέννων για να δουν καλικάτζαρους.
Μιχαήλ ΓΟΧ Κικριλής
