Ένας διοικητής ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης είχε πει στη δίκη του ότι μπορούσε σε μια μέρα να «ξαποστείλει» έως και 10.000 κρατούμενους με συνοδεία μόλις ενός φρουρού.
Όταν τον ρώτησε έκπληκτος ένας από τους δικαστές αν οι κρατούμενοι ήξεραν πού πήγαιναν, ο ναζί απάντησε: «και βέβαια ήξεραν, μιας και η λειτουργία των κρεματορίων είχε πνίξει το στρατόπεδο με μια μόνιμη αιθαλομίχλη που γέμιζε τα πάντα με τη μυρωδιά των πτωμάτων».
Η δήλωση αυτή προκάλεσε την εύλογη απορία ενός άλλου δικαστή που ρώτησε τον κατηγορούμενο: Τι ήταν εκείνο που τους κρατούσε και δεν έπαιρναν το ρίσκο να επιτεθούν στους φρουρούς και να δραπετεύσουν;
Ο ΝΑΖΙ απάντησε με πολύ φυσιολογικό τρόπο, ότι οι κρατούμενοι δεν είχαν κανενός είδους οργάνωση, αλληλεγγύη και συνοχή, δεν ενδιαφερόταν ο ένας για τον άλλο, ενώ είχαμε ανάμεσά τους κι εκείνους που τους έλεγαν διαρκώς, ότι ΑΝ ΚΑΤΣΟΥΝ ΗΣΥΧΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΛΥΤΩΣΟΥΝ, ότι ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ «ΦΟΥΡΝΙΑ».
Κι ο ναζί χαμογελώντας είπε στους έκπληκτους δικαστές του, ότι ακόμα και στην ουρά για τους θαλάμους αερίων, υπήρχαν πολλοί που πίστευαν ότι κάτι θα γίνει και τελικά θα επιβιώσουν (η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, το μεγαλείο και η κατάρα της ανθρώπινης φύσης).
Όσοι πιστεύουν ότι κάποιος άλλος θα επαναστατήσει και θα υπερασπιστεί τις ζωές τους γι’ αυτούς, περιμένουν κάποιον από μηχανής θεό (χωρίς να πιστεύουν στον Τριαδικό Θεό), παραιτούνται με το «δε γίνεται τίποτα», ή προχωρούν με το «δουλίτσα να υπάρχει», το ίδιο τέλος θα βρουν.
https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=5096942383714249&id=100001956145535&sfnsn=mo
