Στα φοιτητικά μου χρόνια έκανα ένα καλό φίλο που μπόρεσα να εμπιστευτώ. Είμασταν κολλητοί και μοιραζόμασταν τα πάντα εκτός από την διαμετρικά αντίθετη ιδεολογία μας, που όταν το αντιληφθήκαμε δεν επηρέασε καθόλου την φιλία που είχαμε αναπτύξει. Αντιθέτως την ενίσχυσε παραπάνω με τους διαλόγους αλληλοκατανόησης, που έθεταν και τα όρια του σεβασμού στις επιλογές του καθενός. Τα ετερώνυμα έλκονται, νόμος που ισχύει εκτός από τους στόκους.
Μπήκαμε και στις αντίστοιχες παρέες των πολιτικών μας κύκλων, αριστερός ο φίλος, δεξιός εγώ, οποία παραδοξότητα. Ας μη κρυβόμαστε, είχαμε καταφέρει έτσι και αυξήσαμε προς όφελος μας το εύρος των γνωριμιών μας και τις δυνατότητες επιλογών στις παρέες μας, ξεφεύγοντας από τις κομματικές μονοτονίες, avez-vous compris?
Μια μέρα το φιλαράκι μου μου πρότεινε να πάμε σε μια επαρχιακή πόλη με το αυτοκίνητό μου, για να συναντήσουμε δύο υποψήφιες φιλεναδίτσες, που ήθελαν να παρευρεθούν στο τοπικό φεστιβάλ της νεολαίας του κόμματός τους. Προσφέρθηκα και ακολούθησα δημοκρατικά την πλειοψηφία, 3 προς 1.
Πάνω από όλα οι άνθρωποι, η παρέα, οι σχέσεις.
Άνετα και χαρούμενα φτάσαμε οι δυο μας στην είσοδο του πάρκου όπου το φεστιβάλ. Στάσου εδώ μου λέει το φιλαράκι, πάω να ρωτήσω για τα κορίτσια και τον βλέπω να μιλάει με δυο άτομα ελεγκτές εισόδου, στην αρχή ήρεμα και στην συνέχεια έντονα.
Έρχεται προς εμένα και μου λέει πάμε να παρκάρουμε κάπου κι ερχόμαστε. Σταματάμε στην πύλη αγοράζουμε εισιτήρια και να μπροστά μας οι δύο, που είχε ρωτήσει πριν ο φίλος μου, να ξαναρωτάνε γιατί και πως και ποιοι είστε και να φωνάζουν μερικούς ακόμα από αυτούς της περιφρούρησης.
Εγώ τα έχασα, ο φίλος μου όμως όχι και τους λέει, για να μην πιαστούμε στα χέρια γιατί είχαν έρθει απειλητικά, ρώτησε ή φέρε τον τάδε τοπικό επώνυμο που γνώριζε. Αυτοί ηρέμισαν και επανήλθαν κόσμιοι και φιλικοί και μας οδήγησαν στον χώρο όπου βρήκαμε και τα κορίτσια.
Έτσι παρέα φτάσαμε στο σημείο που θα μιλούσε ένας βουλευτής γνωστός από τον τύπο και την τηλεόραση. Όλοι άκουγαν με προσοχή την ομιλία του ,μέχρι την στιγμή που ο φίλος μου σηκώθηκε και ρώτησε αν μπορεί να ρωτήσει κάτι σχετικό, προς έκπληξη όλων.
Τον κάλεσε επάνω στο βήμα για να φαίνεται και να ακούγεται.
Πριν προλάβει να του πει να συστηθεί, ο φίλος μου του έθεσε μερικά σχετικά ερωτήματα που σοκάρισαν τον ομιλητή που τον διέκοψε ρωτώντας τον ποιος είσαι και αν γνωρίζει σε ποιόν απευθύνεται. Ο δικός μου επί σκηνής του λέει γιατί θα έπρεπε να σε γνωρίζω;
Κόκαλο ο άλλος και συνεχίζοντας ο φίλος πιάνει την ζώνη του, του δείχνει την τελευταία τρύπα της ζώνης και του λέει :
– Εγώ είμαι εδώ και αυτός, η τελευταία τρύπα του ζουνά.
– Τι θες να πεις ρωτάει αυστηρά ο βουλευτής που είχε νευριάσει με τις ερωτήσεις και ό,τι έβλεπε.
– Εξηγώ, του λέει αυτός. Το κόμμα μας είναι εργατικό, λαϊκό, συλλογικό και όχι προσωποκεντρικό αστικό, άρα γιατί πρέπει να σε ξέρω σαν τον τάδε και αράδιασε 2-3 ονόματα άλλων κομμάτων, που έφεραν γέλιο σε λίγους από το ακροατήριο.
Οι περισσότεροι είχαν θυμώσει για την ασέβεια και αντιδρούσαν.
– “Είσαι μέλος του κόμματος όπως και εγώ και σε σέβομαι γιατί κουβαλάς τις ψήφους μας και σε ακούω γιατί είσαι γνώστης κι άξιος εμπιστοσύνης, όμως είμαστε ίσοι και τα ονόματα δεν έχουν καμία σημασία για μας. Εγώ είμαι ένας από τις χιλιάδες ανώνυμους ψηφοφόρους στα εργοστάσια, τα μαγαζιά στα χωράφια και τα γραφεία τις σχολές που κρατάνε το κόμμα και το στηρίζουν, έχει καμιά σημασία το όνομά μου. Σου έδειξα την ζώνη και σου είπα ότι είμαι η τελευταία τρύπα του ζουνά.
Ακουστέ λοιπόν.
Το παντελόνι είναι το κόμμα μας που καλύπτει την γύμνια της κοινωνίας και μας μαζί.
Η ζώνη είναι όλα τα μέλη και σείς οι εκπρόσωποι, οι επικεφαλής ηγεσία είναι ο κρίκος της ζώνης, που τα δένει όλα και συγκρατεί το
παντελόνι.
Η τελευταία τρύπα είμαι εγώ μαζί με όλους τους ανώνυμους, είναι αυτή που αν δεν υπάρχει δεν πιάνεται η ζώνη και τότε αλίμονο, πάει έπεσε το παντελόνι και μας πήραν τα σώβρακα.”
‘Εγινε χαμός, ο βουλευτής εκνευρίστηκε κάτι είπε που δεν ακούστηκε, αλλά το άκουσε ο φίλος και δεν του άρεσε.
Έκανε πως συμφώνησε κι ο δικός μου επιτέλους είπε το όνομα του και την παράλληλη με την φοιτητική εργατική του ιδιότητα, γιατί σε αντίθεση με μένα, που ο πατέρας κάλυπτε τα έξοδα μου, ενώ αυτός δούλευε από μικρός και σπούδαζε μαζί.
Ο βουλευτής του έσφιξε το χέρι και δέχθηκε να ανοίξει διάλογο που εξελίχθηκε με την συμμετοχή του ακροατηρίου μέχρι αργά, πράγμα πρωτοφανές επίσης για κάθε κομματική ομιλία όλων των κομμάτων και μάλιστα τότε εκείνες τις εποχές.
Τα κορίτσια δίπλα μου στην αρχή ξαφνιάστηκαν γιατί διαφορετικά μας γνώριζαν, δεν μπαίναμε σε πολιτικά θέματα βαθιά μαζί τους αλλά διασκεδάζαμε και περνούσαμε καλά.
Το θυμήθηκα τώρα αναπολώντας τα φοιτητικά χρόνια και κατάλαβα πόσο μπροστά είμασταν εγώ και ο φίλος μου, που είχαμε καταφέρει πολιτική σύγκλιση που μας απέφερε πολλά οφέλη πολιτικά, αισθηματικά και ερωτικά ακόμη.
Γιατί να το κρύψουμε άλλωστε, όπως είπε και ο “αείμνηστος” πατέρας του πρωθυπουργού (φτου, φτου, φτου).
Η σύμπνοια έχει πολλά οφέλη και εμείς ζούσαμε σε καλές εποχές ευνοημένοι στην πράξη.
Σήμερα ακόμη να πέσουν οι μάσκες των κομματικών διαχωρισμών, που αδικούν την νοημοσύνη μας με τις πολιτικές. που εφαρμόζουν και μας αδικούν όλους σε όλες τις ηλικίες πολιτικά κοινωνικά και ερωτικά ιδίως τους νέους.
Αντί να πέσουν, επιβλήθηκαν οι μάσκες.
Χάθηκε το ρομάντσο στην πολιτική και στον έρωτα.
ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΟΤΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΔΙΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.
Αστοί και προλετάριοι, πετάχτε τις μάσκες, γίνετε πρώην αστοί και πρώην προλετάριοι
κι ενωθείτε (ειδικά ερωτικά…)
